— U kthye, pra, ai kaçaku im? — vazhdoi Mimoza Lika, me atë zërin e saj të gëzuar, sikur po fliste për motin. — Mos e përkëdhel shumë aty! Të dielën le të vijë prapë nga unë, se dollapi në korridor ka mbetur përgjysmë, dyert mezi mbahen!
Pa thënë asnjë fjalë, e mbylla telefonatën.
Klajdi Imeri u zbeh në çast, sikur sapo t’i kishin dorëzuar urdhrin për një turn të dytë pune në ndërtim. Në fytyrë iu shkrua qartë e vërteta e hidhur: te nëna nuk kishte qenë djali i dashur e i lodhur, por krah pune falas, madje me ulje familjare.
— Unë, për dijeninë tënde, kam ardhur në shtëpi! — u përpoq të rimerrte madhështinë e rrëzuar, duke ngritur zërin dhe duke bërë një hap drejt meje. — Kam të drejtë të shtrihem e të pushoj në apartamentin tim!
— Ky apartament ka qenë imi para martesës, — ia kujtova qetësisht, por me një ftohtësi aq të prerë, sa dukej sikur edhe çelësat në bravë do të tringëllinin.
Fjalët e tij “kam ardhur në shtëpi” mbetën pezull në ajër si një shaka e dalë huq. M’u duk se Klajdi Imeri, për herë të parë pas kaq vitesh martesë, e kujtoi këtë fakt jo nga faturat e shërbimeve, por nga toni im. Mendjemadhësia iu shkri përfundimisht. Qëndronte në mes të korridorit si një pushues i panevojshëm, nga i cili tashmë kishin pushuar të gjithë.
— Sonte nuk fle këtu, Klajdi Imeri, — i thashë, duke e ndarë çdo fjalë më vete. — Dhe as nuk do të mbretërosh mbi divan. Nëse do të kthehesh te familja, nuk fillohet nga darka. Fillohet nga një bisedë me fëmijët, nga kërkimi i faljes dhe nga një psikolog familjar.
Klea Cani u kthye pa nxjerrë zë dhe hyri në dhomën e saj. Kërcitja e bravës, kur dera u mbyll, u dëgjua në korridor më fort se çdo ulërimë. Ishte një goditje nga e cila nuk të mbron dot asnjë çantë me rroba.
Klajdi Imeri më pa i hutuar, sikur priste që unë të qeshja e t’i thosha se ishte thjesht një lojë. Por unë nuk buzëqesha.
— Çelësat mbi komodinë, Klajdi Imeri, — i thashë. — Dhe derën mbylle mirë. Rryma e ftohtë në këtë shtëpi nuk nisi nga shkallët, por nga çasti kur ti i quajte fëmijët tanë një karvan.