— Ju hodhët gjërat e mia. Sollët njerëz në shtëpinë time pa më pyetur. Pitë duhan në banjë, megjithëse ju kisha kërkuar të mos e bënit. Më thatë të ikja te nëna ime. Unë ika. Dhe dokumentet i mora me vete. Sepse janë të miat.
Në korridor ra një heshtje e rëndë. Edhe Arbeni nuk nxori zë.
Bardha Nikolla e vështroi nusen e djalit gjatë. Në atë shikim diçka u zhvendos, ndonëse jo drejt butësisë. Thjesht mënyra e saj e zakonshme nuk po funksiononte më. Përballë nuk kishte më atë Fjollën e hutuar, që mund ta shtypte edhe pak. Para saj qëndronte një tjetër grua: e qetë, e prerë, e pamundur për t’u shtyrë më tutje.
— Arben, — tha më në fund vjehrra, këtë herë më ulët. — Më thirr një taksi.
Ai nxori telefonin pa folur.
Makina mbërriti pas një çerek ore. Arbeni mori thesin e madh dhe çantat, i çoi poshtë dhe i vendosi në bagazh. Bardha Nikolla, ndërkohë, vishte pallton para pasqyrës me ngadalë e me kujdes, sikur të mos po kthehej në shtëpi, por po përgatitej për ndonjë dalje të rëndësishme.
Para se të kapërcente pragun, u kthye edhe një herë. Sytë ia nguli Fjollës, gjatë, si për ta peshuar.
— Ti mendon se fitove, — tha ajo.
— Unë mendoj se jam lodhur, — iu përgjigj Fjolla. — Nuk është e njëjta gjë.
Dera u mbyll. Brava kërciti lehtë.
Arbeni u kthye pas disa minutash; me sa dukej, e kishte ndihmuar të çonte plaçkat deri te makina. Hyri, hoqi këpucët, vari xhaketën dhe shkoi drejt kuzhinës. U ul në tavolinë.
Fjolla mbushi dy filxhanë me çaj. Njërin ia vendosi përpara, pastaj u ul përballë tij.
Për një kohë të gjatë nuk folën. Jashtë dëgjohej zhurma e qytetit: makina që kalonin, zëra nga oborri, diku më larg një muzikë e shuar.
— Nuk e dija se do të përfundonte kështu, — tha më në fund Arbeni.
— Për çfarë e ke fjalën? Për banesën? Apo për gjithçka?
— Për gjithçka. — Ai nuk i ngrinte sytë nga filxhani. — Ajo gjithmonë ka ditur të hyjë diku dhe ta mbushë tërë hapësirën me veten. Unë jam mësuar me këtë. Mendova se do të mësoheshe edhe ti.
— Unë nuk kisha pse të mësohesha, — tha Fjolla pa qortim. Ishte thjesht një fakt.
— E di.
Ajo e shikoi burrin përballë. Nuk ishte njeri i lig, as i keq. Ishte vetëm dikush që kishte jetuar tepër gjatë nën hijen e dikujt tjetër. Fillimisht nën atë të nënës, pastaj duke e lejuar po atë hije të mbulonte gjithçka rreth tij.
— Arben, dua të kuptosh diçka, — tha ajo qetë. — Unë nuk ika për shkak të nënës sate. Ika sepse ti heshtje. Çdo herë heshtje. Nuk e di nëse kjo mund të rregullohet. Por dua ta kuptoj.
Ai më në fund ngriti kokën.
— Edhe unë dua ta kuptoj.
Ndoshta ai ishte bisedimi më i sinqertë që kishin bërë në dy vitet e fundit. Pa britma, pa lot, pa një person të tretë pas murit. Vetëm dy njerëz në tavolinën e kuzhinës dhe çaji që po ftohej ngadalë.
Në mbrëmje, Fjolla pastroi kuzhinën. Lau sobën, fshiu parvazin e dritares, hodhi qesen me mbeturinat që ishte mbledhur. Pastaj hapi dritaren dhe ajri i freskët hyri në dhomë.
Më vonë telefonoi të ëmën.
— Çdo gjë është në rregull, — i tha. — Ajo iku.
— Po ti si je?
Fjolla u mendua pak.
— Mirë. Vërtet mirë, — dhe këtë herë nuk po gënjente. — Mami, faleminderit që nuk më bëre pyetje të tepërta.
— Ti je e mençura ime, — tha nëna thjesht. — E zgjidhe vetë.
Dosja me dokumentet qëndronte në raftin e dhomës së gjumit, pranë librave, e vendosur me kujdes. Kontrata e kredisë, ekstrakti, mandatet. Edhe katër vjet pagesa. S’kishte gjë. Do të përballohej.
Fjolla ra për të fjetur në dhjetë e gjysmë. Për herë të parë pas shumë muajsh, nuk kishte atë ndjesinë se të nesërmen duhej të përgatitej për diçka të pakëndshme. Ishte thjesht e nesërmja. Një ditë e re.
Jashtë gumëzhinte qyteti. Diku, në një skaj tjetër, Bardha Nikolla ndoshta po sistemonte rrobat në dollapët e saj. Diku lëviznin makina, dritaret ndriçonin, njerëzit vazhdonin jetët e tyre me historitë e veta.
Kurse këtu, në banesën te Rruga e Dibrës, mbretëronte qetësia. Ishte mirë. Për herë të parë, me të vërtetë mirë.
Dhe dokumentet ishin te Fjolla.
Kaluan tri javë.
Bardha Nikolla nuk telefonoi. Arbeni shkoi ta takonte vetëm një herë, të mërkurën pas pune, dhe u kthye i heshtur, por i qetë. Fjolla nuk e pyeti për hollësira. Nuk ishte historia e saj.
Tani ajo dhe Arbeni flisnin ndryshe. Pa zëra në sfond, pa një mendim të tretë për çdo gjë. Ishte e pazakontë, paksa e sikletshme, si kur mëson nga fillimi diçka që ke menduar se e dije prej kohësh.
Një mbrëmje, Arbeni lau enët. Pa ia kërkuar askush. Thjesht u ngrit dhe i lau. Fjolla e vuri re, por nuk tha gjë. Vetëm tundi lehtë kokën. Ndonjëherë heshtja është përgjigjja më e mirë.
Në fund të muajit erdhi fatura e radhës për kredinë e shtëpisë. Fjolla hapi aplikacionin e bankës për të kaluar shumën dhe papritur pa se gjysmën e pagesës Arbeni e kishte bërë tashmë. Një orë më parë.
Ajo doli në korridor. Ai qëndronte para pasqyrës, duke u bërë gati të dilte.
— E pashë, — tha ajo.
— Duhej ta kisha bërë prej kohësh, — u përgjigj ai thjesht.
Për këtë nuk folën më.
Bardha Nikolla telefonoi të shtunën në mëngjes, krejt papritur, pa paralajmërim. Fjolla e hapi.
— Dua të vij të marr disa gjëra të miat, — tha zëri i vjehrrës. I thatë, pa hyrje.
— Mirë, — tha Fjolla. — Të dielën, në tre. Arbeni do të jetë në shtëpi.
Në anën tjetër pati një pauzë.
— Po ti?
— Edhe unë do të jem.
Bardha Nikolla erdhi fiks në tre. Mori një kuti me disa sende të sajat, një batanije, një vazo të vjetër. Lëvizi nëpër shtëpi në heshtje; nuk dha urdhra, nuk preku asgjë për ta zhvendosur. Kur po ikte, u ndal në korridorin e hyrjes.
— Banesa qenka e pastër, — tha pa dëshirë.
— Përpiqem, — iu përgjigj Fjolla.
Nuk u tha asgjë tjetër. Dera u mbyll qetë, pa përplasje.
Atë mbrëmje, Fjolla nxori dosjen me dokumentet. Nuk i rilexoi. Vetëm e mbajti pak në duar. Tri vjet pagesa. Firma e saj në çdo faqe. Banesa e saj.
Pastaj e vendosi sërish në raft.
Jashtë qyteti vazhdonte të zhurmonte. Çdo gjë po ecte në rrjedhën e vet.