Madje edhe ai bën zhurmë kur e prek. Udhë të mbarë drejt kurës shëruese me emrin “nëna ime”.
Sapo dera u përplas pas shpinës së tij, shtëpia ra në një qetësi të çuditshme, gati të panatyrshme. Shkova në kuzhinë për të marrë lëng nga frigoriferi. Arlind Hasani rrinte ulur pranë tavolinës dhe gërryente pa mendje mbulesën plastike me majën e gishtit.
— Mami, po nëse unë bëj shumë zhurmë, babi do të ikë gjithmonë kështu? — pyeti ai, jo duke më parë mua, por sikur po i fliste tavanit.
Aty, për një çast, gjithë ironia ime m’u bë nyje në fyt. Nuk kishte më vend për shaka. Të grindesh me një burrë të rritur për të drejtën tënde për pak pushim është një gjë; të shohësh fëmijën tënd teksa përpiqet të zvogëlojë veten për t’u futur në kufijtë e rehatisë së të atit, është krejt tjetër. U afrova, ia hodha krahun mbi supe dhe i thashë me zë të prerë:
— Babi nuk iku sepse ti je i zhurmshëm. Iku sepse ka harruar si sillet një i rritur. Dhe këtë do ta zgjidhim.
Atë mbrëmje porositëm picë. Nuk ndenja pranë sobës duke shpikur ndonjë mish të stërholluar “alla franceze”. Nuk hekurosa këmishët për të nesërmen dhe as nuk dëgjova murmuritje të pakënaqura nga divani se në këtë shtëpi qenka e pamundur të çlodhesh pas pune. U ula qetësisht te laptopi, përfundova porosinë time, mora pagesën në kartë dhe papritur kuptova diçka paradoksale: pa praninë mashkullore që kërkonte shërbim të pandërprerë, në shtëpi merrej frymë më lirshëm. Nga ndërtimi i jetës sonë të përditshme ishte hequr një pjesë e rëndësishme, por, çuditërisht, gjithçka qëndronte më drejt.
Ndërkaq, “ekspedita në Mars pa kostum hapësinor”, me emrin Klajdi Imeri, kishte mbërritur në destinacion.
Mimoza Lika, vjehrra ime e dashur, nuk e kishte thirrur Klajdin pranë vetes nga ndonjë dhembshuri e verbër nëne. Ajo ishte grua tepër praktike. Meqë i biri ishte zënë me gruan dhe përkohësisht “i lirë nga familja”, atëherë duhej vënë menjëherë në përdorim. Kurthi i Mimoza Likës u mbyll mbi të me pashmangshmërinë e gijotinës që të nesërmen në mëngjes.