Shkruante se sa e rëndë ishte të përgatiteshe për dasmë, kur njerëzit që duhej të të mbështesnin të fusnin pengesa në çdo hap. Dafinës ia dërgonin me mesazhe pamjet e këtyre postimeve, dhe secili ishte më therës se tjetri. Bleona Dervishi nuk përmendte emra, por të gjithë ata që e njihnin familjen e kuptonin menjëherë për kë bëhej fjalë.
E keqja e vërtetë shpërtheu një javë më vonë. Nexhmije Beqiri u shfaq para derës së banesës së Dafinës, bashkë me Luan Bushatin dhe dy burra të panjohur. Ajo trokiste fort, kërkonte të hapej dera dhe bërtiste se Dafina duhej t’i kthente të birit “shtëpinë që i takonte me ligj”. Dafina nuk pranoi të hynte në fjalë me ta. Pa u dridhur, mori telefonin dhe njoftoi policinë.
Patrulla mbërriti pas rreth njëzet minutash. Oficeri që mori çështjen ishte një burrë jo më i ri, me fytyrë të lodhur, por me sy të mprehtë e të vëmendshëm. Ai dëgjoi me radhë të dyja palët dhe kërkoi që të gjithë të ulnin zërin. Nexhmije Beqiri u përpoq ta kthente situatën në dramë familjare, duke treguar se nusja e kishte flakur burrin në rrugë. Luan Bushati qëndronte pranë saj, pa thënë asgjë, vetëm tundte kokën në shenjë miratimi. Dy burrat e tjerë, që u prezantuan si të afërm, shtonin herë pas here ankesa me zë të lartë.
Dafina i kërkoi oficerit, me qetësi, të hynte brenda për të folur larg rrëmujës. Ajo i nxori dokumentet e kredisë së shtëpisë, ku të dy bashkëshortët figuronin si bashkëhuamarrës. Pastaj i tregoi lëvizjet bankare, ku shihej qartë se këstet mujore ishin paguar nga karta e saj. Në fund, hapi regjistrimin e bisedës ku Bleona Dervishi ulërinte për “pulën shterpë”, ndërsa Nexhmije Beqiri kërkonte para për dasmën.
Oficeri e dëgjoi regjistrimin deri në fund dhe fytyra iu errësua. Doli sërish në korridor, ku të afërmit vazhdonin të bënin zhurmë, dhe foli me ton të prerë:
— Po ju paralajmëroj zyrtarisht. Nëse nuk e ndërprisni menjëherë presionin ndaj kësaj qytetareje, veprimet tuaja mund të trajtohen si shtrëngim për përfitim material. Kjo nuk është më çështje familjare, por vepër penale, dhe pasoja mund të jetë burg. Nëse keni pretendime, drejtojuni gjykatës dhe zgjidhini në mënyrë ligjore.
Nexhmije Beqiri hapi gojën për të kundërshtuar, por oficeri ngriti dorën dhe ia preu fjalën.
— Mjaft, — tha ai shkurt. — U shpjegova çfarë duhej. Tani shpërndahuni.
Ata u larguan me fytyra të ngrysura, duke i hedhur Dafinës shikime plot mllef. Luan Bushati doli i fundit. Në sytë e tij Dafina pa hutim, si të mos e kishte besuar deri në atë çast se gjithçka mund të shkonte kaq larg.
Më pas erdhi dita e divorcit. Dafina u paraqit në gjykatë me një kostum të thjeshtë blu të errët, e mbledhur dhe e qetë. Luan Bushati erdhi i shoqëruar nga e ëma, e cila gjatë gjithë seancës psherëtinte me zë dhe tundte kokën, sikur po merrte pjesë në një tragjedi të padrejtë. Askush nuk pyeti më për pajtim. Gjyqtari i shqyrtoi dokumentet shpejt, zbatoi kushtet e kontratës martesore dhe dha vendimin. E drejta mbi apartamentin i mbeti Dafinës, sepse ajo mori përsipër ta shlyente e vetme pjesën e mbetur të kredisë. Luan Bushatit i takoi makina.
Nga ndërtesa e gjykatës dolën të tre. Nexhmije Beqiri nisi menjëherë t’i fliste të birit me zë të ulët e të acaruar, por Dafina nuk u ndal për të dëgjuar. Hipi në autobus dhe u kthye në shtëpi. Brenda saj kishte boshllëk, por bashkë me të edhe një lehtësim të pazakontë, sikur më në fund të kishte hequr nga shpatullat një barrë që e kishte shtypur për shumë kohë.
Kaloi një muaj. Dafina u zhyt në punë, duke u përpjekur të mos e kthente mendjen pas. Dalëngadalë filloi të buzëqeshte përsëri, të takohej me shoqet dhe madje u regjistrua në pishinë, një dëshirë që e kishte shtyrë prej vitesh. Vendin bosh mbi frigorifer, ku dikur varej fotografia me ujë të kaltër, e mbuloi me një foto nga vizita e fundit te prindërit.
Një të shtunë, Dafina hyri në supermarket për të blerë disa ushqime. Ishte para raftit të produkteve të qumështit dhe po zgjidhte kos, kur dëgjoi një zë të njohur. U kthye dhe pa Bleona Dervishin. Ish-kunata qëndronte pranë kasës me një shportë të mbushur me ushqime të lira gjysmë të gatshme. Dukej e lodhur, e zbehtë dhe e rrënuar. Nga shkëlqimi i dasmës së ëndërruar nuk kishte mbetur asnjë gjurmë.
Bleona Dervishi e vuri re edhe ajo. Për një çast ngriu në vend. Pastaj, si të kishte marrë një vendim të menjëhershëm, u nis drejt saj. Dafina u përgatit në heshtje për një tjetër shpërthim.
— Hë, tani je e kënaqur? — pyeti Bleona Dervishi, duke u ndalur dy hapa larg saj. Zëri i saj ishte i shuar dhe i krisur. — Ma shkatërrove jetën. Shpresoj të të jetë mbushur zemra.
Dafina e pa drejt në sy. Nuk ndjeu as inat, as kënaqësi. Vetëm një trishtim të lehtë, si ai që të kap kur sheh dikë të bjerë në një gropë që e ka hapur vetë.
— Unë nuk ta shkatërrova jetën, Bleona Dervishi, — iu përgjigj qetë. — Ti e bëre vetë, kur vendose se të tjerët ishin të detyruar të paguanin për dëshirat e tua.
— Ti nuk kupton asgjë, — tha Bleona Dervishi dhe tërhoqi hundët. — I fejuari iku. Kur mori vesh sa para kërkonte mami nga familja jote, tha se nuk donte të lidhej me një fis të tillë. Tha se nuk i duhej një grua si unë. Dasma u prish. Kredia tani i ka mbetur në qafë Luan Bushatit. Mami dhe babi janë zënë keq, fare keq. Babai iku te vëllai i vet në fshat dhe tha se nuk e duronte më këtë çmenduri.
Dafina e dëgjoi pa e ndërprerë. Iu kujtuan fjalët e avokatit: “Kredia e marrë pa miratimin e bashkëshortit për nevoja personale mbetet detyrim individual.” Pra, Luan Bushati do t’i paguante vetë ato pesëqind mijë Lekë. Bashkë me interesat. Për pesë vjet. Dhe banka nuk mund t’i kërkonte Dafinës asnjë qindarkë.
— Më vjen keq që përfundoi kështu, — tha ajo sinqerisht. — Por nuk mund të veproja ndryshe. Nuk jam e detyruar të paguaj tekat e të tjerëve.
Bleona Dervishi deshi të thoshte diçka tjetër, por Dafina tashmë ishte kthyer dhe po ecte drejt daljes. Pas shpine dëgjoi edhe disa fjalë të hedhura me zemërim, por nuk i dalloi. Dhe, në të vërtetë, nuk kishte më rëndësi.
Tri ditë më vonë, Dafina ndodhej në Aeroportin Ndërkombëtar të Tiranës me një valixhe të vogël pranë këmbëve. Afër saj qëndronte Sara Tahiri, shoqja e saj më e ngushtë që nga vitet e universitetit, e cila buzëqeshte sikur po nisej për festën më të bukur të jetës. Në ekranin e nisjeve shfaqej numri i fluturimit dhe destinacioni: një ishull mesdhetar, rërë e bardhë, ujë i kaltër dhe dhjetë ditë qetësi. Dhjetë ditë që Dafina i kishte merituar më shumë se kushdo.
— Si je? — e pyeti Sara Tahiri, duke e parë me kujdes. — Të ka mbetur ndonjë peng?
Dafina tundi kokën ngadalë. Në mendje i kaluan me radhë netët pa gjumë, turnet e lodhshme, grindjet me familjarët e Luan Bushatit, tradhtia e burrit, seancat në gjykatë, mbrëmjet e vetmuara në apartamentin e heshtur. Dhe atëherë e kuptoi qartë: nuk pendohej për asgjë. E gjithë ajo dhimbje i ngjante një operacioni të domosdoshëm, të ashpër, por shpëtues, që heq pjesën e sëmurë për t’i dhënë trupit mundësinë të shërohet.
— As edhe një grimë, — u përgjigj ajo dhe buzëqeshi.
Në xhepin e xhaketës kishte telefonin me zërin e fikur. Në ekran ndriçonte një mesazh i palexuar nga Luan Bushati: “Mbase mund të flasim? I kuptova të gjitha.” Dafina e lexoi, qëndroi disa sekonda pa lëvizur, pastaj e fshiu pa kthyer përgjigje. Më pas e kapi Sara Tahirin për krahu dhe së bashku u drejtuan nga sporteli i regjistrimit.
Avioni u ngrit saktësisht në orar. Poshtë krahëve rrëshqisnin re të bardha si krem i rrahur, ndërsa diku larg, nën to, mbeteshin borxhet, kreditë, fyerjet dhe dasmat e të tjerëve. Dasma që Dafina nuk do të lejonte më kurrë t’ia faturonin asaj.