dhe nxori prej saj një vendim të vulosur, të cilin e la mbi tavolinë.
— Regjistrimi i përkohshëm është shfuqizuar, pasi janë zbuluar dokumente të falsifikuara. Ekspertiza ka vërtetuar se firma e pronarit është imituar.
Fytyra e Arditit u zbardh menjëherë, sikur t’i kishin hequr gjakun nga trupi.
— Për më tepër, — vazhdoi përfaqësuesja e institucionit, duke shfletuar dosjen tjetër, — qytetari Ardit është nën hetim penal për përfitim të paligjshëm përmes mashtrimit. Keni dorëzuar një kontratë të rreme për të marrë pagesa dhe subvencione nga shteti.
— Elira! — Klea lëshoi një britmë therëse, vuri duart mbi bark dhe u rrëshqit ngadalë drejt dyshemesë. — Elira, të lutem! Arditin do ta fusin brenda! Jemi gjak i një familjeje, si mund ta bësh këtë? Unë po pres fëmijë!
E pashë fytyrën e saj të lagur nga lotët e shtirur dhe nuk ndjeva asnjë dridhje mëshire.
— Kur unë isha tetëmbëdhjetë vjeçe, ju shitët shtëpinë e gjyshes sime pas shpinës sime, — i thashë qetë, pa ia ulur sytë. — Tani provuat të më merrnit edhe apartamentin. Mblidhni valixhet dhe dilni nga shtëpia ime.
Për të mos përfunduar me dënim real me burg për mashtrim me përfitimet shtetërore, Arditi u detyrua ta pranonte fajin plotësisht dhe të bashkëpunonte me hetimin. Gjykata i vendosi një gjobë të rëndë dhe e detyroi t’i kthente shtetit çdo Lekë që kishte marrë padrejtësisht.
Kursime nuk kishte. Për të larë borxhet dhe për të paguar avokatin, iu desh ta shiste pothuajse për asgjë pjesën e vet në apartamentin e prindërve.
Tani ai, Klea dhe djali i tyre i porsalindur jetojnë ngjeshur në një apartament të vjetër, të vogël e të ftohtë, në një pallat të harruar në periferi të qytetit, bashkë me nënën e tij. Paratë nuk u dalin kurrë. Arditi punon gjithë ditën si hamall në një treg materialesh ndërtimi, ndërsa mbrëmjeve mbytet me raki të lirë. Klea grindet përditë me vjehrrën për enët e palara, dyshemetë e pista dhe çdo gjë tjetër që u del përpara. Fqinjët, të lodhur nga ulërimat dhe tenxheret që fluturojnë nëpër kuzhinë, thërrasin shpesh policinë.
Këtë e di sepse nëna ime më telefonon herë pas here dhe qan në receptor. Më quan të pamëshirshme. Më bërtet se i kam shkatërruar jetën motrës sime dhe se e kam lënë nipin pa një çati të sigurt mbi kokë.
Unë nuk përgjigjem. Thjesht e mbyll telefonin.
Në apartamentin tim, drita e butë hyn nga dritaret dhe përhapet mbi mure me një ngjyrë të ngrohtë, të artë. Pranë këmbëve të mia, mbi qilimin e butë, është shtrirë labradori Badi. Ai merr frymë ngadalë, me hundën e lagësht të mbështetur mbi putrat e veta.
Unë mbrojta shtëpinë time. Nuk i vodha askujt asgjë, nuk jetova mbi kurrizin e të tjerëve dhe nuk mora atë që s’më takonte. Por as timen nuk kisha ndër mend ta falja.
Ndërgjegjen e kam të pastër.