— Hape, po të them! Ndryshe po marr emergjencën dhe do t’i presin bravat pa pikë mëshire! — e godita me grusht derën e veshur me ekolëkurë.
Çelësi u kthye vetëm deri në gjysmë dhe ngeci rëndë. Nga brenda u dëgjua kërcitja e shulit, atij shuli që unë vetë s’e mbyllja kurrë.
Dera u hap ngadalë. Në prag doli motra ime e vogël, Klea. Mbi supe kishte hedhur robdishanin tim të preferuar, të gjelbër smeraldi, prej mëndafshi natyral, blerë me shpërblimin e punës në një butik të shtrenjtë në qendër. Fundi i tij zvarritej mbi dyshemenë e pistë.
— Uh, Elira, pse po e thyen derën kështu? — Klea hapërdau gojën nga gjumi dhe mbajti me dorë barkun e rrumbullakosur. — Ne ende po flinim, në fakt.
Hyra brenda dhe shkela mbi atletet e huaja, të shkelura e me majat të shqyera. Në komodinën e korridorit ishin hedhur broshura reklamash, çelësa të ndotur dhe një paketë bosh cigaresh.
Në vazon time të dashur me fikus, dikush kishte ngulur një bisht cigareje. Një vijë hiri gri kishte njollosur gjethet e gjelbra, të mbajtura gjithmonë me kujdes. Thonjtë m’u ngulën në pëllëmbë nga inati.
— Klea, hiqe menjëherë atë robdishan, mblidh plaçkat e tua dhe dil jashtë. Ju jap saktësisht dhjetë minuta.
— Tung, juriste, — u dëgjua një zë i shtrirë nga kuzhina.
Në hapjen e derës u shfaq Arditi, burri i motrës. Rrinte me mbathje gri pambuku dhe në dorë mbante një shishe birre të djersitur nga i ftohti. Mbi shpatull i dukej një gërvishtje e freskët.
— Pse gjithë kjo zhurmë? — Arditi qeshi shtrembër dhe piu direkt nga gryka e shishes. — Ne këtu jemi krejt ligjërisht. Ke dëgjuar ndonjëherë për ligjin? Apo s’je ti specialistja jonë?
— Ardit, mbylle gojën para se të të rregulloj dhëmbët unë, — iu afrova fare pranë. — Dil nga shtëpia ime. Tani.
— S’ke të drejtë, Elira, — Klea fryu buzët si gati për të qarë dhe u fsheh pas shpinës së gjerë të të shoqit. — Arditi tha se apartamenti yt me tre dhoma është i madh, ti rri këtu vetëm si kukuvajkë, kurse unë kam lindjen afër. A nuk kemi edhe ne të drejtë për kushte normale, si të afërm?
— Letër kemi, zonjë pronare, kështu që merr frymë thellë. Ne këtu do rrimë gjatë.
Shkova drejt dhomës sime të gjumit dhe ia përplasa derën mu para hundës Arditit, që shante pa pushim. Zemra më rrihte diku në fyt.
Hapa laptopin, hyra në llogarinë time në e-Albania dhe prita. Rrethi i ngarkimit sillej pafund, sikur donte të më çmendte. Më në fund, ekrani u ndriçua.
Te rubrika “Banesa ime” shfaqej një njoftim i ri nga Ministria e Brendshme për apartamentin tim me tre dhoma.