— Tri kuti janë për Arlindin, — tha Majlinda. — Brenda ka qull me fruta për mëngjes. Në kopsht ai ha keq, prandaj ia jap para se të dalim nga shtëpia. Këto dy janë për Elsën: supë e kaluar në blender dhe qofte të vogla, sepse ajo ka alergji nga karota, ndërsa Nexhmije Beqiri e hedh karotën në çdo gjellë. Kjo këtu është lëng pule për Luanin. E merr me vete në turn, se në mensën e fabrikës dreka kushton dyqind e tetëdhjetë Lekë, kurse lëngu nga shtëpia nuk kushton asgjë. Dhe kjo, — ajo preku me gisht një kavanoz qelqi me kapak, — është reçel aronije. E kam zier në shtator. Nexhmije Beqiri e ha çdo mbrëmje me çaj. Vetëm se ajo mendon se kavanozi mbushet vetë.
Teutës iu mblodh diçka në kraharor. Jo nga zemërimi. Nga turpi. Turp për të ëmën.
— Majlinda, prit pak. Kur i bën ti gjithë këto?
— Të dielën. Është e vetmja ditë kur jam plotësisht pushim. Në mëngjes laj rrobat, pastroj dhomën e fëmijëve, pastaj përgatis kutitë për gjithë javën. Listën e bëj të premten në darkë, ushqimet i porosis në internet që të vijnë të dielën në nëntë. Kështu kursej kohë.
— Sa të merr gatimi?
— Katër, ndonjëherë pesë orë. Varet çfarë kam në menu. Elsa nuk e toleron mirë glutenin, ndaj për të gatuaj veçmas. Arlindi ha pothuajse gjithçka, por duhet t’ia mas racionet. Dimrin që shkoi shtoi peshë dhe pediatria na tha ta kontrollonim.
Majlinda nxori një kuti nga mikrovala. E hapi kapakun. Brenda kishte oriz, gjoks pule dhe brokoli të pjekur. Gjithçka ishte prerë në copa të barabarta, e vendosur me kujdes, pa rrëmujë.
— Teuta, unë nuk ha veçmas për inat të askujt. Ha veç, sepse kthehem në shtëpi kur të gjithë kanë mbaruar së ngrëni. Dhe ha ushqimin tim, sepse pas dymbëdhjetë orësh në këmbë trupi im ka nevojë pikërisht për këtë.
Mori pirunin dhe nisi të hante. Pa fjalë. Ngadalë, me rregull. Si njeri që ia di vlerën çdo minute qetësie, sepse e di shumë mirë se ajo nuk zgjat.
Teuta shkoi në dhomën ku rrinte e ëma. Nexhmije Beqiri ishte ulur në divan dhe thurte një shall. Shtizat i lëviznin shpejt, në një ritëm të saktë. Ajo nuk ngriti as kokën.
— Hë? Fole me të?
— Fola.
— Dhe ç’të tha? Që unë gatuaj keq?
Teuta u ul pranë saj. Jo përballë. Pranë. Ashtu duhej.
— Mami, a e di në ç’orë del Majlinda kur ka turnin e mëngjesit?
— Herët.
— Në pesë e gjysmë. Që do të thotë se zgjohet në katër e dyzet e pesë. Bën dush, vesh uniformën, përgatit çantën. Në pesë e pesëmbëdhjetë duhet të jetë jashtë, që të kapë furgonin.
— E di që çohet herët. Po pastaj?
— A e di që Elsa ka alergji nga karota?
Shtizat e Nexhmijes ndaluan në ajër. Nuk i uli. Thjesht u ngrinë.
— Elsa? Çfarë alergjie?
— Nga karota. Majlinda i përgatit ushqim më vete, pa karotë. Supë të kaluar. Qofte. Çdo javë.
— Nuk e dija, — tha nëna me zë të ulët.
— Ti hedh karotë kudo. Në supë, në gjellë, në perime të ziera. Nuk ta ka thënë Majlinda?
Nexhmije Beqiri heshti. Pastaj mërmëriti:
— Ndoshta ma ka thënë. Nuk më kujtohet. Por mund të më kërkonte thjesht… do ta bëja pa karotë.
— Ta ka kërkuar. Tri herë. Në tetor, në nëntor dhe në dhjetor.
Ra një qetësi e rëndë. Shtizat i rrinin mbi prehër, ndërsa shalli varej deri afër dyshemesë.
— Mami, a e di kush ia përgatit Luanit lëngun që merr në punë?
— Ai e merr vetë. Nga tenxherja.
— Jo. Majlinda e zien veç të dielën dhe e ndan në kuti. Sepse Luanit i duhet lëng pule, jo viçi. Ti zakonisht bën lëng viçi. Ajo e di, sepse e ka pyetur. Ti jo.
— Unë jam nëna e tij. E di çfarë i pëlqen.
— Mami, atij i ka pëlqyer gjithmonë lëngu i pulës. Edhe kur ishte i vogël.
Nexhmije Beqiri hapi gojën, por nuk tha asgjë. E mbylli përsëri dhe ktheu kokën nga dritarja.
— Ka edhe diçka tjetër, — vazhdoi Teuta.
Nëna ngriti sytë. I kishte të lagësht, por nuk qante. Zëvendësdrejtoreshat nuk qajnë. Ato analizojnë.
— Teuta, unë nuk e dija për ato kutitë. Nuk e dija që ajo gatuante për të gjithë.
— Pikërisht. Ti shihje vetëm që Majlinda hante veçmas. Nuk shihje që ajo ushqente gjithë shtëpinë. Edhe ty. Reçelin e aronisë që ha çdo darkë, ajo e ka bërë.
Nexhmije Beqiri hodhi sytë nga komodina. Atje ishte kavanozi me reçel të errët. Pranë tij, një lugë. Dhe disa thërrime biskotash.
— Mendova se e kishte blerë Luani, — pëshpëriti.
— Jo. Majlinda. Në shtator. I mblodhi kokrrat te shtëpia e pushimit e një shoqeje. Në të vetmen ditë pushimi që kishte.
Të dielën, në orën nëntë të mëngjesit, korrieri solli ushqimet: tri qese të mbushura. Majlinda i renditi mbi tavolinë. Oriz, mish pule, brokoli, kunguj të njomë, mollë, gjizë, vezë. Arlindi sillej rrotull, duke u përpjekur të rrëmbente një mollë.
— Arlind, prit pak. Ta laj më parë.
— Mami, a mund ta marr atë të kuqen?
— Mundesh. Ja, mbaje.
Teuta qëndronte te pragu i kuzhinës dhe e ndiqte me sy. Majlinda lëvizte në atë hapësirë si kirurg në sallë operacioni: pa nxitim të kotë, pa lëvizje të tepërta, me saktësi të ftohtë. Çdo kuti kishte vendin e vet dhe shënohej me marker.