— Më thanë se ishit larguar me zhurmë, se paska pasur shkelje, gjëra të tilla… — Afërdita Lika u ngatërrua për pak. — Të them të drejtën, Vjollca, nuk po e kuptoj mirë çfarë po ndodh.
— Do t’jua sqaroj unë, — iu përgjigj Vjollca Gjeloshi. — Nëse keni mundësi, takohemi nesër. Do t’ju tregoj gjithçka siç ka qenë, pa e zbukuruar.
— Mirë, takohemi, — pranoi Afërdita, dhe në zërin e saj u ndie qartë lehtësimi.
U panë të shtunën, në një restorant të vogël, jo larg zyrës së Afërditës. Vjollca foli gjatë, por qetë. I mori ngjarjet një nga një, pa e rënduar askënd më shumë se ç’duhej dhe pa kërkuar të dukej viktimë. Thjesht tregoi faktet.
Afërdita e dëgjonte me vëmendje. E kishte atë mënyrë të rrallë të të parit drejt në sy, sikur nuk po dëgjonte vetëm fjalët, por edhe atë që njeriu përpiqej të mos e thoshte.
Në fund, ajo uli pak gotën mbi tavolinë dhe tha:
— E dini çfarë? Kam pesëmbëdhjetë vjet që punoj në biznes. E dalloj shumë mirë dikë që punon vërtet nga dikush që vetëm bën sikur punon. — Ajo buzëqeshi lehtë. — Ju punoni. Kjo ka qenë e dukshme gjithmonë.
Zgjidhja erdhi kur Vjollca nuk e priste.
Mimoza Qafoku nuk i shkroi mesazh. E mori në telefon. Dhe vetëm kjo mjaftonte për të kuptuar se diçka kishte lëvizur.
— Vjollcë, këtu te ne… si ta them… Klea Kastrati ka dorëzuar dorëheqjen. Dje. Thuhet se i ka dalë një ofertë nga një start-up dhe po ikën. Edhe Ibrahim Kalemi po largohet. Ka marrë një projekt tjetër.
Vjollca nuk foli menjëherë.
— Fatmir Marashi që në mëngjes po telefonon vetë klientët, — vazhdoi Mimoza. Në tonin e saj nuk kishte gëzim të keq, më shumë hutim, sikur ende nuk po e besonte. — Por nuk ia hapin telefonin. Pothuajse askush.
— Mimozë, — tha Vjollca me kujdes, — po ti vetë, si je?
Nga ana tjetër ra një heshtje e gjatë.
— Jam lodhur, — tha më në fund Mimoza. — Shtatë vjet atje. Ti e di.
— E di, — iu përgjigj Vjollca. — Nëse vendos të largohesh, më telefono. Do të gjendet një vend.
Pas një muaji, zyra e saj e vogël pranë Lanës filloi të dukej e ngushtë. Mimoza erdhi në punë të hënën e parë të tetorit. Solli një tortë, e vendosi mbi tavolinë dhe hodhi sytë rreth e rrotull.
— Pak si ngushtë qenka, — tha, tamam me të njëjtin ton si Blend Lufta.
— Për tani na del, — ia ktheu Vjollca, dhe të dyja shpërthyen në të qeshura.
Numri i klientëve kishte arritur në nëntëdhjetë e katër. Jo të gjithë vinin nga baza e vjetër; një pjesë ishin krejt të rinj, të sjellë nga rekomandimet. Fjala e mirë, ajo që kalon nga një njeri te tjetri, funksiononte më mirë se çdo reklamë. Këtë Vjollca e kishte ditur prej kohësh.
Fatmir Marashi nuk e telefonoi më. Për kompaninë e tij flitej se nuk po kalonte ditë të mira: disa kontrata të mëdha nuk ishin rinovuar dhe të reja nuk po shtoheshin. Lavdrim Tola ishte zhdukur diku nga qarkullimi. Klea, sipas asaj që shihej në profilin e saj në rrjet, kishte ndërruar tashmë vendin e tretë të punës brenda gjashtë muajve.
Jeta i vendosi gjërat në vendin e vet, pa gjyqe, pa skena të mëdha, pa dramë. Thjesht, secili përfundoi aty ku e çonin veprimet e tij.
Të premten në mbrëmje, Vjollca mori Yllin nga stërvitja dhe u ndalën te pastiçeria në qoshe për të blerë ëmbëlsira. Ai zgjodhi gjatë, me seriozitet të madh, sikur po merrte një vendim me peshë. Në fund mori dy eklerë dhe një ëmbëlsirë me mjedër.
— Mami, puna jote është interesante? — pyeti në makinë, me kutinë e ëmbëlsirave mbi gjunjë.
Vjollca mendoi për një çast.
— Po, — tha sinqerisht. — Shumë.
— Po është e vështirë?
— Është. Por kjo nuk është gjë e frikshme.
Ylli tundi kokën me atë seriozitetin e tij të rritur para kohe. Pastaj heshti pak dhe shtoi:
— Babi thotë se ti je njeriu më kokëfortë që njeh.
— Babi ka të drejtë, — pranoi ajo.
Ylli buzëqeshi dhe ktheu fytyrën nga dritarja.
Vjollca ngiste makinën dhe mendonte se shtatë vjet më parë kishte nisur nga asgjëja: një tavolinë bosh, një klient të vetëm dhe ndjesinë se gjithçka ishte ende përpara. Çuditërisht, tani ndiente të njëjtën gjë. Vetëm se tavolina, këtë herë, ishte e saj.
Dhe kjo ndryshonte gjithçka.
Dhjetori erdhi qetë. Pa borë, por me atë të ftohtin e lehtë që ngrinte pellgjet në mëngjes dhe e bënte ajrin të pastër, të mprehtë, kumbues.
Vjollca qëndronte pranë dritares së zyrës së re. Ishin zhvendosur në fillim të nëntorit, një kat më lart: tri dhoma në vend të njërës. Në mur ishte vendosur tabela me emrin e kompanisë, emër që ajo e kishte menduar gjatë dhe në fund e kishte lënë të thjeshtë: emri i saj dhe fjala “partnerë”. Asgjë më tepër.
Pas shpinës së saj, Mimoza fliste me një klient. E qetë, e sigurt, me zërin e vet tashmë, jo me një zë të huazuar nga dikush tjetër.
Telefoni mbi tavolinë ndriçoi. Ishte mesazh nga Afërdita:
“Vjollca, e zgjasim kontratën edhe për vitin tjetër. Dhe diçka tjetër: ju rekomandova te dy kolegë. Prisni telefonata.”
Vjollca iu përgjigj shkurt:
“Faleminderit. Nuk do t’ju zhgënjejmë.”
Atë mbrëmje, ajo, Blend Lufta dhe Ylli zbukuruan pemën e Vitit të Ri. Ylli jepte urdhra me zë të lartë dhe me autoritet: ku duhej varur një top, çfarë nuk rrinte mirë, pse ylli në majë ishte shtrembër. Blend e kundërshtonte me një seriozitet të shtirur, dhe të dy qeshnin me njëri-tjetrin. Vjollca vendoste zbukurimet dhe dëgjonte zërat e tyre, duke menduar se pikërisht për këtë kishte vlejtur të mos dorëzohej.
Jo për paratë. Jo për fitoren ndaj Fatmir Marashit. Jo për shifrat në kontrata.
Për këtë.
Para se ta zinte gjumi, Ylli e pyeti me zë të përgjumur:
— Mami, për Vit të Ri do të bësh ndonjë dëshirë?
Ajo ia rregulloi batanijen dhe u mendua.
— E kam bërë tashmë.
— Çfarë?
— Që gjithçka të ecë në rrugën e vet, — tha ajo.
Ai nuk e kuptoi. Ose ndoshta nuk pati kohë ta kuptonte, sepse e zuri gjumi para se ajo të mbaronte fjalinë. Vjollca doli ngadalë nga dhoma, e mbylli derën me kujdes dhe u ndal në korridor.
Në rrugën e vet.
Pikërisht ashtu.
Ajo nuk punonte më për gjënë e dikujt tjetër. Nuk mbante më mbi supe qiellin e huaj. Nuk kishte më nevojë të provonte, të duronte, të priste që dikush ta vlerësonte, ta vinte re, t’i thoshte faleminderit.
Toka nën këmbët e saj ishte e saja.
Dhe kjo ishte përgjithmonë.