— Unë nuk jam gati ta marr përsipër, — shtoi Dafina, pa e ngritur zërin.
— Sepse je koprrace! — klithi Bleona, aq hollë sa zëri iu ça. — Ti gjithë jetën merresh me paratë e të tjerëve! Mos bëj sikur s’ke kursime! Mami më tha që keni planifikuar pushime në Ksamil! Të dhimbset të heqësh dorë nga rehatia jote për lumturinë e një njeriu të afërt?
— Të afërt? — përsëriti Dafina, dhe në tonin e saj u ndje një ftohtësi e mprehtë. — Që kur njihemi, ti as edhe një herë nuk më ke pyetur si jam. Më telefonon vetëm kur të duhen para borxh deri në rrogë. Njerëzit e afërt nuk sillen kështu.
Bleona doli me vrap nga apartamenti dhe e përplasi derën aq fort, sa xhamat u drodhën. Nuk kaloi as gjysmë ore kur telefoni i Dafinës ra. Ishte Nexhmije Beqiri.
— E ke çuar vajzën në lot, — tha ajo me një zë të akullt. — Tani është shtrirë, po dridhet nga nervat. I është ngritur tensioni. Këtë doje?
Dafina nuk foli. E dinte mirë se çdo fjalë që do të nxirrte nga goja mund të kthehej menjëherë kundër saj.
— Ju pres nesër në mbrëmje, — vazhdoi vjehrra. — Do ta zgjidhim këtë punë si njerëz të qytetëruar. Shpresoj që deri atëherë të të ketë rënë inati dhe të marrësh vendimin e duhur.
Dafina e mbylli telefonatën dhe hodhi sytë nga i shoqi. Luan Bushati ishte ulur në cep të dhomës me laptopin përpara dhe bënte sikur punonte. Ajo e kuptoi menjëherë se biseda më e vështirë nuk kishte ardhur ende.
Atë natë, pasi u shtrinë, Luani u rrotullua gjatë në shtrat. Pastaj u ngrit ndenjur dhe ndezi llambën e vogël pranë krevatit.
— Dafinë, duhet të flasim seriozisht, — nisi ai me pasiguri.
— Po të dëgjoj, — tha ajo, duke u ngritur edhe vetë dhe duke rregulluar jastëkun pas shpine.
— Shiko… mami nuk e ka krejt gabim. Bleona e ka ëndërruar vërtet këtë dasmë. Edhe djali që do të martohet me të është i mirë, nga familje e rregullt. Nëse nuk e ndihmojmë tani, do të duket keq. Njerëzit do të flasin. Do të thonë se vëllai nuk deshi të nxirrte para për motrën e vet.
— Luan, — Dafina u përpoq ta mbante zërin të qetë, edhe pse përbrenda po i vlonte zemërimi, — ne nuk kemi detyrim të jetojmë sipas pritshmërive të të tjerëve. Kemi planet tona, nevojat tona. Nuk jemi milionerë që të shpërndajmë shuma të tilla majtas e djathtas.
Ai uli kokën dhe heshti. Për një çast Dafina mendoi se biseda kishte mbaruar. Po zgjatej të fikte dritën, kur Luani shqiptoi fjalinë që ia copëtoi gjithçka brenda.
— Unë e kam marrë tashmë kredinë.
Dafina ngriu në vend. Ajri në dhomë iu duk i rëndë, i trashë, sikur mezi hynte në mushkëri.
— Çfarë ke bërë? — pyeti ajo me pëshpërimë.
— Kam marrë një kredi konsumatore, — përsëriti ai, pa guxuar ta shihte në sy. — Pesëqind mijë Lekë. Për pesë vjet. Paratë ia kalova mamit. Ajo ka paguar paradhënien për sallën e banketit.
Dafinës iu duk sikur gjaku iu tërhoq nga fytyra. Duart iu ftohën menjëherë. E shikonte burrin e saj dhe nuk arrinte ta njihte. Njeriu me të cilin kishte jetuar pesë vjet, njeriu të cilit i kishte besuar pa asnjë rezervë, sapo i kishte pranuar një tradhti.
— Ti more kredi pa më pyetur mua? — zëri i saj u bë i ulët, por i frikshëm. — Ti vendose mbi shpinën tonë para për dasmën e motrës sate? Pa më marrë mendim?
— Po nuk është fundi i botës, — u përpoq të justifikohej Luani. — Do ta shlyejmë. Ç’janë pesëqind mijë Lekë? Kemi paga normale, do t’ia dalim.
— Nuk është çështja te paratë, — Dafina u ngrit nga shtrati dhe nisi të ecte nëpër dhomë. — Çështja është se ti vendose për të dy ne. Ti vure dëshirat e nënës dhe të motrës sate mbi interesin e familjes sonë. Ti theve besimin tonë. E more gjithçka që kishim ndërtuar bashkë dhe i vure vizë.
— Mos e bëj kaq tragjike, — u ngrys Luani. — Është një situatë familjare si gjithë të tjerat. Të gjithë ndihmojnë të afërmit. Një kolegia ime mori edhe kredi për shtëpi vetëm që të ndihmonte vëllain me banesën, dhe ja, jetojnë normalisht.
— Kolegia jote e bëri me dëshirën e saj, — ia preu Dafina fjalën, duke shqiptuar çdo fjalë qartë. — Kurse ti më vendose para faktit të kryer. Madje as nuk e pe të arsyeshme të këshilloheshe me mua.
Ajo doli nga dhoma e gjumit dhe shkoi drejt zyrës së vogël. Atje, mbi tavolinë, ndodhej laptopi i saj i vjetër, të cilin e përdorte për dokumentacionin mjekësor. Dafina hapi aplikacionin e bankës dhe bëri disa pamje ekrani. Pastaj hyri te historiku i veprimeve dhe ruajti edhe ekstraktin. Nuk e dinte nëse do t’i hynin ndonjëherë në punë, por një zë i brendshëm i thoshte se përpara e priste një luftë e vërtetë.
Të nesërmen në mëngjes, Dafina nuk hëngri mëngjes. U vesh shpejt dhe doli nga shtëpia, duke i thënë Luanit se kishte disa punë në qytet. Në të vërtetë, shkoi te një juriste, numrin e së cilës ia kishte dhënë një kolege. Teuta Elezi doli të ishte një grua rreth të pesëdhjetave, me vështrim të mprehtë dhe me një mënyrë të foluri të prerë, pa fjalë të tepërta.
Dafina ia shpjegoi të gjithë situatën, duke u përpjekur të mos harronte asnjë hollësi. I tregoi për kredinë, për presionin e vjehrrës, për shpërthimin histerik të kunatës. I tregoi edhe pamjet e ekranit, edhe ekstraktet bankare. Juristja e dëgjoi me kujdes, shënoi diçka në bllokun e saj dhe më pas u mbështet në karrige, duke e parë Dafinën sikur po e peshonte.
— Ju doni të ruani martesën apo të mbroni interesat tuaja? — e pyeti drejtpërdrejt.
— Dua drejtësi, — u përgjigj Dafina. — Dhe dua të kuptoj sa e ligjshme është ajo që bëri burri im.
Teuta Elezi pohoi me kokë dhe nisi t’i shpjegonte. Doli se një kredi e marrë nga njëri bashkëshort pa pëlqimin e tjetrit mund të kundërshtohej, nëse provohej se paratë nuk ishin përdorur për nevojat e familjes. Sipas ligjit, detyrime të tilla mund të konsideroheshin personale dhe përgjegjësinë duhej ta mbante ai që i kishte marrë. Megjithatë, në praktikë gjërat nuk ishin aq të thjeshta. Nëse këstet fillonin të paguheshin nga buxheti i përbashkët, do të bëhej shumë më e vështirë të provohej se kredia nuk kishte shërbyer për familjen. Për më tepër, bankës nuk i interesonte kush i bënte pagesat; për të rëndësi kishte vetëm që borxhi të shlyhej në afat.
— Këshilla ime, — tha juristja, — është të mblidhni sa më shumë prova. Regjistroni bisedat me familjarët e burrit. Ruani mesazhet. Fiksoni qartë faktin që paratë kanë shkuar për dasmën e motrës, jo për familjen tuaj të përbashkët. Nëse çështja shkon deri te ndarja e pasurisë ose te divorci, këto prova mund të jenë vendimtare.
Dafina doli nga zyra e juristes me një peshë të rëndë në kraharor. Ajo nuk donte divorc. E donte Luanin. Por tashmë e kuptonte se diçka ishte thyer pa kthim. Në çastin kur ai i kishte kaluar paratë së ëmës pa u këshilluar fare me të, kishte kapërcyer një vijë. Dhe ajo vijë nuk mund të fshihej më.
Po atë mbrëmje, zilja e derës ra në apartamentin e tyre. Dafina hapi derën dhe pa në prag Nexhmije Beqirin bashkë me Bleonën. Vjehrra mbante në duar një kuti torte, ndërsa kunata qëndronte gjysmë e fshehur pas saj, me një shprehje të shtirur faji në fytyrë. Ishte një shfaqje e përgatitur, dhe Dafina e kuptoi në sekondë.
— Erdhëm të pajtohemi, — shpalli Nexhmije Beqiri, duke kaluar pragun pa pritur ftesë. — Mjaft u mbajte me inat, Dafinë. Familja duhet të rrijë e bashkuar.
Luani doli nga dhoma dhe e pa gruan me shpresë. Qartazi dëshironte që gjithçka të mbyllej pa zhurmë. Dafina i la mysafiret të hynin në sallon pa thënë asnjë fjalë, ndërsa vetë qëndroi paksa mënjanë, pranë raftit me libra.