Me një lëvizje pothuajse të padukshme, Dafina ndezi regjistruesin në telefonin që e kishte lënë mbi raft, pranë librave.
Fillimi i bisedës ishte i butë, gati i ëmbëlsuar. Nexhmije Beqiri mbushte filxhanët me çaj, përmendte motin, fliste për durimin, për faljen, për atë se si njeriu duhej t’i hapte zemrën të afërmve. Bleona Dervishi rrinte e heshtur, duke copëtuar me lugë një pjesë torte, pa e ngrënë realisht. Dafina nuk u mashtrua. Ajo vetëm priste çastin kur maskat do të binin dhe sulmi i vërtetë do të niste.
— Duhet të na kuptosh, Dafinë, — zëri i vjehrrës u bë i ulët, i butë, por brenda kishte helm. — Ne jemi një familje. Ti duhet të jesh mirënjohëse që të pranuam mes nesh. Luani mund të kishte zgjedhur një vajzë më të bindur, më të përshtatshme, por zgjodhi ty. Kurse ti sillesh sikur ne të ishim armiqtë e tu.
— Nuk ju shoh si armiq, — u përgjigj Dafina qetësisht. — Thjesht nuk e kuptoj pse dasmën e vajzës suaj duhet ta paguaj unë nga paratë e mia.
Bleona ngriti kokën menjëherë.
— Sepse ti jeton me vëllanë tim! — ia ktheu ajo prerë. — Përdor paratë e tij, banesën e tij. Dhe mos harro, ajo banesë është marrë me kredi, kredi që e paguan ai. Kush je ti, në fund të fundit, që na flet sikur ke të drejta këtu?
Dafina e vështroi kunatën gjatë, pa nxituar t’i përgjigjej. Pastaj sytë ia ktheu Luanit. Ai rrinte ulur me kokën poshtë, i mpirë, pa nxjerrë asnjë fjalë.
— Banesa është marrë me kredi, të cilën po e paguajmë bashkë, — tha ajo ngadalë, sikur po shpjegonte diçka që duhej ta dinte edhe një fëmijë. — Kurse riparimet brenda janë bërë me kursimet e mia personale. Prandaj, hamendjet mbaji për vete.
— Vajza, mos u zini! — ndërhyri Nexhmija, duke ngritur duart si pajtuese. — Le të flasim me mendje të ftohtë. Dafinë, ne i kuptojmë ndjenjat e tua. Por edhe ti duhet të na kuptosh neve. Bashkim Gjeloshi ka probleme me zemrën. I duhet një qendër e mirë kardiologjie, i duhen ilaçe, dhe të gjitha kushtojnë shumë. Ne nuk kemi mundësi t’i mbajmë të gjitha shpenzimet e dasmës. Për më tepër, Bleona është shtatzënë, nuk duhet të stresohet. Ti je mjeke, më mirë se kushdo e di sa serioze është kjo.
— Pra, sipas jush, unë duhet të paguaj dasmën sepse burri juaj është i sëmurë dhe vajza juaj është shtatzënë? — pyeti Dafina me një qetësi të ftohtë.
— Ti duhet të ndihmosh familjen, — ia preu Nexhmija. — Apo nuk e quan veten pjesë të saj?
Në atë çast Bleona e humbi durimin. U ngrit vrullshëm nga karrigia dhe filloi të bërtiste, duke i fluturuar pështyma nga goja:
— Ti ma shkatërrove dasmën! Ti mendon vetëm për veten! Je thjesht një pulë shterpë që më ka zili lumturinë! Ti s’do të kesh kurrë fëmijë, prandaj do të ma prishësh edhe mua gëzimin!
Heshtja që ra në dhomë ishte aq e rëndë, sa dukej sikur kumbonte. Luani u zbeh në fytyrë. Nexhmije Beqiri bëri sikur u trondit nga fjalët e së bijës, por Dafina ia kapi atë shkëlqim të vogël kënaqësie në sy. Ajo fjali nuk kishte dalë rastësisht. Ishte përgatitur më parë.
Dafina u ngrit ngadalë, shkoi te rafti dhe mori telefonin. E ndali regjistrimin dhe e futi aparatin në xhep.
— Biseda mbaroi, — tha me një ton të akullt. — Ju kërkoj të dilni nga banesa ime.
— Kjo është edhe banesa ime! — foli më në fund Luani.
— Pikërisht, — Dafina u kthye nga i shoqi. — Prandaj këtë do ta sqarojmë vetëm ne të dy. Pa dëshmitarë.
Kur dera u mbyll pas mysafireve, Dafina nxori telefonin dhe ndezi regjistrimin. Zërat u përhapën në sallon, njëri pas tjetrit, dhe Luani dëgjonte duke ndryshuar ngjyrë. Kur u dëgjua fjalia për “pulën shterpë”, ai u drodh dhe e pa gruan me dhimbje në sy. Por kur regjistrimi përfundoi, fjalët që tha nuk ishin aspak ato që Dafina kishte pritur.
— Ti regjistrove familjen time? — pyeti ai, i tronditur. — I përgjove? A e kupton si duket kjo?
— Po mbroja veten, — iu përgjigj ajo pa ngritur zërin. — Tani kam prova që të afërmit e tu më fyejnë dhe më kërkojnë para me presion.
— Ata nuk të kërkuan para me presion! — shpërtheu Luani. — Ata kërkuan ndihmë! Si njerëz, si familje! Kurse ti e ktheve gjithë këtë në çështje penale!
Ai ecte lart e poshtë nëpër dhomë, kapte kokën me duar, sikur muret po i afroheshin. Në atë moment Dafina e kuptoi me një qartësi të dhimbshme se përballë saj nuk ishte më njeriu që kishte dashur. Nuk ishte ai djaloshi me të cilin kishte shkuar për herë të parë në kinema. Nuk ishte burri që i kishte shtrënguar dorën kur ajo kishte dalë e rraskapitur nga spitali pas një turni nate. Përpara saj qëndronte dikush tjetër. I thyer. I varur nga miratimi i nënës. Gati ta sakrifikonte gruan, vetëm që të mbetej “djali i mirë”.
— Duhet të kërkosh falje, — vazhdoi Luani, duke u ndalur në mes të dhomës. — Të kërkosh falje dhe të paguash të paktën gjysmën e shumës. Atëherë mami do të zbutet. Ajo nuk mban inat gjatë. Do ta rregullojmë gjithçka.
— Nuk kam për të paguar asgjë, — tha Dafina. — Dhe nuk kam pse të kërkoj falje.
— Atëherë duhet të flasim seriozisht për të ardhmen tonë, — zëri i Luanit u ashpërsua. — Nëse ti nuk respekton familjen time, unë nuk shoh arsye pse të vazhdojmë.
Pikërisht në atë çast telefoni i Dafinës dha sinjal. Në ekran doli një mesazh nga Bleona. Kunata i kishte dërguar lidhjen e një fustani nusërie tepër të shtrenjtë dhe poshtë kishte shkruar: “Mund edhe të na qerasësh, nuk varfërohesh. Po u solle mirë, ndoshta edhe të fal.”
Dafina ia zgjati telefonin të shoqit. Luani e lexoi mesazhin dhe ktheu kokën mënjanë.
— Është thjesht nga nervat, — murmuriti ai. — Nuk e ka me të keq.
Atëherë Dafina nuk tha më asnjë fjalë. Shkoi drejt dhomës së gjumit, hapi dollapin dhe nisi të nxirrte rrobat e Luanit. Këmishët, xhinset, pulovrat i paloste me kujdes dhe i vendoste në një çantë të madhe udhëtimi. Luani qëndronte te dera, me sytë e zgjeruar nga frika dhe mosbesimi.
— Çfarë po bën? — pyeti ai më në fund.
— Po mbledh gjërat e tua, — u përgjigj Dafina, pa u kthyer. — Do të shkosh te nëna jote. Aty të duan dhe të vlerësojnë. Unë kam nevojë të mendohem.
— Ti nuk mund të më nxjerrësh jashtë! — bërtiti ai. — Kjo është banesa jonë e përbashkët!
— Pikërisht për këtë arsye do të largohesh ti, — tha Dafina, mbylli zinxhirin e çantës dhe e vendosi në korridor. — Unë do të qëndroj këtu. Nëse do, shko në gjykatë dhe kërko ndarjen e pasurisë. Por tani për tani është më mirë të rrish te mamaja.
Ajo hapi derën e hyrjes dhe priti në heshtje derisa ai të vishte këpucët. Luani qëndroi gjatë pa lëvizur, i pavendosur, pastaj rrëmbeu çantën dhe doli në shkallë.
— Do të pendohesh për këtë, — tha para se të largohej. — Ti po e shkatërron familjen tonë.
Dera u përplas. Dafina u mbështet pas murit dhe mbylli sytë. Në apartament ra një qetësi e çuditshme, bosh. Vetëm në kuzhinë dëgjohej pika-pika uji që rridhte nga rubineti i palidhur mirë. Ajo shkoi atje, e shtrëngoi dorezën dhe u ul në stol. Nuk kishte mendime. Nuk kishte as zemërim. Vetëm lodhje. Një lodhje e thellë, që të përpin të tërën, si pas një reanimacioni të gjatë ku, pavarësisht çdo përpjekjeje të mjekëve, pacienti prapë nuk shpëton.
Dy javët që pasuan u kthyen në një makth të vërtetë. Nexhmije Beqiri telefononte çdo ditë dhe ndryshonte mënyrë sa herë që shihte se njëra nuk funksiononte. Një ditë kërcënonte se do ta çonte çështjen në gjykatë, do të kërkonte ndarjen e pasurisë dhe do ta linte Dafinën pa asgjë. Ditën tjetër kalonte në një dhembshuri të rreme, duke e quajtur “nuse të gjorë” që, sipas saj, ishte hutuar dhe kishte nevojë për udhëzim. Pastaj, pa asnjë pengesë, kthehej te fyerjet dhe i premtonte se Luani do të gjente një grua normale, ndërsa Dafina do të mbetej vetëm për gjithë jetën.
Bleona nuk mbeti aspak pas së ëmës. Në rrjetet sociale ajo filloi të hidhte postime të mbushura me nënkuptime dhe ankesa të helmuara.