Ajo fitonte gjashtëdhjetë e tetë mijë Lekë. Në dorë merrte vetëm pesëmbëdhjetë. Pjesa tjetër, pesëdhjetë e tre mijë Lekë, zhdukej në atë që quhej “buxhet i përbashkët”, por që në të vërtetë administrohej nga Bledari.
Majlinda nuk kundërshtonte. Jo sepse i mungonte guximi. Ajo thjesht e njihte shumë mirë këtë skemë. E shihte përditë në punë: në historikët e kredive të klientëve, në kërkesat për ristrukturim borxhesh, në sytë e grave që vinin të mbyllnin llogaritë e burrave debitorë. Ajo e dinte emrin e kësaj gjëje. Izolim financiar. Neni 6.1.1 i kodit për kundërvajtjet administrative fliste për goditje, për dhunë fizike. Por goditja është kur dikush të rreh. Po kur nuk të lënë para? Kur çdo Lek kontrollohet? Kur një grua me pagë mbi mesataren detyrohet t’i kërkojë burrit para për peceta higjienike?
Kjo quhej e padukshme.
Në vitin dy mijë e njëzet e tre, Majlinda mbeti shtatzënë. Ishte tridhjetë e dy vjeçe. Bledari u gëzua. Me gjithë mend. I puthte barkun, i blinte vitamina, e regjistroi te gjinekologia më e mirë në Berat, te Pranvera Shala, e cila ndiqte shtatzënitë me rrezik.
Rrezik nuk kishte. Megjithatë Bledari këmbënguli:
— Për fëmijën tim dua vetëm më të mirën.
Majlinda e vuri re menjëherë atë fjalë: “fëmijën tim”. Jo “fëmijën tonë”.
Nga muaji i shtatë, kontrolli u bë edhe më i ngushtë. Tani Bledari kërkonte kuponë. Të gjithë. Për çdo blerje. Nëse ajo blinte qumësht, ai shihte faturën. Nëse paguante furgonin, ai e pyeste pse nuk kishte ecur në këmbë.
— Të bën mirë ecja, — i thoshte. — Ta ka thënë edhe mjekja.
Mjekja nuk ia kishte thënë. Majlinda e verifikoi.
Tri javë para lindjes, ajo bëri atë që bënte gjithmonë kur ndiente se toka po i rrëshqiste nën këmbë. U ul para kompjuterit të punës dhe nisi të llogariste.
Nxori pasqyrat e kartës së pagës për pesë vitet e fundit. Të gjitha hyrjet e veta — rrogat, pagesat e lejes, raportet mjekësore — i hodhi në një dokument të vetëm. Shuma totale doli: tre milionë e tetëqind e dymbëdhjetë mijë Lekë. Aq kishte fituar ajo gjatë martesës. Prej tyre, dy milionë e nëntëqind mijë kishin kaluar në “llogarinë e përbashkët” të Bledarit. Asaj i ishin kthyer, gjithsej, rreth nëntëqind mijë Lekë, në formën e “parave të xhepit” nga pesëmbëdhjetë mijë në muaj.
Dy milionë. Dy milionë Lekë nga paratë e saj, me të cilat kishte disponuar burri.
Majlinda e ruajti dokumentin. Printoi pasqyrat bankare. I futi në një dosje. Dosjen e vendosi në dollapin e punës, mes udhëzimeve të Bankës së Shqipërisë dhe rregulloreve të brendshme.
Nuk e dinte ende pse po e bënte. Thjesht, për çdo rast.
Po atë javë, pa zhurmë dhe pa tërhequr vëmendje, hapi një llogari kursimi personale në një bankë tjetër, “Banka e Parë”. Ishte bosh. Zero Lekë. Por ishte e saj. Vetëm pasaporta e saj, vetëm firma e saj, vetëm PIN-i i saj.
E hapi gjatë pushimit të drekës, në një filial të “Bankës së Parë” dy blloqe larg bankës ku punonte. E gjithë procedura zgjati njëmbëdhjetë minuta. U kthye në vendin e punës me një gotë çaji prej kartoni në dorë, sikur thjesht të kishte dalë për pak ajër.
Dhimbjet e lindjes nisën më katërmbëdhjetë mars, të mërkurën, në orën gjashtë të mëngjesit. I plasën ujërat. Bledari e çoi në maternitet, priti njëzet minuta në urgjencë dhe pastaj iku.
— Kam punë në kantier. Po nuk isha unë, s’e zgjidh njeri, — tha.
Majlinda lindi pas katërmbëdhjetë orësh. Vajzë. Tre kilogramë e dyqind gramë. Pesëdhjetë e një centimetra. E quajti Fjolla, si gjyshja nga ana e nënës.
Bledari erdhi në mbrëmje, me një buqetë lulesh dhe një lepur prej pellushi. E pa të bijën dhe tha:
— E bukur. Më ka ngjarë mua.
Majlinda nuk foli. Fjolla ishte kopje e Ylvije Dhramit: të njëjtat mollëza, e njëjta mjekër.
Të nesërmen në mëngjes, më pesëmbëdhjetë mars, Majlinda zbriti te farmacia e maternitetit. Aty zbuloi se të tria kartat i ishin bllokuar.
U kthye në dhomë, e mori vajzën dhe e vendosi në kraharor. Fjolla pinte. Majlinda e vështronte dhe, çuditërisht, nuk mendonte sa e frikshme ishte e gjitha. Mendonte vetëm sa qetësi kishte brenda saj. As panik. As tërbim. As fyerje. Vetëm kthjelltësi.
Nxori telefonin. Nuk telefonoi Bledarin. Me të, biseda kishte mbaruar. Mori linjën e shërbimit të bankës ku kishte kartat, jo atë ku punonte.
— Përshëndetje. Quhem Majlinda Osmani. Numri i dokumentit tim është dyzet e shtatë njëzet, gjashtëqind e tridhjetë e dy mijë e katërqind e nëntëdhjetë e një. Jam mbajtëse e kartave me numër katër dyqind e shtatëdhjetë e dy yll yll yll nëntëqind e katërmbëdhjetë, katër dyqind e shtatëdhjetë e dy yll yll yll zero tridhjetë e një, dhe dy mijë e dyqind yll yll yll shtatëqind e nëntëdhjetë e dy.
Operatorja në anën tjetër heshti për një çast. Pastaj pyeti:
— Çfarë kërkoni konkretisht?
— Dua të di kush e ka kërkuar bllokimin.
Pati një pauzë.
— Bllokimi është bërë pas një telefonate nga numri i lidhur me profilin… Bledar Osmani. Ai figuron si bashkëkredimarrës në njërën prej kartave dhe… — operatorja ngeci. — Zonja Majlinda, unë nuk mundem…
— Sekreti bankar, — tha Majlinda me zë të qetë. — Informacioni mbi llogaritë dhe depozitat e klientit i jepet vetëm vetë klientit, përfaqësuesit të tij ligjor ose me vendim gjykate. Burri im nuk është as përfaqësuesi im dhe as gjykatë. Ai nuk kishte të drejtë të jepte urdhër për kartat e mia personale. Karta katër dyqind e shtatëdhjetë e dy yll yll yll nëntëqind e katërmbëdhjetë është karta e pagës, e hapur nga punëdhënësi im dhe e regjistruar në emrin tim. Pastaj ajo nisi të saktësonte edhe kartën tjetër.