Aty shkruhej se në banesën time ishin regjistruar përkohësisht dy persona: Arditi dhe Klea. Afati: pesë vjet. Baza ligjore: një kontratë përdorimi falas të hapësirës së banimit. Poshtë, te rubrika “Pronari”, qëndronte një imitim i shëmtuar i firmës sime.
U mbështeta pas karriges dhe ndjeva si m’u ngrinë majat e gishtave. Si juriste që merresha me çështje pronash, skemën e kuptova në çast. Klea ishte shtatzënë. Sapo fëmija të lindte, sipas ligjit, do ta regjistronin automatikisht në adresën ku ishte regjistruar nëna. Pa pyetur fare pronarin. Pastaj, nxjerrja e një foshnjeje “në askund” do të zvarritej me vite nëpër gjykata e institucione të kujdestarisë. Unë do të ngecja në procese deri sa ai fëmijë të bëhej madhor, ndërsa Arditi do të rrinte në kuzhinën time duke pirë birrë.
Hodha sytë nga mbajtësja e çelësave pranë derës. Ishte bosh. Klea ma kishte marrë kopjen një muaj më parë, kur kishte ardhur “thjesht për një çaj”.
Brenda meje u ngrit një plagë e vjetër, e djegur deri në hi. Isha tetëmbëdhjetë vjeçe kur prindërit, fshehurazi, shitën shtëpinë prej druri të gjyshes sime të ndjerë pranë Përrenjasit, të vetmin vend ku kisha qenë vërtet e lumtur. Paratë u shkrinë për dasmën pompoze të Kleas në një klub jashtë qytetit, me limuzinë e muzikantë romë. Ajo martesë u rrëzua pas gjashtë muajsh, ndërsa shtëpia e fëmijërisë sime u zhduk përgjithmonë. Prindërit atëherë vetëm ngritën supet: “Kleas i duhej më shumë, ajo është e brishta jonë.”
Atëherë mbeta pa strehë. Por tani nuk isha më ajo vajza tetëmbëdhjetëvjeçare. Isha tridhjetë e tre vjeçe dhe pas vetes kisha qindra çështje të fituara.
Mbylla laptopin dhe mora frymë thellë.
Mendonin se do të vrapoja në gjykatë duke qarë, për të kundërshtuar kontratën? Jo. Procesi civil zgjat. Unë do të hyja nga dera tjetër, me letra që do t’ua shembnin planin mbi kokë.
Të nesërmen dola pa bërë zhurmë.
Klea flinte ëmbël mbi divanin tim, ndërsa Arditi ishte shtrirë në kuzhinë, me faqen e parruar mbi tavolinën ngjitëse, pranë një kanaçeje bosh birre. Le të besonin se kishin fituar. Mua më duhej vetëm kohë.
Së pari shkova te një ekspert që e njihja prej vitesh. Pesë mijë Lekë për urgjencën, dhe në mbrëmje mbi tavolinën time ishte gati përfundimi zyrtar i ekspertizës grafologjike paraprake. Vula blu e thoshte qartë: firma në kontratën e përdorimit nuk ishte bërë nga dora ime. E kishte shkruar dikush tjetër; nga presioni i fortë e i çrregullt, me shumë gjasë një burrë.
Po atë ditë çova kallëzimin në komisariat. Falsifikim dokumentesh dhe regjistrim fiktiv. Togeri i shërbimit mori dosjen dhe nisi t’i shfletonte letrat e mia me një fytyrë të lodhur.