— Karta katër dyqind e shtatëdhjetë e dy, zero tridhjetë e një, është kartë debiti dhe është imja. Ndërsa karta dy mijë e dyqind, shtatëqind e nëntëdhjetë e dy, është kartë krediti, e lëshuar personalisht për mua, me limit tetëdhjetë mijë lekë.
Në anën tjetër të linjës, operatorja vetëm merrte frymë në receptor.
— E vetmja kartë ku burri im mund të ketë ndonjë lidhje, — vazhdoi Majlinda, — është ajo ku ai figuron si bashkëhuamarrës. Por bashkëhuamarrësi nuk është mbajtës karte. Pika 1.5 e rregullores përkatëse të Bankës së Shqipërisë thotë: “Karta mbetet pronë e bankës lëshuese dhe i jepet klientit mbi bazën e kontratës.” Klientja jam unë. Jo burri im.
— Zonja Majlinda, duhet ta verifikoj këtë me përgjegjësit…
— Verifikojeni. Do të pres. Nuk kam ku të nxitoj. Jam në maternitet.
Priti plot shtatëmbëdhjetë minuta. Fjolla flinte mbi gjoksin e saj dhe herë pas here lëshonte një zhurmë të lehtë me buzë. Nga pas perdes, shoqja e dhomës, Eriola, e vështronte me kureshtje, por nuk e pyeti asgjë.
Pas shtatëmbëdhjetë minutash, operatorja u kthye në linjë.
— Zonja Majlinda, dy kartat tuaja personale u zhbllokuan. Kartën e debitit dhe atë të kreditit. Për kartën e pagës na duhet një konfirmim nga punëdhënësi juaj, por kjo është thjesht procedurë; zakonisht zgjidhet brenda një dite pune. Ju kërkojmë ndjesë për… për situatën e krijuar.
— Faleminderit, — tha Majlinda. — Edhe diçka tjetër. Ju lutem, bllokojini Bledar Valer Osetrit çdo qasje në informacionet mbi llogaritë e mia. Anuloni çdo autorizim, nëse është regjistruar ndonjë. Unë nuk kam dhënë pëlqim që një person i tretë të administrojë kartat e mia.
— U krye.
— Faleminderit. Ditën e mirë.
Majlinda e mbylli telefonin. Pastaj uli sytë te Fjolla. Me majën e gishtit ia preku faqen me shumë kujdes, sikur të ishte duke prekur letër orizi.
Më pas bëri telefonatën e dytë.
— Mami. Jam unë. Dua të vish. Po, në maternitet. Jo, Fjolla është mirë. Fjolla është e mrekullueshme. Më duhet të më sjellësh dosjen nga dollapi im i punës. Çelësi është poshtë tastierës, në sirtarin e djathtë. Po. Dosja blu. Dhe, të lutem, telefonoji Donika Peshkatarit. Po, avokates. Thuaji se kam nevojë për këshillim për ndarjen e pasurisë dhe për një kërkesë lidhur me abuzim financiar brenda familjes. Jo, mami. Jo kur të kthehem. Tani.
Ylvije Dhrami heshti katër sekonda. Pastaj tha vetëm:
— Po nisem.
Bledari e mori vesh po atë mbrëmje se kartat ishin zhbllokuar. Telefonoi menjëherë.
— Çfarë bëre ti? More bankën në telefon?
— Po.
— Majlinda, unë e bëra për sigurinë tënde. Sapo ke lindur, nuk je në vete, mund të bësh ndonjë marrëzi.
Ajo nuk iu përgjigj.
— A më dëgjon? Unë po kujdesem për familjen! Për vajzën tonë! A e kupton sa shpenzime kemi tani?
— Bledar. Unë linda dje. Nuk kisha me çfarë të blija as peceta higjienike. Ti më bllokove kartat e mia personale. Jo llogarinë e përbashkët — të miat. Ato që janë të lidhura me dokumentet e mia, me pagën time, me kontratën time të kredisë. Kjo nuk quhet kujdes. Kjo është shkelje e së drejtës së bashkëshortit për të disponuar pasurinë e vet, sipas nenit 35 të Kodit të Familjes.
— Tani do të më lexosh edhe ligjet?
— Po. Nëse do të jetë e nevojshme.
Ai ia mbylli telefonin.
Majlinda e la celularin përmbys mbi shtrat. Rregulloi pelenën e Fjollës dhe mbylli sytë.
Ylvije Dhrami erdhi të nesërmen. E imët, me një pardesy bezhë, me dosjen blu në dorë dhe me një termos me lëng mishi.
— Ja ku i ke letrat. Donika vjen të premten, në orën dhjetë. E lashë me të; do të vijë këtu, drejt e në maternitet.
— Faleminderit, mami.
Ylvija pa mbesën. Pastaj pa të bijën.
— Ai… paska humbur fare?
— Fare, — u përgjigj Majlinda.
Më për këtë nuk folën. Ylvija qëndroi deri në mbrëmje. Ziente lëng në kuzhinën e përbashkët të maternitetit, debatonte me infermieren për temperaturën në dhomë dhe e mbështillte Fjollën ashtu siç mbështilleshin foshnjat në vitet tetëdhjetë: fort, si zarf.
Majlinda pinte lëngun dhe rendiste sipas datave ekstraktet bankare nga dosja blu.
Donika Peshkatari, avokate gjashtëdhjetë e dy vjeçe, e specializuar në të drejtën familjare dhe pasurore, erdhi të premten, siç kishte premtuar. Ishte e shkurtër, mbante syze me zinxhir dhe një çantë lëkure që dukej më e vjetër se vetë Majlinda.
Dokumentet i kaloi për njëzet minuta. Pastaj hoqi syzet.
— Zonja Majlinda, a e kuptoj drejt: apartamenti ku jetoni është blerë gjatë martesës?
— Po. Në vitin 2020. Është regjistruar në emër të Bledarit.
— Kjo nuk ndryshon asgjë. Neni 34 i Kodit të Familjes: pasuria e fituar gjatë martesës konsiderohet pronë e përbashkët, pavarësisht se në emër të kujt është regjistruar. Ju takon gjysma.
— E di.
— Për më tepër, — Donika trokiti lehtë me thua mbi ekstraktet, — kalimet e pagës suaj në llogarinë e tij nuk janë dhurim. Janë buxhet familjar. Nëse ai ju ka kufizuar qasjen te këto mjete, kjo mund të cilësohet si shpërdorim i së drejtës. Neni 10 i Kodit Civil.
Majlinda pohoi me kokë.
— Dua të kërkoj divorc. Dua edhe ndarjen e pasurisë. Dhe dua të fiksohet fakti që ai më bllokoi kartat, si provë e kontrollit financiar.
Donika i vuri sërish syzet.
— A keni pamje të njoftimeve për bllokimin?
Majlinda hapi telefonin. I tregoi tri SMS. Data: 15 mars 2024. Ora: 02:47, 02:48, 02:49. Tri mesazhe njëri pas tjetrit. “Karta juaj 0914 është bllokuar me kërkesë.” “Karta juaj 0031 është bllokuar me kërkesë.” “Karta juaj 0792 është bllokuar me kërkesë.”