— Karta juaj është bllokuar, — tha farmacistja te kasa, me një zë ku nuk ndihej as keqardhje, as kureshtje.
Majlinda qëndronte përballë saj, në farmacinë pranë maternitetit, duke shtrënguar pas gjoksit një pako pecetash higjienike dhe një shishe ujë. Pas shpinës kishte dhomën me katër shtretër. Brenda asaj dhome ishte vajza e saj, e ardhur në jetë vetëm njëzet e gjashtë orë më parë.
— Provojeni një kartë tjetër, — shtoi gruaja, pa e parë drejt në sy.
Majlinda nxori kartën e dytë. Pajisja dha një sinjal të shkurtër. “Transaksioni u refuzua”.
Pastaj të tretën. I njëjti përfundim.
Ajo e futi portofolin në çantë, la sendet mbi banak dhe doli në korridor. U ul në një stol pranë dritares, aty ku era e klorit përzihej me djersën e njerëzve të panjohur.
Telefonoi burrin.
— Bledar. Diçka ka ndodhur me kartat. Nuk punon asnjëra, të tria refuzohen.
Në anën tjetër ra heshtje. Pastaj u dëgjua një e qeshur e lehtë. Jo e ashpër. Madje gati e butë.
— Majlinda, i kam çaktivizuar unë. Të gjitha kartat. Të tria. Ti lind e qetë, mos e lodh mendjen me asgjë. Kur të kthehesh në shtëpi, flasim.
Ajo nuk tha më asnjë fjalë. Vetëm mbylli telefonin.
Qëndroi edhe pak ashtu, ndoshta një minutë, duke parë duart e veta. Ishin çuditërisht të qeta. Vetëm thoi i gishtit të madh të dorës së djathtë ishte thyer, me pak gjak të tharë anash. E kishte këputur gjatë shtërzimeve, kur ishte kapur fort pas hekurit të krevatit.
Pastaj Majlinda u ngrit dhe u kthye në dhomë.
Njëzet e gjashtë orë më herët, ajo ende nuk e dinte se ato karta të bllokuara nuk kishin lidhje me ndonjë defekt sistemi. Ende përpiqej të besonte se Bledari ishte thjesht i tensionuar. Dhe ndoshta kishte arsye të ishte: fëmija i parë, tridhjetë e shtatë vjeç, një gjë e re për të.
Por për të kuptuar pse Bledari arriti të mendonte se mund t’ia priste gruas qasjen te paratë me një telefonatë të vetme, duhej kthyer shtatë vjet pas.
Ata ishin njohur në Berat, në vitin 2017. Asokohe Majlinda punonte në një filial banke, si ekonomiste e lartë. Ishte njëzet e gjashtë vjeçe. E shkurtër, me rrathë të errët poshtë syve dhe me zakonin për të veshur të njëjtat pantallona gri disa ditë rresht. Kolegët e thërrisnin “Majlindushja”, jo nga ndonjë dashuri e madhe, por sepse ajo fliste pak dhe nuk ankohej kurrë.
Bledari hyri në bankë për të hapur llogari biznesi si person fizik i regjistruar. Merrej me rishitje materialesh ndërtimi. Ishte trupmadh, i sigurt në vetvete dhe fliste me atë tonin sikur të gjithë përreth kishin rënë dakord që më parë. Majlinda po i përgatiste dokumentet. Ai e ndiqte me sy teksa ajo punonte dhe, pas pak, tha:
— Ke duar të bukura. Shumë të bukura për këtë punë.
Majlinda ngriti sytë. Pastaj i uli menjëherë. I zgjati letrat për firmë.
Një javë më vonë, ai e priste jashtë bankës pas përfundimit të turnit. Pas një muaji, e shoqëronte çdo mbrëmje deri në shtëpi. Pas tre muajsh, i propozoi të jetonin bashkë.
Nëna e Majlindës, Ylvije Dhrami, i tha vetëm një fjali:
— Kur një burrë nxiton kaq shumë, vajzë, kjo nuk quhet gjithmonë dashuri. Ndonjëherë është thjesht plan pune.
Majlinda nuk ia vuri veshin. Bledari dinte të ishte i ngrohtë. I përgatiste kafe në mëngjes. Thoshte “ne”, dhe ai “ne” ia merrte mendtë, pas gjashtë vitesh vetmie, pas një dhome me qira me letër-muri të zverdhur, pas darkave me makarona të çastit nga paketa.
U martuan në gusht të vitit 2018. Dasmë nuk bënë. “Pse të hedhim para kot?”, kishte thënë Bledari. Majlinda pranoi. Ajo pranonte gjithmonë për gjërat që i dukeshin të parëndësishme. Problemi ishte se, me kalimin e kohës, për Bledarin “e parëndësishme” u bë gjithçka që nuk përputhej me mendimin e tij.
Dy vitet e para kaluan pa tronditje të mëdha. Bledari fitonte mirë. Majlinda merrte dyzet e një mijë Lekë në muaj, por punën nuk e la. Ai i thoshte herë pas here:
— Ç’të duhet ajo bankë? Rri në shtëpi. Të mbaj unë.
Ajo përgjigjej shkurt:
— Mua më pëlqejnë numrat.
Ai qeshte. Jo me ligësi të hapur. Por me atë shprehje që ajo do të mësonte ta dallonte më vonë: “Sa qesharake je kur mendon se kjo ka rëndësi”.
Deri në vitin 2020, Majlinda ishte ngritur në detyrë dhe drejtonte sektorin e kredive për individë. Paga i kishte shkuar gjashtëdhjetë e tetë mijë Lekë. Ndërkohë Bledari kishte hapur një sh.p.k.; xhiroja e tij ishte rritur. Bleu një apartament me dy dhoma. E regjistroi vetëm në emrin e vet.
— Kështu është më e thjeshtë, — ia shpjegoi. — Më pak letra, më pak telashe.
Majlinda pohoi me kokë. Në atë periudhë nuk e kishte mendjen te dokumentet e pronësisë. Sapo kishte përfunduar një kurs specializimi për legjislacionin bankar. Për dy muaj kishte studiuar ligjet për bankat dhe veprimtarinë bankare, rregullat për sekretin bankar, si dhe udhëzimet e Bankës së Shqipërisë për administrimin e llogarive të individëve. E dinte si hapej një llogari, si mbyllej, në çfarë rrethanash bllokohej, kush kishte të drejtë të jepte urdhra mbi të dhe kush nuk e kishte.
Kjo njohuri rrinte brenda saj si një çelës rezervë shtëpie, i qepur fshehurazi në astarin e palltos. Ajo nuk mendonte çdo ditë për të. Por çelësi ishte aty.
Në vitin 2021, Bledari nisi të ndryshonte. Jo menjëherë. Jo në mënyrë aq të dukshme sa të thoshe: ja, pikërisht këtu filloi. Ndryshimi erdhi ngadalë, si ndryshku që ha hekurin pa zhurmë.
Në fillim ishin vetëm pyetje.
— Sa shpenzove sot?
Pastaj pyetjet u kthyen në vërejtje.
— Shtatëqind Lekë për taksi? Po çfarë, ke harruar të ecësh?
Më vonë erdhën “propozimet”, që tingëllonin gjithnjë e më shumë si urdhra.
— Kaloje rrogën tënde në llogarinë e përbashkët. Është më praktike. I ndaj unë të gjitha.
Majlinda e bëri transferimin. Vetëm se “llogaria e përbashkët” doli të ishte llogaria e Bledarit. Zyrtarisht karta ishte e tij, PIN-i ishte i tij, aplikacioni ishte i tij. Ai “i shpërndante” paratë. Asaj i jepte para në dorë: pesëmbëdhjetë mijë Lekë në muaj “për nevojat e tua”.
— Më shumë s’të duhet, apo jo? — e pyeste ai. — Ti nuk pi duhan, nuk pi alkool, nuk blen as kozmetikë.
Majlinda heshtte. Në fund të fundit, ajo kishte pagën e saj.