— E anulova mjeshtrin dhe porosinë e tubave. Rri një fundjavë pa ujë, që ta kuptosh mirë kush është burri në këtë shtëpi.
Këtë ma hodhi Dritan Kastrati pas shpine, me zërin e një beu të rreptë që sapo u kishte hequr shërbëtorëve të drejtën për ujë të pijshëm.
— Unë po iki te mamaja për fundjavë. Do çlodhem pak nga kërkesat e tua pa fund. Provo, qoftë edhe një herë, t’i zgjidhësh vetë punët “prej burri”. Ndoshta jeta të mëson të vlerësosh atë që e mban këtë shtëpi mbi shpinë.
Qëndronte në korridor me çantën e udhëtimit gati, gjoksin përpara, sikur nën xhup të fshihte një medalje për shpëtimin e universit.
Prej vitesh, Dritani e shiste çdo llambë të ndërruar si heroizëm me rëndësi shtetërore, ndërsa faturën e dyqanit të materialeve të ndërtimit e tundte si dekoratë nderi.
Tani priste, me siguri, që unë të ngrija duart nga dëshpërimi, t’i varesha te këmba dhe ta lusja të mos më linte vetëm përballë ujësjellësit të prishur të shtëpisë së pushimit.
Unë nuk thashë asgjë. Vetëm e çova shikimin nga këpucët e tij të lustruara te kafazi në cep të dhomës.
Aty, mbi shkopin e tij, Rei Tola po pastronte pendët: një papagall i madh gri, prokurori im personal me krahë, me kujtesë të jashtëzakonshme për marrëzitë e të tjerëve.
Rei Tola ia nguli Dritanit syrin e verdhë e të rrumbullakët dhe kroi me një kuptim të qartë.
— Udhë të mbarë, Dritan, — i thashë qetësisht. — Ndryshimi i punës është pushimi më i mirë.
Pazëvendësueshmëria mashkullore është mall që prishet shpejt: mjafton një herë të bësh pa të, dhe para syve të shndërrohet në paaftësi të zakonshme profesionale.
Por Dritan Kastrati ende nuk e dinte këtë. Ai shfryu me zhurmë, përplasi derën e hyrjes aq fort sa nga tavani ranë grimca gëlqereje, dhe u nis drejt nënës së tij të dashur, Flutura Frashëri.
Sapo hapat iu shuan në shkallë, unë ndeza kompjuterin.
Porosia për riparimin ishte bërë në numrin e tij, megjithatë pagesa do të dilte nga karta jonë e përbashkët.
Në historikun e kërkimeve, në kompjuterin që burri im, në hovin e largimit dramatik, kishte harruar ta fikte, rrinte fatura e anuluar për pompën e re, tubat dhe lidhëset.
Përkrah saj ishte lënë hapur edhe një faqe bisede.
U afrova me sy te ekrani, dhe buzëqeshja ime e lehtë u shua menjëherë, duke u kthyer në një tërbim të ftohtë.
Në bisedën me mikun furnizues varej një mesazh i shkurtër nga burri im: aty shkruhej, pa pikë turpi, që Arlinda të rrinte nja dy ditë pa ujë; dhe fjalia vazhdonte me një “pastaj” që më bëri gjakun të më ngrinte në vena.