Gjysmë viti më parë kishte ndodhur diçka që ende i rrinte Elsës si plagë e hapur. Melihate Zeneli e kishte akuzuar se i kishte hedhur në plehra ilaçet e zemrës. Atëherë Dritani nuk kishte pyetur gjatë; ishte rreshtuar menjëherë në anën e së ëmës. Më pas, kutia u gjet pas divanit. Por ai as nuk kërkoi falje. Vetëm mërmëriti, sikur çështja të ishte mbyllur vetë:
— Ja pra, qenkan këtu.
Që prej asaj dite, Elsa e mbajti mend mirë: kur nuk kishte prova, fjala e saj përballë fjalës së Melihates përfundonte gjithmonë në humbjen e saj.
Një ditë, pak para drekës, Melihatja u shfaq në kuzhinë, mblodhi hundët me pakënaqësi dhe tha:
— Elsa, prapë ushqime të gatshme po zien? Deri kur kështu?
Dritani nuk tha asnjë fjalë në mbrojtje të saj. Elsa, nga ana tjetër, ishte aq e rraskapitur sa nuk pati fuqi as të hynte në debat.
Të nesërmen, Melihatja telefonoi një shoqe pikërisht nga kuzhina dhe foli me zë aq të lartë, sa dukej sikur donte patjetër të dëgjohej:
— Nusja ime është krejt pa pikë rregulli, i shkreti Dritan po vuan me të. Po ç’të bëjë ai? Është shpirt i butë, i ngjan të atit.
Por, siç doli më vonë, këto kishin qenë vetëm fillimi. Pas pak kohe, nga kuleta e Elsës nisën të zhdukeshin kartëmonedha të vogla. Në fillim ajo nuk ia vuri shumë veshin. E quajti harresë të vetën, u zemërua me veten, mendoi se ndoshta i kishte shpenzuar pa e mbajtur mend.
Pastaj u zhdukën edhe çizmet e saj të dimrit.
— Unë, për vete, s’i kam prekur fare, — tha vjehrra me një pafajësi të stërholluar. — Mos i ke hedhur ti vetë?
— Unë? — Elsa e pa e habitur. — Të hedh çizmet e mia?
— Ku i dihet… — Melihatja ngriti supet dhe hapi duart, sikur çdo gjë të ishte e mundur.
Pasi zbuloi kamerën në kuzhinë, Elsa kërkoi në internet modelin e saj. Nuk iu desh shumë për të gjetur udhëzuesin në faqen e prodhuesit, bashkë me fjalëkalimin standard. Melihate Zeneli, me sa dukej, nuk e kishte ndryshuar fare. Elsa u lidh pa vështirësi me pajisjen dhe hapi regjistrimet.
Në ekran doli kuzhina e saj. Brenda saj lëvizte Melihatja. Me një këmbëngulje të ftohtë, ajo kontrollonte dollapët, raft pas rafti. Nxirrte kavanoza, shikonte pas tyre, pastaj i vendoste sërish në vend. Kamera ishte e lirë dhe regjistronte pa zë, ndaj nuk kuptohej se çfarë kërkonte saktësisht vjehrra.
Në një tjetër video, Melihatja fliste me dikë. Bënte gjeste me duar, shënonte diçka mbi një copë letër të grisur dhe më pas e fuste në xhepin e robdëshambrit.
Edhe aty mungonte zëri, prandaj ishte e pamundur të merrej vesh për çfarë bëhej fjalë. Për çdo rast, Elsa i shkarkoi të dyja regjistrimet në telefonin e saj.
E përqendruar te prapaskenat e vjehrrës, ajo nuk e vuri re menjëherë ndryshimin te burri. Dritani kishte nisur të sillej ndryshe. Mbrëmjeve rrinte i ngulur pas telefonit dhe, sapo Elsa afrohej, ai e kthente menjëherë me ekranin poshtë.