I ngjante një tullumbaceje të plasur: dje ende e fryrë, zhurmuese, që të binte në sy; sot veç një copë gome e rrudhur, për të ardhur keq.
— Paturpësia, Rei, është si deodoranti i lirë: ai që e përdor është i bindur se po përhap aromë të këndshme, ndërsa të tjerëve u përzihet stomaku, — thashë, duke buzëqeshur vetëm me cepat e buzëve.
U përkula pak përpara.
— Për vite me radhë ke zgjedhur njerëz që nuk të kthenin përgjigje. Mjaftoi që gratë të mos qeshnin më dhe doli në shesh se ti nuk je shakaxhi. Je thjesht frikacak.
Dikush nga burrat në tavolinë nxori një “hm” të shkurtër, por të qartë. Ajo e qeshur e vogël, pikërisht mbi të, mbi “humoristin” e madh të familjes, ishte gozhda e fundit.
Rei u ngrit vrik dhe karrigia u përmbys pas tij.
— Eduart! Detyroje gruan tënde të më kërkojë falje, përndryshe nuk më shihni më kurrë këtu! — ulëriti ai.
Eduart Pano e pa të vëllanë me një qetësi të akullt.
— Arlinda Gjoni tha të vërtetën. I vetmi që duhet të kërkojë falje je ti. Asaj, Norës dhe Sarës.
Vjehrra, që gjithë jetën kishte qenë predikuesja e shprehjes “jeni familje, tregohuni më të mençur”, fillimisht foli si zakonisht:
— Rei, mjaft tani.
Por ai vazhdoi të gulçonte rëndë, duke kërkuar ndjesë nga të tjerët dhe mbështetje për veten.
Atëherë nëna e tij, krejt papritur, rregulloi pecetën mbi prehër dhe tha:
— Dil pak e qetësohu. Ma prishe festën.
Personazhi kryesor i mbrëmjes mbeti në mes të dhomës. Priti që dikush të ngrihej për ta ngushëlluar, ta ndalte te dera, t’i thoshte se gjithçka ishte keqkuptuar.
Por gratë nuk thanë asnjë fjalë.
Nora Qosja shtyu pjatën mënjanë dhe, me zë të ulët, tha:
— Unë do të kthehem në shtëpi me taksi. Mos më prit zgjuar.
Rei u kthye menjëherë dhe doli nga apartamenti si furtunë, duke përplasur derën me zhurmë.
Askush nuk vrapoi pas tij. Brenda një minute, ajri i rënduar në dhomë u shpërnda. Sara Mullisi mori frymë e lehtësuar, Eduarti i mbushi nënës një gotë ujë mineral, ndërsa Nora, për herë të parë atë mbrëmje, buzëqeshi çlirshëm e me gjithë shpirt.
Darka tjetër familjare u bë pa Rein. Askush nuk e mori në telefon për t’iu lutur të kthehej, dhe Nora erdhi bashkë me Sarën. Pa “gaztorin” kryesor në krye të tavolinës, për herë të parë njerëzit biseduan normalisht, pa pritur poshtërimin e radhës.
Sapo gratë pushuan së qeshuri, shakaxhiu i famshëm i familjes doli të ishte vetëm një i pasjellshëm i rëndomtë, të cilin askush nuk pati dëshirë ta kthente më në tavolinë.