“…do të pranojë çfarëdo çmimi.”
Pra, Dritan Kastrati nuk kishte menduar thjesht të më linte pa ujë gjatë fundjavës, që pastaj të shfaqej me madhështi si shpëtimtari mbi kalë të bardhë.
Ai kishte porositur materialet te firma e një shoku të vjetër shkolle, me një çmim tri herë më të lartë se ai i tregut.
Me fjalë të tjera, ky “kryefamiljar” nuk po planifikonte vetëm të më jepte një mësim publik mbi pafuqinë time, por edhe t’i nxirrte nga buxheti i familjes 45 000 Lekë për gjëra që në tregun më të afërt të ndërtimit kushtonin, me zor, 15 000 Lekë.
Mëshira që kisha ndier për burrin m’u avullua krejt. Tani hynte në punë matematika e thjeshtë.
Brenda dy orësh gjeta një furnizues direkt në një bazë shumice. Për tre minuta rashë dakord për dorëzimin të shtunën në mëngjes.
Edhe një çerek ore më mori kërkimi në forumin lokal, derisa gjeta një mjeshtër të zotin, Tahir Dushkun, i cili pranoi ta montonte gjithçka për një pagesë normale, jo për ato shifra qiellore që Dritani zakonisht i justifikonte me “vështirësinë e punëve burrërore”.
Fundjava në shtëpinë e pushimit nuk kaloi thjesht me fryt, por edhe me një kënaqësi të ftohtë, thuajse cinike.
Të shtunën, Tahiri solli çdo gjë sipas listës, vendosi pompën e re, rregulloi lidhjet plastike, ndërroi bashkuesit dhe e vuri sistemin në punë.
Pajisjen e vjetër, që gjoja nuk mund të riparohej më, ai e çmontoi aty për aty para syve të mi, gjeti shkakun qesharak të defektit — thjesht ishte liruar një kontakt — dhe e mori për pjesë këmbimi, duke më numëruar në dorë 5 000 Lekë.
Të dielën, nga ora pesë pasdite, oborri mbante erë bari të sapokositur.
Pompa e re e shtynte ujin me zellin e një punëtori të ri, ndërsa unë rrija në verandë dhe rendisja përpara vetes faturat, garancitë dhe fletë-dorëzimet.
Pamja ishte e përkryer. Tani prisja mysafirët.
Porta kërciti fiks në gjashtë. Në shteg u shfaqën dy silueta.
Përpara ecte vjehrra, si një komision i rreptë inspektimi në vend fatkeqësie. Pas saj vinte Dritan Kastrati, i përkulur nën një pamje të sajuar vuajtjeje, si një atlas i lodhur që mbante botën mbi shpinë.
Ata, pa dyshim, prisnin të gjenin shkatërrim, shtretër të tharë perimesh dhe mua në prag të krizës, me një çelës anglez në dorë.
— Hë pra, Arlinda Gjoni? — ia nisi Flutura Frashëri, pa arritur ende te shkallët e verandës.
Zëri i saj kullonte një ëmbëlsi të rreme, ngjitëse e helmuese.