— Të martohesh në moshën dyzet e dy vjeç me një burrë me gjendje, Arlinda Gjoni, është si të hidhesh në vagonin e fundit, apo jo?
Vëllai i madh i bashkëshortit tim e hodhi këtë fjali me zë të lartë, me një gaz të paturpshëm, ndërsa mbushte pjatën me një mal sallatë.
— Prandaj, moj, kujdesu mirë për Eduart Panon. Përkëdhele, përpiqu sa të mundesh. Se ky i yni është burrë për t’u parë; po deshi, të ndërron shpejt me ndonjë më të re.
Në atë çast fytyra i shkëlqente nga vetëkënaqësia. Dukej si një djalosh grindavec që sapo kishte shpallur fitore mbi një kështjellë rëre në oborr.
Në tryezë ra një heshtje e shkurtër.
Pastaj Nora Qosja, gruaja e tij, dhe Sara Mullisi, motra e dy vëllezërve, qeshën me zor, në mënyrë të bindur, si kukulla druri që dikush i kishte shtyrë të lëviznin.
Burri im i sapomartuar, Eduart Pano, buzëqeshi me faj në sy. Sikur të thoshte: ç’t’i bëjmë, kështu e ka ai humorin.
Unë e vendosa ngadalë pirunin në buzë të pjatës.
Ishte darka jonë e parë e madhe familjare pas dasmës, dhe hierarkia e asaj shtëpie m’u shfaq qartë, pa pasur nevojë për shpjegime.
— Në dyzet e dy vjeç, të paktën, unë u martova nga dashuria, — thashë qetë, pa ngritur zërin. — Kurse ju, Rei Fundo, në të pesëdhjetat, ende keni nevojë të ndiheni burrë duke ulur gratë. Kujdes, se mos një ditë Nora Qosja kupton sa paqe dhe sa qetësi ka jeta pa “humorin” tuaj.
Buzëqeshja iu fshi nga fytyra aq befas, sa dukej sikur ia kishte marrë era.
U skuq në fytyrë dhe, i fyer rëndë, hodhi sytë nga e ëma.
Vjehrra më pa sikur unë, mu në mes të mbulesës së bardhë, të kisha nisur të therja një derr të egër.
Eduart Pano u përpoq menjëherë ta ndërronte bisedën, por ajri në dhomë ishte bërë i rëndë, i trashë nga tensioni.
Rrugës për në shtëpi, në makinë, ai psherëtiu thellë.
— Arlinda… pse duhej kaq ashpër? Rei Fundo thjesht bën shaka. Ne kështu flasim në familje. Mos e merr kaq seriozisht.
— Eduart, — iu ktheva unë, përsëri pa e ngritur tonin. — Një familje ku gratë detyrohen të buzëqeshin kur i poshtërojnë nuk quhet e bashkuar. Quhet e zbutur me kamxhik.
Heshta për pak dhe e pashë drejt e në sy.
— Unë nuk jam futur në këtë cirk për të luajtur rolin e qenushes së stërvitur. Nëse vëllai yt nuk di ta mbajë gjuhën pas dhëmbëve, do ta marrë përgjigjen çdo herë. Para të gjithëve. Dhe ti do të detyrohesh të vendosësh se në anën e kujt je.