Ai qëndroi gjatë te lavamani, duke i larë duart me një kujdes të tepruar, pastaj i fshiu ngadalë me peshqir, sikur po kërkonte kohë për të renditur mendimet. Me sa dukej, e ëma kishte arritur tashmë ta furnizonte me versionin e saj të ngjarjes përmes ndonjë kanali tjetër “zyrtar”.
— Elvana… po sikur ta pranonim tezen Bleona për pak? — nisi ai me pasiguri, sapo u ul për darkë. — Mami m’u lut shumë. Thotë se njerëzit duhen ndihmuar. Do bëjmë një të mirë, vetëm për një muaj. Ajo është grua e qetë, nuk do na bezdisë.
Unë mbeta në korridor dhe e vështrova drejt.
— Gentian, — vendosa duart mbi shpinoren e karriges, — nëna jote merr meritat si shpëtimtare. Unë fitoj gatimin, larjen e rrobave dhe një të panjohur në dhomën time të gjumit. Ti merr një muaj gjumë mbi divanin e fundosur dhe shëtitje me makinë për punët e saj. Ende të duket si vepër bamirësie?
Gentiani ngriu me pirunin pezull në dorë. Dalëngadalë po i zbriste në mendje përmasa e vërtetë e fatkeqësisë që po afrohej. Sytë i shkuan nga dhoma e punës, ku rrinte divani i vjetër për mysafirë, ai me sustën e mesit që kishte zakon të të hynte fiks mes brinjëve.
— Prit pak… ajo do flejë në krevatin tonë?
— Pikërisht. Mbi dyshekun tonë. Dhe ti do ta çosh në poliklinikë e në treg, sepse nëna jote ia ka premtuar edhe këtë.
— Po i telefonoj mamit tani, — tha ai prerë, duke shtyrë pjatën mënjanë.
— S’ka nevojë, — buzëqesha lehtë, ndërsa i hidhja vetes çaj. — Le të vijë.
Të shtunën në mëngjes, qetësia e fundjavës u prish nga disa zhurma të çuditshme te dera. Dikush po fuste çelësin me këmbëngulje në bravë dhe mundohej ta rrotullonte. Sekreti ishte fare i thjeshtë: nuk kisha ndërruar asnjë bravë, as kisha ngritur barrikada me mobilie. Thjesht e kisha mbyllur derën nga brenda me shulin e natës. Kundër tij, asnjë çelës nga jashtë nuk kishte punë.
Pas rreth pesë minutash përpjekjesh, mysafirja e paftuar shtypi zilen. Gjatë, me nerv, me një ton që dukej sikur kërkonte llogari.
Unë shkova pa u nxituar te dera, hoqa shulin dhe e hapa kanatin.
Në prag qëndronte Bleona Hasani. Përkrah saj ishin rreshtuar tre valixhe të mëdha, një çantë gjigante me kuadrate dhe, për ndonjë arsye të pashpjegueshme, një fikus i stërmadh në vazo qeramike. Shoqja më e mirë e vjehrrës dukej si një perandoreshë e ve në mërgim, së cilës gabimisht i kishin sjellë një karrocë jo aq të rehatshme sa duhej.
— Mirëmëngjes, Elvana, — tha ajo thatë, pa shfaqur as hijen e ndjesës për këtë zbarkim. — Çfarë ka brava juaj? Hana më dha çelësin, por nuk rrotullohet. Merrini valixhet, janë të rënda; mua nuk më lejohet të ngre pesha.