Fjolla e mbylli dosjen me një lëvizje të prerë.
— Bardha Nikolla, ju lutem, mjaft me këto.
— Me çfarë?! Me të vërtetën?! — gruaja u afrua drejt tavolinës, me duart në bel. — Ti s’dihet fare për çfarë rri këtu! As zonjë shtëpie, as grua siç duhet!
— Mami, boll tani, — u dëgjua zëri i Arbenit nga dhoma. Doli i përgjumur, me flokët rrëmujë e bluzën e vjetër veshur, me fytyrën e dikujt që ia kishin prishur gjumin.
— Nuk bëhet boll! — Bardha e ngriti edhe më shumë zërin. — Po s’të pëlqeu, ik te nëna jote!
Fjolla qëndroi në heshtje për një çast. Pastaj tundi kokën ngadalë, çuditërisht e qetë.
— Mirë.
U ngrit nga karrigia, mori dosjen me dokumentet — atë ku kishte certifikatën e pronësisë, kontratën e kredisë hipotekore dhe të gjitha faturat e pagesave për tre vjet rresht — dhe hyri në dhomën e gjumit. Hapi dollapin, nxori çantën që e kishte bërë gati prej kohësh. Arbeni e vështronte nga pragu.
— Fjolla, ç’po bën? Ku do shkosh?
— Te mami, — tha ajo thjesht.
— Po flet seriozisht? Vetëm për ato fjalë që tha ajo?
Fjolla mbylli zinxhirin e çantës. Mori telefonin, karikuesin, çelësat e makinës. Dosjen e vendosi sipër rrobave.
— Po. Shumë seriozisht.
Bardha Nikolla kishte mbetur në korridor pa folur. Për herë të parë atë mëngjes. Ndoshta nuk e kishte pritur. Ndoshta kishte menduar se Fjolla, si gjithmonë, do ta gëlltiste fyerjen, do të mbyllej në banjë për disa minuta dhe pastaj do të dilte sikur asgjë të mos kishte ndodhur.
Por Fjolla hapi derën e hyrjes, doli jashtë dhe e mbylli pas vetes pa zhurmë, pa e përplasur.
Në ashensor hodhi sytë te dosja që mbante në duar. Dokumentet e apartamentit. Tre vjet pagesa. Shtëpia e saj.
Telefoni nisi të dridhej. Arbeni po telefononte, ende pa kaluar dy minuta. Ajo e refuzoi thirrjen. Ai provoi përsëri. Ajo e refuzoi sërish. Pastaj e futi celularin në xhep dhe doli në parking.
Makina u ndez me të parën. Shenjë e mirë.
Nëna e saj banonte në anën tjetër të qytetit; pa trafik, rruga zgjaste rreth dyzet minuta. Fjolla ngiste përgjatë bulevardit të gjerë dhe, për habinë e saj, në kokë kishte qetësi të plotë. As mendime të ngatërruara, as “po sikur”, as “ndoshta po e teproj”. Vetëm rruga, semaforët dhe radioja e ulur në sfond.
Telefoni ra edhe tri herë. Dy herë ishte Arbeni, një herë një numër i panjohur. Ajo nuk u përgjigj.
Nëna ia hapi derën para se Fjolla të arrinte të binte zilen; me sa duket, e kishte parë nga dritarja.
— Hyr. Çajin e vura që tani.
Nuk e pyeti çfarë kishte ndodhur. Nuk u trondit, nuk psherëtiu me zë, nuk ngriti duart nga qielli. Thjesht ia mori çantën, e la në një cep dhe u ulën në kuzhinë, përballë njëra-tjetrës, si dikur kur Fjolla ishte fëmijë, secila me filxhanin në duar.
— Do rrish gjatë? — pyeti nëna.
— Ende nuk e di, — u përgjigj Fjolla me sinqeritet.
E ëma tundi kokën dhe i shtoi çaj në filxhan.
Arbeni erdhi të nesërmen, të dielën, aty nga mesdita. Ra zilja dhe Fjolla e pa nga syri i derës: qëndronte aty, me xhaketën të hapur dhe me pamjen e zakonshme të njeriut që kërkon falje. Klasike.
Ajo ia hapi derën.
— Fjolla, hajde të flasim, — tha ai, duke hyrë në korridor. Hodhi një sy përreth, si të mos kishte ardhur te vjehrra, por në një takim pune. — Mami u nxeh kot, ti e di si bëhet ndonjëherë…
— Arben, — Fjolla kryqëzoi krahët mbi gjoks. — Ke ardhur të kërkosh falje apo të japësh shpjegime?
Ai u hutua për një moment.
— Epo… edhe njëra, edhe tjetra.
— Atëherë fillo nga e para.
Arbeni rrudhi pak fytyrën, fare lehtë, por Fjolla e vuri re. E njihte atë shprehje: i shfaqej sa herë i kërkohej diçka e qartë, konkrete, diçka që e vinte përpara përgjegjësisë. Ai nuk e donte qartësinë. Qartësia kërkonte vendime.
— Më fal, — tha më në fund. — Duhej të kisha folur me të më herët. Ke të drejtë.
— Kur të flasësh vërtet me të dhe kur ajo të kthehet në apartamentin e vet, më telefono. Atëherë kthehem.
Arbeni hapi gojën.
— Fjolla, ajo nuk mundet thjesht…
— Ka shtëpinë e saj, — e ndërpreu Fjolla, pa e ngritur zërin. — Punimet kanë përfunduar prej kohësh. Para tetë muajsh.
Ai iku pas njëzet minutash, pa arritur asgjë. Ndërsa në kuzhinën e nënës, vizita e tij la pas vetëm një koment të shkurtër, por të saktë:
— Djalë i mirë. Gjynah që është i lidhur pas mamit.
Të hënën Fjolla shkoi në punë si zakonisht, në orën nëntë, me kafen e marrë nga aparati në holl. Kolegët ose nuk vunë re asgjë, ose bënë sikur nuk vunë. Dita kaloi shpejt: sezoni, paketat turistike, klientët, telefonatat. Rreth orës gjashtë të mbrëmjes, për pak sa nuk e harroi që jeta e saj kishte marrë tjetër drejtim.
Për pak.
Të mërkurën e telefonoi Bardha Nikolla. Fjolla pa ekranin për disa sekonda, duke menduar nëse duhej ta hapte apo jo. Në fund e hapi.
— Fjolla, — zëri i vjehrrës ishte çuditërisht i ulët. Gati njerëzor. — Ti je grua e rritur. Nuk bëhet kështu, të marrësh çantën e të ikësh.
— Bëhet, — u përgjigj Fjolla.
— Ndoshta thashë më shumë seç duhej…
— Bardha Nikolla, le të flasim hapur. Ju keni tetë muaj që jetoni në apartamentin tim. Kredinë e paguaj unë. Ju ftoni njerëz, nuk pastroni pas vetes dhe hidhni sendet e mia. Kjo nuk quhet “thashë më shumë seç duhej”. Kjo është mënyrë jetese.
Në anën tjetër pati një pauzë.
— Ç’na qenka kjo mënyrë jetese, — gërhiti vjehrra, dhe aty u kthye zëri i saj i vjetër: i mprehtë, i njohur, i padurueshëm. — Apartamenti është në emrin tënd vetëm sepse Arbeni kishte historik kredie të prishur. Në kuptimin njerëzor, ajo shtëpi është e tij.
Fjolla për pak qeshi. “Në kuptimin njerëzor.”
— E kuptova qëndrimin tuaj, — tha me ton të barabartë. — Mirupafshim.
Dhe e mbylli telefonatën.
Në mbrëmje nxori dosjen me dokumente dhe i lexoi edhe një herë, ngadalë e me kujdes. Kontrata e kredisë hipotekore: huamarrëse, Fjolla Gjini. Certifikata nga Kadastra: pronare, Fjolla Gjini. Faturat: paguese, Fjolla Gjini. Gjithçka ishte e rregullt. Gjithçka ishte e saj.
Pastaj hapi aplikacionin e bankës dhe pa shumën që i mbetej ende për të shlyer. I mbeteshin edhe katër vite pagesa.