— E kuptove më në fund se në një shtëpi burri është koka? Gruaja pa të shoqin, siç thonë, ngec që te gozhda e parë! Dritani u bë merak i shkreti, gjithë fundjavën s’gjeti qetësi…
Pikërisht atë çast, nga dritarja e hapur e dhomës së ndenjjes, ku për verë ishte sjellë kafazi, u dëgjua krrokama e gëzuar dhe paksa e çjerrë e Rei Tolës:
— Koka iku! Uji erdhi! Koka iku!
Flutura Frashëri u pre në vend, si këngëtare që harron tekstin në mes të skenës.
Dritan Kastrati zgjati qafën dhe nguli sytë te rubineti i ri pranë murit të shtëpisë, prej të cilit pikat e ujit binin hareshëm, duke shkëlqyer në diell.
Familja nganjëherë i ngjan një varke: njëri rremon në heshtje, tjetri bërtet nga bregu për drejtimin e rrymës dhe e quan veten kapiten.
— Po ç’thoni, zonja Flutura, — ia ktheva pa u ngritur fare nga karrigia. — Nuk pati as hutim, as panik. Hyni, uluni. Uji është, tubat u ndërruan, presioni është për bukuri.
— Si… u ndërruan? — Dritani puliti sytë. — Kush i bëri? Ti s’merr vesh fare nga këto punë! Patjetër të kanë mashtruar!
Rei Tola, me sa duket i frymëzuar nga publiku i sapoardhur, u afrua te hekurat e kafazit, tundi kokën dhe lëshoi tiradën e radhës, duke imituar zërin e tim shoqi deri te ajo notë e vogël mburrjeje:
— Vetë do zvarritet! Pa mua merr fund! Le ta ndiejë! Le ta ndiejë! Trim divani!
Dritani u zbeh. Vjehrra u kthye e çoroditur nga dritarja.
— Dritan, ç’po llomotit ky zogu yt?
— Ka dëgjuar televizor, — belbëzoi ai, me një përpjekje të mjerë për t’u justifikuar, ndërsa niste të tërhiqej drejt portës.
Rëndësia e tij e fryrë po shfryhej para syve tanë dhe vendin po ia zinte një frikë krejt e zbuluar.
Por prokurori me pupla nuk kishte ndër mend të pushonte.
— Thuaji mamit! Thuaji mamit! Arlinda s’ia del! — e fundosi Rei Tola, pastaj nxori një të qeshur të neveritshme, gurgulluese, ku njihej pa gabim e qeshura e Dritanit pas një shisheje birrë.
Në verandë ra një heshtje aq e dendur, sa dëgjohej edhe zukatja e një grerëze mbi lulet.
Fytyra e Flutura Frashërit mori një të kuqe të thellë. Më në fund ajo e kuptoi gjithë skenarin e të birit: ai nuk ishte “shqetësuar”, por kishte sajuar me qëllim një sabotim, që pastaj të dukej i madh në sytë e saj duke më ulur mua.
— Tani, — thashë qetë, — le të kalojmë te pjesa më interesante.