Te vetë martesa jonë. Një burrë që nuk di ta mbrojë gruan përballë tufës së të afërmve të vet, dalëngadalë pushon së qeni mbështetje.
Pak para përvjetorit të vjehrrës, Eduart Pano m’u afrua, më pa drejt e në sy dhe e pranoi pa dredhi:
— E kuptova që e kam përkeqësuar gjithçka. Nuk je ti ajo që prekesh kot. Rei Fundo sillet pa edukatë, ndërsa unë të kërkoja të duroje vetëm që mua të më dilte më kollaj. Në festë do ta ndal vetë. Që në fjalinë e parë.
— Mirë, — thashë duke tundur kokën. — Një herë. Por mbaje mend: kur njeriu fyhet nga e vërteta, paguan taksën e mungesës së edukatës. Nëse ti hesht përsëri, unë iki vetëm. Dhe atëherë nuk do të flasim më për Rein, por për martesën tonë.
Mbrëmja nisi me rregull, me buzëqeshje të kujdesshme e gota të ngritura. Rei Fundo arriti ta mbante veten deri sa u shtrua pjata kryesore. Pastaj, si gjithmonë, natyra e tij doli në sipërfaqe.
Kur pa që Sara Mullisi, e motra, nuk pranoi copën e dytë të tortës, ai ia plasi një të qeshure të trashë:
— Ashtu, Sara, mos u ngop shumë! Se të është bërë prapanica si divan. S’ka burrë normal që i afrohet një trageti kaq “të pavarur”!
Në atë çast Eduarti, pa më hedhur as edhe një vështrim, e uli gotën mbi tavolinë me një goditje të thatë.
— Mbylle gojën, Rei. Kjo nuk ka asgjë për të qeshur. Boll e poshtërove motrën.
Heshtja që ra mbi tryezë ishte aq e prerë, sa dukej sikur dikush kishte shkëputur rrymën.
Rei hapi sytë tej mase, si të kishte marrë një shuplakë me leckë të lagur.
— Ç’pate, vëlla? — nxori ai mes dhëmbëve. — Të paska futur nën këpucë kjo shtriga e re? Erdhi këtu si mbretëreshë dhe po ju kthen të gjithëve kundër meje! Nora, Sara, thuajini dhe ju! Ne kështu kemi bërë shaka gjithmonë!
Ai u kthye nga gratë, duke kërkuar mbështetjen e zakonshme. Por aty ndodhi shembja: kori i vjetër që e mbronte nuk u ngrit më.
— Kjo nuk ka qenë kurrë shaka, Rei, — tha Sara Mullisi me zë të ulët, por të palëkundur. — Ka qenë gjithmonë thjesht poshtërsi.
Nora Qosja uli sytë dhe shtoi:
— Unë qeshja që ti të mos ulërije në shtëpi se jemi budallaqe dhe s’e kuptojmë humorin.
I mbetur pa oborrin e vet, Rei shpërtheu. Sytë iu skuqën dhe i ktheu nga unë, gati të më derdhte gjithë helmin:
— Po ti kush je, moj?! Një e divorcuar e vjetër, fute hundët në familje të huaj dhe tani na vendos rregullat!
Unë nuk lëviza as sa një milimetër. E vështrova me atë kureshtje të ftohtë e të sinqertë, siç shihet një ekzemplar i çuditshëm që më në fund ka dalë në dritë.