— Çantën e kam bërë gati. Do të rri ca ditë te nëna ime. Jam lodhur nga ky rrëmujë që s’ka fund, — tha Klajdi Imeri, pa ia hedhur sytë as Klea Canit, as Arlind Hasanit, të cilët kishin ngrirë në korridor.
Fëmijët qëndronin ende me çantat e shkollës në shpinë, sapo kishin hyrë në shtëpi, dhe për herë të parë dëgjuan babanë e tyre t’i quante jo fëmijë, por pengesë për qetësinë e tij. Fjala “rrëmujë” mbeti pezull në ajrin e hyrjes, e rëndë, e shurdhët, ngjitëse, si shurup i derdhur mbi linoleumin e vjetër.
Klajdi Imeri rrinte në mes të korridorit me një çantë sportive të fryrë pranë këmbëve, sikur brenda saj të kishte futur ndërgjegjen e vet të mbytur.
Në të vërtetë, muajt e fundit im shoq lodhej vetëm kur i leverdiste. Për ta fundosur divanin derisa të merrte formën e një hamaku, energji kishte plot. Për të rrëshqitur pafund nëpër lajme në telefon, po ashtu. Edhe për t’u grindur me zjarr me ndonjë të panjohur në internet mbi fatet e ekonomisë botërore, i gjendej menjëherë fuqia. Por sapo duhej të kontrollonte detyrën e Arlind Hasanit për shpejtësinë e dy trenave, ose të dëgjonte Klea Canin pas kursit të kërcimit, “shtylla e shtëpisë” pësonte befas një bllokim të plotë energjie. Lodhjen e mbante mbi supe si kurorë mbretërore, duke pritur që të gjithë t’i hapnin rrugë, të flisnin me zë të ulët dhe darka t’i shërbehej në minutën e caktuar.
— Kënaqësi e madhe, madhëri, — i thashë qetë, me krahët kryq mbi gjoks. Nuk kisha ndërmend të bëja skena. — Vetëm mos harro shpuesen elektrike.
Klajdi Imeri puliti sytë. Me sa duket priste që unë t’i hidhesha në qafë, t’ia rrëmbeja çantën dhe t’i betohesha se fëmijët, që nga ai çast, do të ecnin si ushtarë, ndërsa unë nuk do t’i kërkoja më kurrë të nxirrte plehrat.
— Janë rritur tashmë, — tha ai shkurt, duke veshur xhaketën dhe duke i dhënë arratisjes së vet pamje arsyetimi. — Nuk u bëhet gjë po ndenjën dy ditë pa baba. Edhe unë s’jam prej hekuri.
— Sigurisht që nuk je prej hekuri, — miratova me kokë. — Tek ne, prej hekuri është vetëm njësia e vjetër e kompjuterit poshtë tavolinës.