Eduart Pano mërmëriti diçka për pajtim dhe më premtoi se do të fliste me të vëllanë.
Dhe, në fakt, foli. Vetëm se një muaj më vonë, gjatë një dreke në shtëpinë e pushimit, pranë zgarës, doli në shesh se gjithë biseda kishte qenë një lutje e zbehtë: “Rei, mos ma ngacmo gruan, se është pak e ndjeshme.”
Atëherë u bë e qartë se problemi nuk isha unë.
Rei Fundo, pasi nuk mund të pickonte më nusen e re të familjes, e ktheu helmin nga të vetët. Fillimisht ia nisi motrës, Sara Mullisit:
— Po ç’kemi, Sarush? Prapë e ndreqe vetë parakolpin e makinës? Epo, me atë karakter që ke, vetëm me çelës anglez të flesh. Burrë s’mbajte dot, të paktën mjetet i paske besnike.
Pastaj radha i erdhi gruas së tij, Nora Qosjes, sepse mishi, sipas tij, nuk ishte marinuar siç duhej:
— E imja është fare pa duar. Po të mos isha unë, do të hanim makarona të çastit gjithë jetën.
Gratë, si gjithmonë, vunë në fytyrë ato buzëqeshjet prej porcelani, të ftohta e të krisura nga brenda.
Humori i Rei Fundos ngjante me një makinë kositëse që i kishin ikur frenat: bënte zhurmë, ecte pa mend dhe priste aty ku dhimbte më shumë.
Unë po bëhesha gati ta ndalja në vend, por Eduart Pano ma shtrëngoi dorën fort poshtë tavolinës dhe më pëshpëriti, pothuajse duke më lutur:
— Të lutem, mos e ndiz më keq.
Ia çlirova dorën ngadalë, pa asnjë nxitim.
— Unë nuk po ndez asgjë. Thjesht po largohem nga një vend ku fyerja shitet si shaka.
Mora çantën dhe u nisa drejt portës.
Ikja ime nuk kishte asgjë prej arratie. Ishte një hap i qetë mënjanë, sikur po i lija të zienin vetë në kazanin e tyre me helm.
Në mbrëmje, në shtëpi, biseda jonë zgjati pak.
— Unë nuk shkoj më në asnjë mbledhje familjare derisa ti vetë t’ia mbyllësh rubinetin e paturpësisë vëllait tënd, — i thashë prerë. — Mos u lodh të më bindësh. “Jo”-ja ime është beton.
Të nesërmen më telefonoi Sara Mullisi, motra e Eduartit.
— Arlinda Gjoni, faleminderit, — zëri i saj dridhej. — Ne kemi vite që i durojmë thumbat e tij për hir të mamit, vetëm që të mos bëhet sherr. Por dje, sapo ti ike, Nora për herë të parë u grind me të hapur, që në makinë.
Pra, pakënaqësia kishte kohë që mblidhej. Atyre u mungonte vetëm një shkëndijë për ta nxjerrë jashtë.
Unë nuk kisha ndërmend të bëhesha shpëtimtarja e askujt me flamur në dorë. Por as nuk pranoja të paguaja qetësinë e të tjerëve me nervat e mia.
Eduart Pano e kuptoi më në fund se nuk po bëja lojë. Rreziku nuk qëndronte më te drekat familjare, por te ajo që po plasaritej mes nesh.