— Mjaft u solle si drejtoreshë, Elvana Vrioni! — tha Ikbale Cani dhe e ngriti laptopin tim të punës mbi tavolinë. — Në moshën tënde gratë rrinë në shtëpi, jo japin urdhra burrave.
— Vendoseni aty ku ishte, — i thashë unë.
— Tani është vonë, — ndërhyri Taulant Imeri.
Laptopi u përplas fillimisht në cepin e tavolinës së mbledhjeve, pastaj ra në dysheme. Kasa u ça. Ekrani dha një dridhje të shkurtër dhe u shua.
Ikbale Cani qëndronte në mes të sallës së mbyllur të takimeve të shoqërisë “KedrSoft”, me një xhaketë të çelët dhe me kartën e vizitorit të varur në qafë. Ishte shtatëdhjetë e katër vjeçe. Edhe pse ndodhej në një zyrë të huaj, sillej sikur kishte ardhur të kontrollonte rregullin në shtëpinë e vet.
Taulanti, bashkëshorti im dhe njëkohësisht zëvendësi im, nuk bëri as lëvizjen më të vogël.
Vetëm rregulloi manshetën e këmishës dhe më vështroi me atë shprehje, sikur priste që unë të nisja të justifikohesha.
— Mami ta theu atë laptopin tënd qesharak, — tha ai. — Tani është vonë për të qarë.
Unë ula sytë te kapaku i deformuar. Te mentesha e thyer. Te etiketa zyrtare e sigurisë së informacionit, e cila tani varej anash, e shtrembër.
Në atë laptop ndodheshin materialet për aplikimet e patentave. Një degë e mbyllur e kodit burimor. Përshkrime teknike të moduleve që po i përgatisnim për t’ua prezantuar investitorëve.
Çelësa pa faktor të dytë nuk kishte aty. Edhe kopjet rezervë ekzistonin. Nuk isha ndonjë vajzë naive me të vetmin USB në çantë.
Por kjo nuk e ndryshonte thelbin.
Para syve të mi sapo ishte dëmtuar pasuria e kompanisë.
Dhe kjo nuk kishte ndodhur gjatë një sherri në shtëpi. As në hyrje të pallatit. As rastësisht.
Kishte ndodhur në sallën e mbledhjeve. Nën kamera. Me sistemin e regjistrimit të ndezur. Në prani të zëvendësit tim, i cili kishte sjellë vetë një person të jashtëm në zonë të kufizuar.
— Taulant, — thashë qetë. — Kush ia lëshoi nënës sate lejen e vizitorit?
Ai ngriti supet.
— Unë. Edhe çfarë pastaj?
— Kush e futi këtu pa kërkesë nga shërbimi i sigurisë?
— Unë e solla. Elvana, mos ia nis prapë me rregulloret e tua. Mami donte të fliste.
— Foli.
Ikbale Cani nxori një tingull përbuzës.
— Më në fund dikush të tregoi se nuk je mbretëreshë këtu. Taulanti e mban mbi shpinë prej kohësh gjithë punën. Ti vetëm rri në kolltuk dhe bën sikur je shefe.
Unë tunda kokën një herë.
— E qartë.
Ajo fjalë e shkurtër ndryshoi gjithçka.
Taulanti ende nuk e kuptoi. Ishte mësuar që unë të debatoja. Të shpjegoja. T’i kujtoja se firmën e kisha hapur para se ai të vinte. Se kontratat e para i kisha nënshkruar vetë. Se serveri i parë kishte qëndruar poshtë tavolinës sime të punës. Se pagat e ekipit i paguaja përpara se të merrja timen.
Ai ishte mësuar që unë të mbaja mbi vete shtëpinë, zyrën, raportet, klientët dhe krenarinë e tij të brishtë.
Në atë çast, unë pushova së mbajturi edhe atë.
Mora telefonin e brendshëm nga tavolina.
— Dërgoni menjëherë në sallën e mbledhjeve shërbimin e sigurisë, juristen dhe Vasil Dedën. Urgjent. Po, tani. Dhe përgatitni një mbledhje të jashtëzakonshme të bordit të drejtorëve për në orën njëmbëdhjetë e dyzet. Rendi i ditës: dëmtim i pasurisë së kompanisë, bllokim i aksesit të zëvendësdrejtorit, ndërprerje e paketës opsionale të Taulant Imerit.
Në fjalën “opsionale”, fytyra e Taulantit humbi qetësinë.
— Çfarë po thua kështu?
— Po formuloj rendin e ditës.
— Elvana, ti je e nxehur tani.
— Jo.
Dhe kjo ishte e vërtetë. Nuk ndieja asnjë valë zemërimi. Brenda meje kishte vetëm një vijë të drejtë veprimesh.
Ikbale Cani ngriti mjekrën.
— Ç’bord na qenka ky? Unë jam nëna e burrit tënd. Kam të drejtë të them atë që mendoj.
— Të flisni, po. Të dëmtoni pajisje të kompanisë, jo.
— Aman, pajisje! Një copë hekur.
— Pajisje korporative me akses të kufizuar.
— E dëgjon, Taulant? — ajo u kthye nga i biri. — Edhe në shtëpi flet kështu? Si me vartësit?
Taulanti bëri një hap drejt meje.
— Elvana, ndaloje këtë shfaqje. Menjëherë.
Unë ia ngula sytë dorës së tij të djathtë. Aty kishte kartën time të vjetër të hyrjes si drejtuese projekti. Të zezën. Pikërisht atë që ishte zhdukur një javë më parë.
Atëherë kisha menduar se do të më kishte mbetur në makinë.
— Ma jep kartën.
— Çfarë karte?
— Kartën time të vjetër. E ke në dorë.
Ai e shtrëngoi plastikën me gishta.
— S’ka rëndësi.
— Tani gjithçka ka rëndësi.
Dera u hap. Hyri roja, Klajdi Osmani. Pas tij erdhi Anxhela Elezi, juristja e shoqërisë, me një tablet në dorë dhe një dosje të hollë. Menjëherë pas saj u shfaq Vasil Deda, drejtori teknik. Ai vështroi menjëherë nga dyshemeja.
— Ky është laptopi i punës i Elvana Vrionit? — pyeti.
— Ishte, — u përgjigja. — Kërko nga administratorët bllokim të menjëhershëm të sesioneve, rilëshim të tokenëve dhe auditim të aksesit për shtatë ditët e fundit.
— Po e bëj tani.
Nxori telefonin dhe doli në korridor, pa bërë asnjë pyetje të tepërt.
Taulanti u kthye ashpër nga unë.
— Po më paraqet si hajdut para njerëzve të tu?
— Po regjistroj një incident.
— Unë jam burri yt.
— Dhe zëvendësi im. Në këtë dhomë, kjo e dyta ka më shumë peshë.
Kjo fjali e goditi më fort se çdo debat. Sepse në shtëpi ai ende mund të luante rolin e bashkëshortit të fyer. Në zyrë mbeteshin vetëm pozicioni, rregulloret dhe firmat.
Ikbale Cani mori çantën nga karrigia pranë.
— Taulant, po ikim. Le të merret kjo zonja e rëndësishme vetë me hekurat e saj.
— Për momentin nuk largoheni, — tha Anxhela Elezi. — Duhet të marrim dhe të fiksojmë shpjegimet tuaja.
Vjehrra ime u kthye vrullshëm.
— Po ju kush jeni?
— Juristja e shoqërisë.
— Ju të gjithë këtu qenkeni të lidhur pas saj si me zinxhir.
Anxhela Elezi hapi tabletin.
— Klajdi, ju lutem, siguroni praninë e dëshmitarëve dhe ruani regjistrimet e kamerave.
Roja qëndroi te dera. Pa ashpërsi. Thjesht zuri vend aty.
Taulanti më pa tashmë pa atë sigurinë e mëparshme.
— Elvana, po e kalon kufirin.
— Jo, — thashë. — Po e vendos përsëri aty ku duhej të ishte.
Në orën njëmbëdhjetë e dyzet u mblodhëm në sallën e madhe të mbledhjeve. Jo në atë ku kishte mbetur laptopi i thyer. Atje tashmë po punonte një specialist: fotografonte dëmtimet, kontrollonte numrin e inventarit dhe i vendoste copëzat e vogla të kasës në një qese transparente.
Në statutin tonë, bordi i drejtorëve parashikohej si organ më vete: për investitorët, programin e opsioneve dhe çështjet që lidheshin me aksesin në zhvillimet e mbyllura.