Togeri vazhdonte t’i kthente faqet pa ndonjë nxitim, derisa unë nxora letrën që kisha ruajtur si armën time kryesore.
Një ditë më parë i kisha telefonuar Jonidës, shoqes sime të universitetit, e cila punonte në Departamentin e Politikave të Strehimit. U takuam në një kafene të zhurmshme pranë stacionit dhe, mbi dy filxhanë kafeje të hidhur, ajo më hapi hyrjen te të dhënat e brendshme. Ajo që pashë aty më bëri të buzëqeshja për herë të parë pas një jave të tërë.
Arditi, i cili zyrtarisht figuronte i papunë, kishte dorëzuar kërkesë për subvencion në kuadër të programit “Familja e Re”: ndihmë financiare për qira banese. Kushti kryesor ishte paraqitja e një kontrate përdorimi për një apartament me të paktën tetëmbëdhjetë metra katrorë për person. Dhe ky “mendjehollë” kishte dorëzuar pikërisht kontratën time të falsifikuar.
Këtu çështja nuk mbetej më te grindjet familjare. Kjo hynte në mashtrim për përfitim pagesash publike. Prekje e parave të shtetit. Dhe drejtësia, kur bëhet fjalë për buxhetin, nuk tregohet kurrë e butë.
Jonida ma konfirmoi qartë: urdhri për kalimin e subvencionit në emër të Arditit ishte firmosur tashmë. Kësti i parë, njëqind e njëzet mijë Lekë, duhej t’i kalonte në kartë atë të premte.
— Mirë, të dashur kushërinj, — pëshpërita, teksa dilja nga godina e Departamentit dhe era e lagësht më goditi fytyrën. — Tani do të luajmë sipas rregullave të mia.
Të premten në mbrëmje e hapa derën e apartamentit me çelësin tim. Këtë herë shuli nuk ishte vënë; me sa duket prisnin porosinë e ushqimit.
Pas meje qëndronin tre persona: kapiten Mentori, polici i zonës, me fytyrë të ngrysur; një inspektore e shërbimit të regjistrimit me uniformë blu; dhe përfaqësuesja e Departamentit të Strehimit, që mbante në dorë një dosje të rëndë lëkure.
Nga kuzhina vinte e qeshura e lartë e Kleas dhe tingëllima e pjatave. Po festonin. Mbi tavolinë ishte hedhur kutia e picës, pranë saj një shishe vere gjysmë e ëmbël. Arditi rrinte ulur në kolltukun tim, si pronar shtëpie, me këmbët e hedhura mbi karrigen ngjitur.
— Ooo, erdhi Elira! — Klea përplasi duart në mënyrë teatrale, por buzëqeshja iu ngrirë sapo pa uniformat. Djathi i picës, që i varej nga copa në dorë, mbeti i shtrirë si një fije e ndotur.
— Qytetari Ardit? — kapiten Mentori bëri një hap përpara dhe e mbushi kuzhinën me praninë e tij. — Oficeri i zonës, Mentor. Dokumentet, ju lutem.
— Po çfarë problemi ka? — Arditi u përpoq të ngrihej, por gjunjët i lëvizën dukshëm. — Ne jemi të regjistruar këtu, gjithçka është në rregull…
— Ishte në rregull, — ia preu fjalën gruaja me uniformë blu, duke hapur dosjen zyrtare.