— Elvana, mos u alarmo kot, por deri të shtunën zbrazni dhomën tuaj të gjumit. Bleona po shpërngulet te ju. Unë ia kam dhënë tashmë edhe çelësin e derës suaj, kështu që s’keni pse dilni ta prisni; ajo hyn vetë.
Zëri i vjehrrës sime, Hana Nushi, vinte nga telefoni aq i zakonshëm e i qetë, sikur po më njoftonte se kishte blerë bukë, ose se jashtë kishte nisur shiu. E ula ngadalë filxhanin e kafesë mbi tryezën e kuzhinës dhe ndjeva si po më zgjohej brenda ai vëzhguesi im sarkastik, i cili zakonisht më shpëtonte nga dëshira për të thirrur ndonjë prift në drekat familjare.
Hana Nushi kishte një dhunti të rrallë: i pëlqente jashtë mase të dukej bujare, e mirë dhe plot mirëkuptim, por gjithmonë me llogari të të tjerëve.
— Hana Nushi, — e pyeta me një qetësi të plotë, — për cilën Bleona po flisni? Dhe, më falni, çelësin e cilës derë ia paskeni dhënë?
— Si “cilën”? Shoqja ime, Bleona Hasani! Në apartamentin e saj po ndërrojnë tubacionet, remont i madh, një muaj i tërë. Pluhur, zhurmë, hidraulikë që hyjnë e dalin. Apo do ta çojmë një grua në moshë në hotel? Dikur, në Republikën e Shqipërisë, njerëzit i dilnin zot njëri-tjetrit. Sot janë bërë të gjithë egoistë, mendojnë vetëm për vete. Në një familje nuk duhet të rrijë kot një dhomë bosh!
— Ne nuk kemi dhomë bosh, — i kujtova faktin më të thjeshtë të mundshëm. — Kemi dhomën e gjumit dhe dhomën e punës.
— Aman, mos shpik telashe aty ku s’ka! — ma preu ajo, dhe unë, edhe pse në distancë, e përfytyrova fare qartë duke bërë atë lëvizjen mbretërore me dorë, me të cilën fshinte çdo grimë logjike. — Ti dhe Gentian Cani flini në divanin palosës te dhoma e punës. Jeni të rinj, s’ju bien kockat copë. Kurse Bleonës i duhet qetësi, dyshek ortopedik dhe ushqim i lehtë. Unë i kam premtuar se ti do t’i përgatitësh qofte me avull, do t’i shtypësh perimet dhe do t’ia lash rrobat. Fundja, lavatriçe moderne keni. Dhe hiqi gjërat tuaja personale nga komodina e dhomës së gjumit. Mos më turpëro përpara njeriut, se unë ia kam premtuar të gjitha!
— Hana Nushi, në atë Shqipërinë për të cilën ju ju merr malli kaq sinqerisht, njerëzit vërtet ua hapnin derën kujtdo. Vetëm se ju, me sa mbaj mend, punonit përgjegjëse magazine dhe ua hapnit derën vetëm njerëzve të duhur, atyre që vinin për mall me mungesë.
— Gjarpër helmues! — shpërtheu menjëherë vjehrra me një zë të hollë, të mbushur me indinjatë.
Ajo e përplasi receptorin me një krismë dhe, para se linja të shkëputej, fërshëlleu si një gomë e çarë makine luksoze.
Në mbrëmje, kur Gentian Cani u kthye nga puna, kishte një pamje të pazakontë: i heshtur, i mbledhur dhe dukshëm i zhytur në mendime.