Ora dy e dyzet e shtatë e natës. Në atë kohë Majlinda ndodhej ende në repartin e lindjes, e rraskapitur, në orën e tretë të dhimbjeve.
Donika Peshkatari nxori telefonin dhe i bëri fotografi ekranit.
— Mjafton. Unë do ta përgatis padinë. Ju do të duhet vetëm ta firmosni.
— Do ta firmos, — tha Majlinda pa u lëkundur.
Pas pesë ditësh, ajo doli nga materniteti. Bledari e priste jashtë. Kishte ardhur me makinë, me një buqetë lulesh dhe me atë buzëqeshjen e rregullt, si të ishte gjithçka në vendin e vet.
— Po shkojmë në shtëpi?
— Po shkojmë te mamaja ime, — u përgjigj Majlinda.
Pastaj hapi derën e pasme dhe u ul pranë sediljes së foshnjës.
Bledari mbeti për disa çaste pranë derës së shoferit, ende të hapur. E pa atë. Pastaj hodhi sytë nga Fjolla, e mbështjellë në karrigen e vogël të makinës. Pastaj prapë te Majlinda.
— E ke seriozisht?
Majlinda shtrëngoi rripin e sigurimit.
— Po, Bledar. E kam shumë seriozisht. Nisu.
Ai i çoi pa folur. Udhëtimi deri te banesa e Ylvije Dhramit zgjati njëzet e tre minuta. Ishte një apartament i vjetër me tri dhoma, në një pallat të lodhur, me radiatorë që piknin dhe me letër-muri me lule të imëta, të zverdhura nga vitet. Bledari ndaloi te hyrja e pallatit. Nuk zbriti. Nuk e ndihmoi as me çantën.
Majlinda nuk reagoi. Ndoshta nuk e vuri re. Ose ndoshta e vuri re, por jo për veten. Për dosjen.
Dy javë më vonë, Bledarit i mbërriti njoftimi zyrtar. Gjykata e Rrethit Gjyqësor Berat. Çështje për zgjidhje martese. Paditëse: Majlinda.
Ai i telefonoi menjëherë.
— Ti ke kërkuar divorc? Ti? Për disa karta bankare?
— Jo për kartat.
— Atëherë për çfarë? Unë të kam ushqyer, të kam veshur, të bleva shtëpi! A e kupton fare që pa mua nuk je askush? Me ato dyzet mijë Lekë që merr?
— Gjashtëdhjetë e tetë mijë, — e korrigjoi Majlinda qetë.
Ai bëri sikur nuk e dëgjoi.
— Nuk kam për të të lejuar të më marrësh apartamentin tim! Timen! Unë kam paguar për të!
— Kredia, — tha ajo me zë të ulët, — është marrë gjatë martesës. Këstet janë shlyer edhe nga paga ime, të cilën ti e kaloje në llogarinë tënde. Kam nxjerrjet bankare. Për çdo muaj. Nga viti 2019 deri në vitin 2024. Pesë vjet, Bledar. Gjashtëdhjetë dokumente. Secili me vulën e bankës.
Në anën tjetër ra heshtje.
— Avokatja do t’i përgatisë të gjitha shkresat. Do t’i marrësh në rrugë zyrtare. Nuk kam ndërmend ta diskutoj këtë në telefon.
Ajo e mbylli thirrjen. Pa nxitim. Me dorën e djathtë. Me atë dorë ku thoi i thyer tashmë kishte nisur të rritej përsëri.
Seanca u mbajt më 22 maj. Zgjati pak. Vetëm njëzet e shtatë minuta.
Bledari erdhi me avokat. Një djalë i ri, me kostum të ngushtë, që fliste gjatë, me vetëbesim të madh, por pa prekur thelbin. Ai këmbëngulte se “apartamenti ishte blerë me mjete personale të klientit” dhe se “bashkëshortja nuk kishte dhënë kontribut të rëndësishëm në buxhetin familjar”.
Donika Peshkatari vendosi mbi tavolinë gjashtëdhjetë nxjerrje bankare. Të gjitha në formular zyrtar, me vulë dhe me firmën e punonjësit të bankës. Shuma totale e pagave të Majlindës, të kaluara në llogarinë e Bledarit: dy milionë e nëntëqind e katërmbëdhjetë mijë Lekë.
Më pas nxori tri fotografitë e SMS-ve për bllokimin e kartave. Me datën 15 mars. Me orën 02:47.
Pastaj paraqiti vërtetimin nga materniteti: fillimi i procesit të lindjes — 14 mars, ora 06:00. Lindja e fëmijës — 14 mars, ora 20:14.
Gjykatësja ngriti sytë nga Bledari. Pastaj pa avokatin e tij. Më në fund, u kthye te dokumentet.
Avokati i ri nuk tha më asgjë.
Vendimi: zgjidhje e martesës. Ndarje e pasurisë: apartamenti, përgjysmë. Fjolla mbetet me të ëmën. Detyrimi ushqimor: njëzet e pesë për qind e të ardhurave të babait.
Bledari doli nga salla pa e parë Majlindën në sy. Avokati i shkonte pas dhe i fliste për ankimim. Bledari nuk dukej se po e dëgjonte.
Majlinda qëndroi në korridorin e gjykatës me Fjollën në krahë. Ylvije Dhrami rrinte ulur pranë saj, mbi një stol druri, dhe thurte. Ajo thurte gjithmonë kur e kapte ankthi.
Donika Peshkatari iu afrua.
— Majlinda, ia dole shumë mirë.
— Unë vetëm numërova, — u përgjigj ajo.
Kaluan dy muaj. Majlinda jetonte te nëna e saj, në apartamentin e vjetër me tri dhoma. Fjolla kishte mbushur katër muaj. Tashmë buzëqeshte — gjerë, pa dhëmbë, me një dritë të tillë në fytyrë sa Ylvijes i dridhej mjekra sa herë e shihte.
Apartamenti që Bledari e quante “të vetin” u nxor në shitje sipas vendimit të gjykatës. Majlinda mori pjesën që i takonte: dy milionë e treqind mijë Lekë. Përveç kësaj, Donika Peshkatari fitoi me një padi të veçantë edhe kompensimin për periudhën e kufizimit financiar: katërqind e njëzet mijë Lekë.
Katër muaj pas lindjes, Majlinda u kthye në punë. Banka i propozoi postin e zëvendëses së përgjegjësit të sektorit. Paga: tetëdhjetë e një mijë Lekë. Ajo pranoi.
Llogaria e re në bankë, ajo që dikur ishte hapur në një pushim dreke prej vetëm njëmbëdhjetë minutash dhe kishte qenë krejt bosh, tani tregonte shifra të tjera.
Majlinda kaloi aty pagën e parë të plotë. Tetëdhjetë e një mijë Lekë. Të sajat. Vetëm të sajat.
Atë mbrëmje, ajo ushqente Fjollën ulur në kolltukun pranë dritares. Ylvije Dhrami lante enët në kuzhinë. Nga radioja dëgjohej parashikimi i motit: “Në Berat pritet ngrohje e temperaturave deri në njëzet e dy gradë.”
Fjolla e zuri gjumi. Majlinda qëndroi pa lëvizur, që të mos e zgjonte.
Jashtë kishte verë. Drita zgjaste deri vonë. Mbi parvazin e dritares qëndronte një barbarozë, të cilën Ylvija e kishte nxjerrë nga vazoja e vjetër dhe e kishte mbjellë në një të re.
Majlinda pa lulen. Pastaj vajzën. Pastaj duart e veta — të qeta, të palëkundura, me thoin e madh të dorës së djathtë tashmë të rritur.
Heshtje.
Ka një lloj dhune që nuk lë shenja blu në trup. Ajo lë zero. Zero në llogari, zero në të drejta, zero në mënyrën si njeriu e sheh veten. Por numrat janë të pabesë për ata që i përdorin si armë. Sepse, herët a vonë, del dikush që di të numërojë më mirë.