Katër vite të tjera me këste. E përballueshme. Nëse kishte mbajtur mbi shpinë tre vitet e fundit, do t’ia dilte edhe me ato që kishin mbetur.
E ëma hyri pa zhurmë, solli një pjatë me djathë të prerë hollë dhe e la pranë saj. Nuk tha asgjë. Fjolla e kapi veten duke menduar se kishte kohë që nuk e kishte ndier një qetësi të tillë: heshtje pa ankth, pa pritjen se nga çasti në çast do të përplasej dera apo do të hidhej ndonjë fjalë therëse.
Të enjten, Arbeni i dërgoi mesazh: “Mami pranon të largohet. Të takohemi, të flasim.”
Fjolla e lexoi dy herë. Fjala “pranon” i mbeti keq në mendje, sikur Bardha Nikolla po i bënte nder dikujt, e jo sikur po ndreqte rrëmujën që kishte shkaktuar vetë. Por tani për tani, kjo ishte vetëm hollësi.
Ajo iu përgjigj: “Mirë. Nesër në mbrëmje, te kafeneja në Rrugën e Kavajës, në shtatë.”
Terren asnjanës. Kjo kishte rëndësi.
Kafeneja ishte e zakonshme: tavolina pranë xhamave, muzikë e ulët në sfond, aromë kafeje dhe ëmbëlsirash të sapopjekura. Arbeni kishte ardhur më herët; kur Fjolla hyri, ai tashmë ishte ulur. Dukej i rraskapitur. Poshtë syve i ishin bërë hije të errëta, ndërsa xhaketa i rrinte e zhubrosur.
— Tung, — tha ai.
— Tung.
Ajo u ul përballë tij dhe porositi te vajza që u afrua. Arbeni heshtte, duke shtypur me gishta një pecetë letre.
— Ajo do të ikë këtë fundjavë, — tha më në fund. — Do ta ndihmoj me plaçkat.
— Mirë.
— Fjollë… — Ai ngriti sytë drejt saj. — A do të kthehesh?
Ajo e vështroi gjatë. Ky ishte njeriu me të cilin kishte jetuar katër vjet. Nuk kishte qenë i keq, jo në thelb. Vetëm se kishte qenë shumë i përshtatshëm. I përshtatshëm për të gjithë, përveç saj.
— Po e mendoj, — u përgjigj sinqerisht.
— Kjo nuk është “po”.
— Por nuk është as “jo”.
Ai pohoi ngadalë me kokë. E pranoi. Dhe kjo ishte diçka e re. Më parë do të kishte nisur ta bindte, do t’i kishte rënë mëshirës, madje ndoshta do t’i telefononte së ëmës për këshillë që aty, nga tavolina.
Kafenë ua sollën. Jashtë kalonin makina, ndërsa në tavolinën ngjitur një grup qeshte me zë të shuar.
— Nuk e dija që po e përjetoje kaq keq, — tha Arbeni ulët.
— E dije, — ia ktheu Fjolla pa zemërim. — Vetëm se ishte më rehat të mos e shihje.
Ai nuk kundërshtoi. Edhe kjo, për të, ishte e pazakontë.
Fjolla piu një gllënjkë kafe dhe hodhi sytë nga dritarja. Në mendje i sillej tashmë një mendim i vetëm, jo më i frikshëm, por gati praktik: duhej të kontrollonte nëse kishte mbetur ndonjë gjë në apartament për të cilën ajo nuk ishte në dijeni. Diçka nga biseda me Bardha Nikollën e kishte ngacmuar — ajo fjalia për “apartamentin e tij, po ta shohësh njerëzisht”. Ishte thënë me tepër siguri për të qenë thjesht një fjalë e hedhur kot.
Tepër siguri.
Të premten në mbrëmje, Fjolla shkoi deri te pallati. Nuk hyri brenda; donte vetëm të shihte. Parkoi përballë dhe qëndroi në makinë rreth dhjetë minuta. Dritat e apartamentit ishin ndezur. Pas perdes lëvizte një hije: Bardha Nikolla endej nëpër dhomë.
Fjolla nxori telefonin dhe i ra një juristi që njihte, Dritan Begajt. Kishin studiuar bashkë në universitet dhe herë pas here flisnin për çështje pune.
— Dritan, kam një pyetje. Nëse një apartament është regjistruar në emër të një pronari të vetëm, kredia është po në emrin e tij dhe kësti fillestar është paguar nga ai vetë, a mund të kërkojë dikush tjetër pjesë?
Dritani heshti një çast.
— Gjatë martesës?
— Po. Por bashkëshorti nuk ka paguar. Fare.
— Ke prova? Fatura, lëvizje bankare, dokumente pagesash?
— Tre vjet fatura. Të gjitha në emrin tim.
— Atëherë, nëse shkohet te ndarja e pasurisë, mund të provohet mjaft bindshëm që prona është blerë me të ardhurat e tua personale. Sidomos nëse ai nuk ka kontribuar as në pagesën fillestare. Po ti, ku do të dalësh me këtë?
— Për momentin, askund, — tha Fjolla. — Dua vetëm ta di ku qëndroj.
— E kuptoj, — në zërin e tij u ndie një buzëqeshje. — Atëherë po mendon drejt. Ruaji dokumentet.
— I kam me vete.
E shtuna nisi me një mesazh nga Arbeni: “Eja nga ora dymbëdhjetë. Mami po mbledh gjërat.”
Fjolla mbërriti rreth dymbëdhjetë e gjysmë. Derën ia hapi Arbeni; dukej sikur nuk kishte vënë gjumë në sy gjithë natën. Nga dhoma vinte zhurmë e rëndë, si të lëviznin mobilie apo valixhe të mbushura deri në fund.
Në korridor ishte vendosur një çantë e madhe me kuadrate dhe dy çanta të tjera. Fjolla i pa pa folur.
— Ka mbledhur gjërat kryesore, — tha Arbeni me zë të ulët. — Të tjerat do t’i marrë më vonë.
— Kur më vonë?
— Fjollë…
— Thjesht po pyes.
Bardha Nikolla doli nga dhoma me një çantë tjetër në dorë, ngjyrë blu të errët, aq të fryrë sa dukej sikur do të çahej. Sapo pa Fjollën, ndaloi në vend.
Për tre sekonda u panë drejt e në sy. Pastaj vjehrra nxori një fërshëllimë përçmuese dhe ktheu kokën mënjanë.
— Ja, erdhe më në fund.
— Erdha, — tha Fjolla me qetësi.
— Gëzohu tani. Ia arrite qëllimit.
Fjolla nuk iu përgjigj. Kaloi në kuzhinë dhe vuri ibrikun në zjarr. Nga korridori dëgjonte Arbenin që i fliste së ëmës me zë të ulët, ndërsa ajo ia kthente shkurt, me nerva.
Kuzhina dukej sikur nuk ishte pastruar prej një jave. Në parvazin e dritares kishin mbetur rrathë të tharë gotash, mbi tavolinë kishte thërrime, ndërsa mbi sobë njolla me prejardhje të paqartë. Fjolla i pa të gjitha dhe mendoi se në mbrëmje do të merrte leckën dhe do ta rregullonte çdo gjë. Pa inat. Pa britma. Thjesht do ta bënte.
Nga korridori u dëgjua zëri i Bardha Nikollës, këtë herë më i lartë:
— Unë, sa për dijeni, kam dhënë vite të jetës për këtë fëmijë! Dhe kjo vjen këtu e bën zonjën e shtëpisë!
— Mami, më ngadalë, — iu lut Arbeni.
— Jo, aspak më ngadalë! Le të dëgjojë! Dokumentet qenkan te ajo! — Toni iu bë tallës. — E pastaj? Çfarë janë dokumentet? Unë jam nëna!
Fjolla doli nga kuzhina dhe u ndal te pragu i korridorit.
— Bardha Nikolla, dokumentet janë pikërisht ajo që kanë rëndësi, — tha ajo me zë të shtruar. — Do të thotë se vendimet këtu i marr unë. Jo ju.
Vjehrra u kthye menjëherë nga ajo.
— Ti…
— Tetë muaj kam heshtur, — tha Fjolla, duke mos ia ndarë sytë. — Dhe tani do të flas qartë.
Bardha Nikolla u ngrys, ndërsa Arbeni mbeti i palëvizur mes tyre, sikur të kishte frikë të merrte frymë. Fjolla vazhdoi me po atë zë të qetë.