Ajo e dinte mirë: pas një shprehjeje të tillë gjithmonë fshihej diçka.
I ktheu përgjigje pa u nxituar:
“Te kafeneja pranë Lanës, të enjten në njëmbëdhjetë. Të përshtatet?”
“Po,” erdhi përgjigjja menjëherë.
Ibrahim Kalemi doli të ishte rreth të dyzetave, i thatë në trup, me sy të vëmendshëm dhe me një mënyrë dëgjimi që nuk dukej si mirësjellje. Ai dëgjonte sikur çdo fjalë po e vendoste diku në kujtesë, jo për ta kuptuar bisedën, por për ta përdorur më vonë. Vjollca e ndjeu që në minutat e para dhe, pa e kuptuar as vetë, u bë më e përmbajtur.
— Fatmir Marashi dëshiron të hapë bisedime, — tha ai drejt, pa hyrje të gjata. — Është i gatshëm t’ju ofrojë një pjesë në kompani. Jo të madhe, por zyrtare. Në këmbim të kthimit të klientëve.
Vjollca ngriti filxhanin, por nuk piu menjëherë.
— Klientët nuk janë dosje, — tha qetë. — Janë njerëz. Ata vendosin vetë me kë duan të punojnë.
— Nga ana ligjore, kjo mund të interpretohet ndryshe, — vërejti Ibrahim Kalemi. Në zërin e tij nuk kishte kërcënim; ishte më shumë si një fakt i thatë. — Ekzistojnë marrëveshje konfidencialiteti që ju i keni firmosur. Juristi ynë po i shqyrton dokumentet.
— Le t’i shqyrtojë, — u përgjigj ajo me një tundje të lehtë koke. — Edhe juristi im do t’i shohë.
Në atë çast ajo ende nuk kishte jurist. Por këtë Ibrahim Kalemi nuk kishte pse ta dinte.
Për disa sekonda mbetën në heshtje. Jashtë, pranë xhamave të kafenesë, kaloi një autobus i vjetër urban, me zhurmë metali dhe frenash.
— Ju jeni njeri serioz, — tha më në fund Ibrahim Kalemi. Nuk e tha si kompliment. E tha si përfundim.
— E di, — iu përgjigj Vjollca.
Ai u largua fiks pas njëzet minutash, po aq i rregullt dhe i kursyer në lëvizje sa edhe kur kishte ardhur. Vjollca qëndroi edhe pak, përfundoi kafenë dhe telefonoi Zhaneta Bardhin, shoqen e saj të fakultetit, e cila prej tetë vitesh merrej me të drejtën e korporatave.
— Zhanetë, më duhet një këshillim. Urgjent.
— Kur?
— Sot, nëse mundesh.
— Në shtatë jam e lirë, pas një klienti. Hajde.
Vjollca futi telefonin në çantë, la bakshishin mbi tavolinë dhe doli. Rruga ishte e mbushur me zhurmë dreke: makina, njerëz, zëra, hapa të shpejtë. Ndërsa ecte drejt makinës, kishte vetëm një mendim në kokë: Fatmiri kishte dërguar dikë për negociata. Kjo do të thoshte se nuk ishte i sigurt. Dhe nëse nuk ishte i sigurt, atëherë kishte frikë.
Ndërsa një njeri që ka frikë, herët a vonë gabon.
Ajo duhej vetëm të priste.
Zhaneta Bardhi banonte në një pallat të vjetër në qendër, me tavane të larta, parket që kërciste dhe një aromë të përhershme kafeje e librash. Ia hapi derën me rroba shtëpie, telefonin në dorë, dhe vetëm i bëri me kokë: hyr, vij tani.
Vjollca shkoi drejt e në kuzhinë. Atje i dinte të gjitha përmendësh: ku ishin filxhanët, ku mbahej sheqeri, ku gjendeshin biskotat e preferuara të Zhanetës, në një kuti teneqeje me vizatim të zbehur. Mori një gotë ujë dhe priti.
Pak më vonë, Zhaneta hyri, u ul përballë saj dhe e vendosi telefonin me ekran poshtë mbi tavolinë. Ishte shenjë e qartë: tani jam këtu, fol.
Vjollca i tregoi gjithçka. Shkurt, pa zbukurime: faktet, radhën e ngjarjeve, fjalët e Ibrahim Kalemit për juristin dhe për kontratat.
Zhaneta e dëgjoi pa e ndërprerë. Pastaj mori një biskotë, kafshoi një copë dhe u mendua.
— Marrëveshjet e konfidencialitetit që ke firmosur, me shumë gjasë mbrojnë sekretet tregtare të kompanisë, — tha ajo. — Teknologjinë, proceset e brendshme, politikat e çmimeve. Jo klientin si njeri. Klienti nuk është pronë e punëdhënësit. Nëse ai vjen vetë te ti, është zgjedhja e tij, jo shkelja jote.
— Do të përpiqen të më bëjnë presion?
— Patjetër që do të provojnë, — pohoi Zhaneta. — Kjo është taktikë. Të trembin, që ti të tërhiqesh vetë. — E pa drejt në sy. — Por ti nuk do të tërhiqesh, apo jo?
— Jo, — tha Vjollca thjesht.
— Atëherë le të ngrenë padi. — Zhaneta ngriti supet. — M’i dërgo skanimet e kontratave sonte. Nesër në mëngjes i shoh me kujdes.
Kur Vjollca u kthye në shtëpi, jashtë ishte errësuar. Ylli Peshkatari flinte; Blend Lufta e kishte vënë në gjumë dhe tani rrinte në divan me një libër në dorë. Sapo pa fytyrën e saj, e mbylli librin.
— Si shkoi?
— Mirë, — tha ajo. — Gjithçka është në rregull.
Ai nuk bëri pyetje të tjera. U ngrit, shkoi në kuzhinë dhe pas tre minutash u kthye me një pjatë në dorë: makarona me djathë, të thjeshta, të shpejta, pa ceremoni. Ia vuri përpara.
— Ha.
Ajo hante dhe mendonte se pikërisht kjo ishte arsyeja pse çdo luftë tjetër ia vlente.
Telefonata nga Ibrahim Kalemi erdhi pas dy ditësh. Zëri i tij kishte ndryshuar pak; nuk tingëllonte më aq i sigurt.
— Vjollca, Fatmir Marashi është gati ta rishikojë ofertën. Tani bëhet fjalë për njëzet për qind.
— Jo, — tha ajo.
Në anën tjetër ra heshtje.
— Njëzet e pesë.
— Ibrahim, — foli ajo me durim, — unë nuk dua pjesë në kompaninë e tij. Dua kompaninë time. Këto janë dy gjëra të ndryshme.
— Ai nuk do të ndalet, — tha Ibrahim Kalemi. Këtë herë në zë iu ndje diçka që i ngjante paralajmërimit. Jo kërcënim. Paralajmërim i pastër. Vjollca e dalloi ndryshimin.
— E di, — u përgjigj ajo. — As unë.
E mbylli telefonin dhe menjëherë thirri Zhaneta Bardhin.
— Zhanetë, po vazhdojnë presionin.
— I lexova kontratat e tua, — tha ajo pa hyrje. — Nuk kanë bazë për padi. Asnjë bazë serioze. Janë formulime standarde, asgjë konkrete. Le të provojnë.
Fatmir Marashi provoi ndryshe.
Të premten në mbrëmje, kur Vjollca ndodhej në supermarket dhe po zgjidhte diçka për darkë, i shkroi Mimoza Qafoku.
“Vjollcë, këtu ka diçka. Lavdrim Tola i ka telefonuar Afërdita Likës nga Prima-group. Ka folur për ty, dhe ajo është shqetësuar. Nuk di hollësi.”
Vjollca ndaloi para raftit me drithëra. Afërdita. Pra, deri aty kishin shkuar.
E mori menjëherë në telefon. Pa e shtyrë, pa e menduar gjatë, aty, mes rafteve të supermarketit.
— Afërdita, mirëmbrëma. Më thanë se ju kanë telefonuar.
Afërdita heshti për një çast. Në atë heshtje u ndien të gjitha: sikleti, pasiguria dhe një lloj lehtësimi që Vjollca kishte marrë vetë e para.
— Po, — tha më në fund. — Pati një telefonatë.