Nëna e Dritan Panos kishte vendosur një kamerë në kuzhinë. Elsa Gjini e gjeti rastësisht, të fshehur pas mbajtëses së bukës. Ai sy i vogël, i zi, ishte kthyer drejt e nga tavolina ku hanin.
Pra, vjehrra e saj kishte futur një kamerë në kuzhinë, pa i thënë askujt. Aparati rrinte pas bukës, i palëvizshëm, sikur përgjonte çdo lugë, çdo fjalë, çdo lëvizje pranë tryezës.
Elsës iu drodh dora nga inati. Për një çast deshi ta shkulte menjëherë, ta përplaste përtokë dhe pastaj ta hidhte në kosh. Por u përmbajt. Nëse Melihate Zeneli po i vëzhgonte, do të thoshte se kërkonte diçka. Dhe Elsa vendosi ta zbulonte deri në fund.
Ajo dhe Dritani jetonin në apartamentin e tij me dy dhoma. Elsa punonte në shkollë; dilte nga shtëpia kur jashtë ishte ende errësirë dhe kthehej vetëm në mbrëmje. Dritani punonte në fabrikë dhe zakonisht hynte në derë pak më vonë se ajo.
Jeta e tyre kishte rrjedhur qetë, pa zhurmë e pa tronditje, derisa disa muaj më parë në shtëpi u shpërngul Melihate Zeneli, nëna e Dritanit.
— Përkohësisht, — tha ajo atë ditë, duke lënë valixhen në korridor. — Sa të rregullojë Taulant Tola punën e banesës.
Taulanti, djali i saj më i vogël, kishte mbetur pa apartament me qira, sepse pronari e kishte shitur. Që atëherë ai sorollatej nga një mik te tjetri, duke fjetur ku t’i dilte vend.
Që në ditën e parë, Melihatja nisi të sillej sikur apartamenti ishte i saj. Fillimisht ndryshoi vendin e pjatave e gotave sipas qejfit të vet. Më pas hoqi nga parvazi fikusin e Elsës dhe e flaku, me arsyetimin se “sillte vetëm pluhur”.
Çdo darkë kishte nga një vërejtje për gatimin e nuses: njëherë gjella i dukej shumë e kripur, herën tjetër mishi i fortë, pastaj sallata “jo siç duhej”.
Dritani, sa herë Elsa ankohej, përgjigjej me të njëjtin ton të lodhur:
— Mami është grua e moshuar. Duro edhe pak, do të ikë së shpejti.
Një mbrëmje, Elsa pa Dritanin teksa fuste në dollapin e kuzhinës një dosje me dokumentet e apartamentit. Ai e shtyu pas kavanozëve me drithëra dhe mërmëriti diçka si: “Këtu s’ka si humbet.”
Pikërisht atë çast, Melihate Zeneli hyri në kuzhinë. Qëndroi pranë sobës, hodhi një vështrim nga dollapi dhe nuk tha asnjë fjalë. Atëherë Elsa nuk i kushtoi rëndësi. Më vonë do ta kuptonte se duhej ta kishte bërë.
Rreth një javë më parë, gjatë darkës, Melihatja njoftoi:
— Kam vendosur një kamerë te hyrja, sipër derës sonë. Shkallët s’janë edhe aq të sigurta, kurrë s’i dihet.
Dritani e ndihmoi t’i lidhte Wi-Fi-n dhe aplikacioni mbeti në telefonin e tij. Elsa vetëm pohoi me kokë dhe e harroi. Një kamerë te hyrja, mirë, le të ishte.
Por ajo pas mbajtëses së bukës ishte kamera e dytë, dhe për këtë Melihate Zeneli nuk kishte hapur gojë fare.