Dafina qëndronte pranë dritares dhe vështronte asfaltin e lagur nga shiu. Për tri net me radhë kishte luftuar për jetën e një pacienti pas një ndërhyrjeje jashtëzakonisht të vështirë; kishte harruar gjumin, kishte shtyrë mënjanë ushqimin, vetëm që zemra e atij burri pesëdhjetëvjeçar të niste sërish të rrihte e qetë, me ritëm të sigurt. Kur në mëngjesin e katërt ai hapi sytë, ajo e kuptoi se kishte bërë gjithçka që duhej. Tani nuk i kërkonte më asgjë botës, përveç heshtjes. Rërës së bardhë. Zhurmës së valëve. Ajo dhe Luan Bushati kishin një vit e gjysmë që kursenin për atë udhëtim, duke lënë mënjanë çdo lek që u tepronte. Në frigorifer, e kapur me magnet, rrinte një fotografi me ujë të kaltër, e prerë nga një revistë udhëtimesh; sa herë Dafina e shihte, i vinte buzëqeshja vetvetiu. Pushimeve u kishin mbetur edhe dy muaj.
Të shtunën në mëngjes telefonoi vjehrra. Nexhmije Beqiri nuk pyeti nëse ishin të lirë, as nuk la vend për kundërshtim; me një zë urdhërues njoftoi se në mbrëmje mblidhej e gjithë familja për darkë te ajo. Dafina u përpoq të justifikohej me lodhjen, por Nexhmija ia preu shkurt: “Është çështje familjare, nuk diskutohet.” Dafina psherëtiu dhe veshi fustanin që Luan Bushati ia kishte dhuruar për përvjetorin e martesës. Iu duk se ndoshta ai fustan do t’ia lehtësonte pak humorin.
Shtëpia e vjehrrës i priti me aromë byrekësh dhe me një tension të çuditshëm, të varur në ajër si re para stuhisë. Bleona Dervishi, motra më e vogël e Luanit, ishte ulur në divan dhe shfletonte një revistë dasmash. Kryefamiljari, Bashkim Gjeloshi, si zakonisht rrinte i heshtur, me sytë të ngulur te televizori. Nexhmije Beqiri vërtitej rreth tavolinës, por shikimin e kishte të ftohtë, hetues, si ai i një drejtoreshe shkolle para se të thërrasë prindërit për ndonjë ankesë.
Kur u ulën të gjithë për të ngrënë, Dafina mendoi ta zbuste pak atmosferën. Mori telefonin, hapi fotografitë dhe u tregoi pamjen e një bungaloje mbi ujë.
— Kemi parë me Luanin një vend për pushime, — tha ajo, duke u përpjekur që zëri t’i dilte i lehtë e i gëzuar. — Imagjinojeni: zgjohesh në mëngjes dhe poshtë teje është deti, i tejdukshëm si qelq. Peshq shumëngjyrësh kalojnë mu pranë këmbëve.
Luan Bushati pohoi me kokë dhe e vazhdoi bisedën:
— Po, edhe udhëtimin e kemi rezervuar. Nëse gjithçka shkon mirë, në qershor ikim për dhjetë ditë.
Nexhmije Beqiri e uli ngadalë pirunin mbi tavolinë. Tingulli i metalit u dëgjua i ftohtë, pothuajse përfundimtar. Bleona Dervishi ngriti sytë nga revista dhe pa të ëmën me një pritje të qartë, sikur skena të ishte ushtruar më parë.
— Shumë bukur, — tha Nexhmija me një ton të akullt. — Por ne kemi një çështje më të rëndësishme. Bleona po martohet. Dhe dasma duhet të jetë siç i ka hije, me madhështi, si njerëzit, jo në ndonjë lokal dosido.
Dafina ndjeu si iu mblodh gjithçka përbrenda. Gishtat iu ngulën vetvetiu në cepin e mbulesës së tavolinës. Ngadalë ia hodhi sytë Luanit. Ai vështronte pjatën, duke bërë sikur modeli i porcelanit ishte gjëja më interesante në botë.
— Kemi bërë një llogaritje paraprake, — vazhdoi vjehrra, tani me një zë të thatë, praktik. — Banketi, moderatori, fotografi, zbukurimi i sallës, fustani nga një rrobaqepëse e mirë, ceremonia e marrjes së nuses, një shëtitje me anije. Të gjitha bashkë dalin afërsisht dy milionë e gjysmë Lekë. Është shumë, po e dimë. Megjithatë, kjo është dita më e rëndësishme në jetën e vajzës. Nuk mund të dalim keq para fisit të dhëndrit.
— Dy milionë e gjysmë? — përsëriti Dafina, dhe zëri iu drodh pa dashje. — Nexhmije Beqiri, këto janë para të jashtëzakonshme.
— E dimë fare mirë, — vjehrra e pa drejt e në sy. — Prandaj duhet të bashkohet e gjithë familja. Unë me Bashkimin marrim përsipër një pjesë të shpenzimeve. Dhëndri dhe prindërit e tij do të japin edhe ata pjesën e vet. Kurse ju të dy, ti dhe Luani, si më të rinjtë dhe më të suksesshmit, duhet të jepni kontributin kryesor. Pesëqind mijë Lekë. Për njerëz me të ardhurat tuaja, kjo është një shumë krejt e arsyeshme.
Ra heshtje. Diku në dhomën tjetër, ora e murit trokiste me ritëm të njëtrajtshëm. Bleona e shikonte Dafinën sfiduese, sikur t’i thoshte: “Hë, guxo kundërshto.” Bashkim Gjeloshi vazhdonte të vështronte televizorin pa shprehje, megjithëse zëri ishte i fikur.
Dafina mori frymë thellë. Iu kujtuan rojet e pafundme në spital, netët në reanimacion, duart që i dridheshin nga lodhja kur derdhte kafe në dhomën e mjekëve. Iu kujtua si ajo dhe Luani numëronin çdo mijëlekësh, si hiqnin dorë edhe nga kënaqësitë e vogla vetëm për t’i mbledhur paratë për ato pushime të shumëpritura. Dhe tani dikush tjetër po vendoste në vend të saj se ku duhej të shkonin ato para.
— Nuk kam ndërmend të paguaj dasmën e mbretëreshës suaj, — tha Dafina, me një ftohtësi të tillë sa Luan Bushati më në fund ngriti kokën. — Ajo ka prindër. Le ta hapin ata kuletën.
Bleona u shtang dhe lëshoi një pasthirrmë të mbytur. Nexhmije Beqiri u zbeh, por e mblodhi veten menjëherë. E pa Dafinën me një shprehje keqardhjeje të thellë, ashtu siç shihet një fëmijë fajtor që nuk ka përmbushur pritshmëritë.
— Ne menduam se ti ishe bërë pjesë e familjes, — tha ajo ngadalë, duke i ndarë fjalët një nga një. — Por qenke e huaj. Mirë, kështu do ta mbajmë mend.
Dafina u ngrit nga tavolina. Luani e kapi për krahu dhe u përpoq ta ulte përsëri, por ajo ia shkëputi dorën dhe u nis drejt korridorit. Ai i shkoi pas, duke murmuritur diçka pajtuese, ndërsa Dafina tashmë po vishte pallton.
— Flasim në shtëpi, — i tha shkurt burrit dhe doli në sheshpushimin e shkallëve.
Në shtëpi, Luan Bushati u përpoq ta sheshonte përplasjen. E ndiqte Dafinën nga njëra dhomë në tjetrën dhe fliste pa pushim. Thoshte se e ëma thjesht shqetësohej për motrën. Se Bleona vërtet kishte ëndërruar që fëmijë për një dasmë të bukur. Se familja, në momente të vështira, duhej të mbështeste njëra-tjetrën.
— Moment i vështirë? — Dafina ndaloi dhe u kthye menjëherë nga ai. — Luan, dasma nuk është fatkeqësi, as hall. Është një festë që ajo do ta bëjë me paratë tona. Ne kemi një vit e gjysmë që kursejmë për pushime. Kemi kredi shtëpie për të paguar. Unë punoj me një normë e gjysmë që të kemi një rezervë financiare. A e dëgjon fare veten çfarë po thua?
Luani heshti, por jo për shumë gjatë. Pas pesëmbëdhjetë minutash, nisi sërish të njëjtën këngë. Dafina hyri në dhomën e gjumit dhe e mbylli derën pas vetes.
Të nesërmen shpërtheu një furtunë e vërtetë. Bleona Dervishi erdhi në shtëpinë e tyre pa lajmëruar. U fut në apartament me sytë të skuqur nga lotët dhe, që nga pragu, filloi të bërtiste.
— Ti do të ma shkatërrosh jetën! — ulërinte ajo, duke tundur duart në ajër. — Ti më ke zili! Nuk e duron dot që unë do ta kem gjithçka të bukur dhe siç duhet, ndërsa ti pate vetëm një firmë të thjeshtë në gjendjen civile!
Dafina qëndronte në kuzhinë, me krahët kryqëzuar mbi kraharor, dhe e shikonte kunatën me fytyrë të ngrirë.
— Bleona, qetësohu, — tha ajo me zë të barabartë. — Askush nuk të ka borxh asgjë. Nëse do një dasmë madhështore, është e drejta jote. Por ta paguajnë ata që janë gati ta bëjnë këtë me dëshirë.