Të gjitha ishin varur me rregull, si të matura me sy. Në raft, brenda një gote, qëndronin tri furça dhëmbësh. Mbi lavatriçe ishte lënë një shënim: “Luan, pantallonat e Elsës janë në kosh; laji po fute lavatriçen.” Shkrimi ishte i imët, i pastër, i kujdesshëm. I Majlindës.
— Po Majlinda ku është? — pyeti Teuta.
— Në punë. Ka dalë që në gjashtë të mëngjesit. Kthehet nga tetë e darkës. Ose nga nëntë. Si gjithmonë.
Teuta hoqi xhupin dhe e vari në kapëse. Pastaj shkoi në kuzhinë dhe u ul mbi një stol.
— Mami, më trego tamam. Çfarë të shqetëson?
Nexhmije Beqiri i vuri përpara së bijës një filxhan çaji dhe u ul përballë saj. Për pak çaste heshti, pastaj nisi të fliste.
— Unë mundohem, Teutë. Çdo ditë mundohem. Gatuaj për të gjithë. Pastroj. I çoj fëmijët ku duhet. Kurse ajo vjen në shtëpi dhe as në tavolinë nuk ulet. I them: “Majlinda, ulu, është gati gjithçka.” Ajo më thotë: “Faleminderit, zonja Nexhmije, do ha më vonë.” Dhe pastaj nxjerr ato kutitë e saj. Si në spital. Ha veçmas. Pa folur. Sikur ushqimi im të mos i hynte në punë. Sikur unë vetë të mos i duheshja.
Zëri i Nexhmijes iu drodh. Ajo ktheu kokën nga dritarja.
Teuta nuk foli. Priti që e ëma të vazhdonte.
— Unë nuk jam njeri i huaj këtu, — tha më në fund Nexhmija. — Kam njëzet vjet në këtë shtëpi. Unë i vë në gjumë fëmijët e saj. Unë e kam tundur Elsën natën, kur i dhimbnin veshët. Dhe ajo… ajo ha më vete. Si të jetonim në një shtëpi të përbashkët me të panjohur. Luani më thotë: “Mami, mos i shpik gjërat.” Po unë e shoh. E ndiej.
— Çfarë ndien, mami?
— Që ajo e mban veten më lart se ne.
Teuta piu një gllënjkë çaj. Ishte tepër i ëmbël; e ëma hidhte gjithmonë tri lugë sheqer.
— Mirë, — tha ajo. — Do ta pres Majlindën. Do flas me të.
Majlinda u kthye në tetë e dyzet të mbrëmjes. Teuta dëgjoi kërcitjen e bravës, pastaj zhurmën e këpucëve që hiqeshin në korridor, fëshfërimën e xhupit te varësja. Hapat e saj ishin të lehtë, të kujdesshëm, si të një njeriu që është mësuar të mos zgjojë askënd.
Ajo hyri në kuzhinë dhe, sapo pa Teutën, u ndal në vend.
— Përshëndetje. Nuk e dija që do vije.
— Përshëndetje. Më thirri mami.
Majlinda pohoi me kokë. Dukej siç duket njeriu pas katërmbëdhjetë orësh pune në urgjencë: fytyrë e zbehtë, sy të skuqur, flokë të mbledhur bisht, me disa fije që i kishin dalë jashtë. Në qafë i kishin mbetur shenjat e stetoskopit.
— Ke ngrënë? — e pyeti Teuta.
— Diçka shpejt e shpejt, te baza. Një sanduiç.
— Në një të drekës?
— Në tre. Mes thirrjeve.
Majlinda hapi frigoriferin. Nxori dy enë plastike, një rozë dhe një jeshile, dhe i futi në mikrovalë.
— Çfarë ke aty? — pyeti Teuta.
— Pulë me oriz dhe perime. Të dielave gatuaj për gjithë javën. I ndaj në porcione. Kështu e kam më të lehtë. Dhe më lirë. Një kuti më del rreth njëqind e njëzet Lekë. Po të blej drekë te automati i bazës, më shkon treqind e pesëdhjetë për racion. Shumëzoje me njëzet e dy ditë pune dhe dalin shtatë mijë e shtatëqind. Kurse kutitë e mia për një muaj bëjnë dy mijë e gjashtëqind. Diferenca është pesë mijë Lekë. Me aq i blej Elsës kostumin e trashë të dimrit.
— Pra është më e thjeshtë se të hash supën e mamit?
Majlinda u kthye nga ajo. E pa drejt në sy. Nuk kishte as fyerje në vështrim, as zemërim. Vetëm lodhje.
— Teutë, a mund të ulem?
— Sigurisht.
Majlinda u ul. Mikrovala gumëzhinte. Ora në mur tregonte tetë e pesëdhjetë e tre.
— Unë punoj me turne “njëzet e katër orë punë, dy ditë pushim”. Por, ngaqë mungojnë ndihmësmjekë, katër muajt e fundit po dal me një normë e gjysmë. Ndonjëherë më qëllon edhe “një ditë punë, një ditë pushim”. Dita ime e punës zgjat dymbëdhjetë orë. Ndonjëherë gjashtëmbëdhjetë. Muajin e fundit kam pasur njëzet e dy ditë pune.
Ajo pushoi pak.
— Zonja Nexhmije ha drekë në një. Darkën e ha në shtatë. Kur jam në turnin e ditës, unë vij në shtëpi në tetë ose në nëntë të darkës. Kur jam natën, dal në dhjetë të mbrëmjes dhe kthehem në tetë të mëngjesit. Kur më bie turni i mëngjesit, iki në pesë e gjysmë. Asnjë nga oraret e mia nuk përputhet me kohën kur mami shtron bukën. Asnjë.
Mikrovala dha sinjalin. Megjithatë, Majlinda nuk u ngrit.
— Por nuk është vetëm kjo. Unë i përgatis kutitë sepse dua të di çfarë po ha. Pas turneve të natës trupi kërkon karbohidrate; po të ulem para një supe të rëndë, me bukë e patate, pas një ore do më dridhen duart. Mua më duhet proteinë dhe perime. Nuk është naze. Është çështje trupi.
— Mami mendon se ti po i tregon diçka me këtë.
— E di çfarë mendon ajo. Jam përpjekur t’ia shpjegoj. Tri herë. Në tetor, në nëntor dhe në dhjetor. Çdo herë përfundonte njësoj: “Unë gatuaj për gjithë familjen, kurse ti rrudh hundët.”
— Dhe çfarë bëre pastaj?
— Hoqa dorë nga shpjegimet. Vazhdova thjesht të gatuaj kutitë e mia.
Teuta e vështroi Majlindën. I pa duart: të thata, të çara nga dezinfektuesi. I ra në sy edhe karta e identifikimit që ajo kishte harruar ta hiqte: “Kryeziu M., ndihmësmjeke, baza nr. 4”.
— Majlinda, duhet të të pyes diçka.
— Pyet.
— Ti gatuan vetëm për vete?
Majlinda u ngrit, hapi frigoriferin dhe tregoi raftin e poshtëm, atë më të madhin.
— Ja, shiko.