— Dil që këtej! Më je bërë ferrë në sy — vërtitesh nëpër shtëpi, shikon, nuhat çdo gjë! — Bardha Nikolla nuk mori mundimin as të kthehej. Qëndronte me shpinë nga Fjolla dhe vështronte nga dritarja, sikur fjalët ia drejtonte rrugës, jo nuses së djalit. — Apartamenti është i tim biri, ta dish mirë. Po të na teket, të nxjerrim jashtë fare!
Fjolla Gjini mbeti në mes të korridorit. Në dorë mbante qesen me ushqime, ndërsa fytyra nuk i lëvizi asnjë fije. Kishte mësuar ta bënte këtë. Dy vite në atë jetë i kishin mësuar shumë gjëra.
Vjehrra ishte shpërngulur tek ata tetë muaj më parë. Në fillim, vetëm “për dy javë”, gjoja se po i rregullonin banesën e vjetër. Riparimet mbaruan, por Bardha Nikolla nuk u kthye askund. Thjesht mbeti aty. Si një mobilie e sjellë brenda dhe e harruar pa u nxjerrë më.
Banesa ishte me dy dhoma, në një pallat të ri pranë Rrugës së Dibrës. Kredinë e paguante Fjolla — muaj për muaj, pa asnjë vonesë, nga rroga e saj si menaxhere në një agjenci turistike. I shoqi, Arben Gjoni, punonte në servis makinash, por paratë e tij, çuditërisht, mbaronin gjithmonë para se të vinte radha e këstit. “Doli një ngatërresë”, “na vonuan shpërblimin”, “shleva një borxh” — çdo herë një justifikim tjetër. Fjolla prej kohësh kishte pushuar së dëgjuari.
Të premten në mbrëmje, Bardha Nikolla solli miq në shtëpi. Ishin tre veta: shoqja e saj, Ornela Çuko, me të shoqin, dhe një burrë me emrin Besnik Dervishi, të cilin Fjolla e kishte parë vetëm një herë më parë në jetë. U rehatuan në kuzhinë, nxorën shishet dhe e ngritën televizorin në maksimum.
Fjolla u kthye në shtëpi rreth orës tetë e gjysmë. Mbi tavolinë kishte male pjatash të palara që nga mbrëmja e fundit e tillë; tavlla ishte mbushur deri në grykë; në dysheme dukej njolla e diçkaje të derdhur, tashmë e tharë.
— Arben. — Ajo hodhi kokën nga dhoma. I shoqi ishte shtrirë në divan dhe rrëshqiste gishtin në ekranin e telefonit. — E ke parë si është bërë kuzhina?
— Po ja, mami erdhi me ca njerëz, — ngriti supet ai. — Çfarë ka këtu?
— Çfarë ka këtu, — përsëriti Fjolla me zë të ulët. — Asgjë.
U kthye pa thënë më shumë, hyri në banjë dhe mbylli derën. Përballë pasqyrës, pa veten gjatë. Tridhjetë e një vjeçe, rrathë të errët poshtë syve, flokët të mbledhur kuturu. Në agjencinë turistike ishte sezoni më i ngarkuar; punonte nga nënta deri në shtatë, ndonjëherë edhe deri në tetë, dhe kthehej në shtëpi e shtrydhur si limon. Kurse aty e priste kjo pamje.
Nga kuzhina vinte e qeshura e Bardha Nikollës — e lartë, e gjerë, shpërthyese, sikur të ishte në skenë para publikut. “Ore, ç’na shkrive, Ornela, çfarë thua edhe ti!” Fjolla hapi ujin më fort, vetëm që të mos dëgjonte.
Bardha Nikolla ishte nga ato gra që thuhen se “i kanë hesapet e veta”. Mes njerëzve bëhej shpirti i shoqërisë: qeshte, gostiste, përqafonte, tregonte barcaleta. Por kjo ndodhte vetëm jashtë. Në shtëpi shndërrohej në tjetër njeri. Jep urdhra, ankohet, zhvendos sende, hedh çdo gjë që nuk i pëlqen. Një herë i kishte flakur Fjollës atletet e reja — “zinin vend kot në raft”.
— I bleva gjashtë mijë Lekë ato atlete, — i kishte thënë atëherë Fjolla.
— E pastaj? Ishin të shëmtuara, — ia kishte kthyer vjehrra dhe kishte shkuar të shihte serialin.
Arbeni ishte i pranishëm në atë bisedë. Nuk nxori asnjë fjalë.
Atë ditë, Fjolla qëndroi gjatë në makinë poshtë pallatit. Vetëm rrinte. Mendonte.
Dalëngadalë, kishte nisur të dallonte një rregull të përsëritur: sa herë që përpiqej të fliste, të vendoste kufij apo kushte, Bardha Nikolla fillonte menjëherë të qante. Si me buton — lot të gatshëm, sy të skuqur, buzë që i dridheshin. “Ia kam dhënë gjithë jetën tim biri, dhe tani po më përzënë.” Arbeni hidhej menjëherë ta qetësonte, ndërsa Fjollën e shihte me qortim, sikur t’i thoshte: ja çfarë bëre.
Ishte mjeshtëri. Mjeshtëri e vërtetë.
Një mëngjes prilli, Fjolla shkoi te sporteli i shërbimeve shtetërore.
Jo sepse kishte ndodhur diçka e veçantë. Thjesht kishte ardhur koha. E kishte menduar prej kohësh — që nga vera e kaluar, kur Bardha Nikolla, për herë të parë, kishte deklaruar me zë të lartë para Ornelës: “Kjo shtëpi është e Arbenit, të mos e harrojë.” Fjolla atëherë nuk tha asgjë. Vetëm e mbajti mend.
Në zyrë priti dyzet minuta në radhë. Mori vërtetimin nga Agjencia Shtetërore e Kadastrës. Kur e hapi letrën, gjithçka ishte e shkruar qartë, bardhë e zi. Pronare — Fjolla Gjini. Vetëm ajo. Sepse kredia ishte marrë në emrin e saj; sepse këstin fillestar — dyqind e tridhjetë mijë Lekë — e kishte paguar nga kursimet e veta; sepse Arbeni atëherë i kishte thënë: “Ti ia del vetë, të ardhurat i ke më të qëndrueshme.”
Ajo e fotografoi dokumentin me telefon. Pastaj e futi letrën në çantë.
Më vonë hyri në kafenenë përballë, porositi një kapuçino dhe i telefonoi nënës.
— Mami, e ke të lirë divanin në dhomën e miqve?
— Patjetër që po. Do vish?
— Ndoshta. Jo tani. Së shpejti.
E ëma nuk bëri pyetje të tepërta. Ajo dinte ta ndiente kur nuk duhej të pyeste.
Gjithçka u vendos të shtunën.
Që në mëngjes, Bardha Nikolla ishte me nerva. Diçka i kishte thënë Ornela në telefon, por çfarë saktësisht, nuk merrej vesh. Vërdallosej nëpër shtëpi, psherëtinte me zë, lëvizte tenxheret, përplaste dyert e dollapëve. Fjolla rrinte ulur në tryezën e kuzhinës me kafen përpara dhe me dokumentet e punës të hapura; duhej të kontrollonte rezervimet deri të hënën.
— Të paktën mund të pastroje pak, — hodhi vjehrra teksa kaloi pranë saj.
Fjolla ngriti sytë.
— Do ta pastroj shtëpinë sonte.
— Sonte! Sonte do pastrojë zonja! — Bardha Nikolla u kthye menjëherë, dhe në zërin e saj u shfaq ajo nuanca e njohur: e fortë, shtypëse, si të mos fliste në shtëpi, por në mes të pazarit. — A e kupton ti si po jeton këtu? Pisllëk gjithandej, rrëmujë, Arbenit s’ka kush t’i gatuajë…
— Mjaft.