Në fillim e priti me byrekë të ngrohtë, duke psherëtirë me keqardhje për “dobësinë” e tij, sikur Klajdi Imeri të kishte ardhur nga ndonjë kamp pune e jo nga shtëpia e vet. Pastaj, pa humbur kohë, nxori një fletë të palosur. Ishte lista e punëve.
Klajdi Imeri më mori në telefon të mërkurën. Nga jehona e zbrazët që dëgjohej në sfond, kuptohej se ndodhej diku mbi beton të zhveshur.
— Don… — zëri i tij ngjante me atë të një lejleku të plagosur. — Më ka vënë të ndërroj dyshemenë e ballkonit. Kurse nesër do shkojmë te shtëpia në fshat. I është mbushur mendja të shkulë një cung të vjetër dhe të nxjerrë gjithë rrangullinat nga papafingoja.
— Ndryshimi i punës është pushimi më i mirë! — iu përgjigja unë me një gëzim të tepruar. — Ti për qetësi shkove, apo jo? Shijoje pra heshtjen dhe punën fizike.
Ditën e tretë ia mbathi.
Të premten në mbrëmje u përplas në korridorin tonë si i nxjerrë nga ndonjë kantier: i zhubrosur, i mbuluar nga era e pluhurit, dërrasave të vjetra dhe humbjes së plotë. E hodhi çantën në dysheme me një zhurmë aq të rëndë, sa dukej sikur brenda kishte sjellë tulla nga fshati.
— Kam uri si ujk, — shpalli Klajdi Imeri, ndërsa hiqte atletet. — Çfarë ka për darkë?
Ai priste që ndëshkimi të kishte marrë fund. Me siguri e kishte përfytyruar skenën: unë do të vrapoja e lumtur drejt sobës për t’i ngrohur supën, do të harroja çdo fyerje, ndërsa fëmijët do të dilnin me britma gëzimi për ta pritur.
Dola nga kuzhina ngadalë, duke fshirë duart me peshqir. Pas meje, pa bërë zë, u shfaq Klea Cani.
— Ç’kemi, babi, — tha vajza me një ton të sheshtë, të ftohtë si akull. — U çlodhe prej nesh?
Klajdi Imeri u step. Buzëqeshja e përgatitur e burrit të lodhur, por zemërgjerë, iu shua menjëherë dhe iu tret diku te jaka.
— Ti nuk ike nga zhurma, Klajdi Imeri, — i thashë, duke e parë drejt e në sy. — Ti ike nga përgjegjësia. Dhe tani nuk je kthyer te familja, por te darka. Prandaj sot darkë për ty nuk ka.
Ai hapi gojën për të kundërshtuar, por në atë çast telefoni im, i lënë mbi komodinë, nisi të binte. Në ekran u shfaq emri: “Mimoza Lika”. Pa u menduar fare, e vendosa në altoparlant.
— Donikë! — cicëroi vjehrra me një gjallëri të dyshimtë.