Dikur Taulant Imeri e quante këtë thjesht burokraci të kotë. Tani, po ajo “burokraci” ishte kthyer në mur.
Në sallën e madhe të mbledhjeve ishim pesë veta.
Unë. Vasil Deda. Anxhela Elezi. Bujar Rexha, investitori minoritar. Dhe Arlind Tahiri, drejtuesi i sigurisë së informacionit.
Në fillim, Taulanti refuzoi të hynte.
Pastaj, megjithatë, u shfaq. E vendosi karrigen mënjanë, veçmas nga tavolina, sikur donte t’u tregonte të gjithëve se nuk i përkiste atij rrethi. Ikbale Cani mbeti në korridor. Pas përpjekjes së dytë për t’i ndërprerë fjalën Anxhela Elezit, i ishte kërkuar të dilte jashtë.
— Rendi i ditës dihet, — thashë. — Fillojmë.
Taulanti nxori një të qeshur të shkurtër, përçmuese.
— Elvana paska vendosur të ngrejë gjyq familjar.
— Mbledhje korporative, — e korrigjoi menjëherë Anxhela Elezi. — Vlerësimet familjare nuk do të pasqyrohen në procesverbal.
Bujar Rexha ngriti sytë nga fletët e printuara që kishte përpara.
— Taulant, dua ta sqaroj saktë: aksesin si vizitore për nënën tuaj e keni regjistruar ju?
— Po. Çfarë ka këtu?
— Ju e dinit që salla e mbledhjeve ishte zonë e mbyllur?
— Ajo është nëna ime.
— Ky nuk është përgjigje, — tha Vasil Deda.
Taulanti e ktheu shikimin nga unë.
— Sa trima qenkan bërë të gjithë papritur.
Unë nuk fola.
Anxhela Elezi hapi në ekran një fragment të shkurtër nga regjistrimi. Pa hollësi të tepërta. Vetëm korridori, hyrja në sallën e mbledhjeve, lëvizja e dorës së Ikbale Canit dhe rënia e laptopit. Pastaj pamja u ngrir.
— Dëmtimi i pasurisë së shoqërisë është i dokumentuar, — tha ajo. — Aksesi i vizitores është kryer nga Taulant Imeri. Lejekalimi i Elvana Vrionit është përdorur për hyrje në zonën e mbyllur në orën nëntë e pesëdhjetë e dy. Sipas regjistrit të hyrje-daljeve, bëhet fjalë për një lejekalim të vjetër drejtuesi, i cili duhej të ishte dorëzuar dhe çaktivizuar.
Arlind Tahiri shtoi, me zë të qetë:
— Në orën dhjetë e katër minuta, nga llogaria e Taulant Imerit është bërë kërkesë për eksportimin e listës së repozitorëve. Sistemi e ka refuzuar kërkesën, sepse niveli i të drejtave nuk mjaftonte. Një minutë përpara se Ikbale Cani të hynte në sallën e mbledhjeve, ai ka tentuar të hapë seksionin me materialet për aplikimet e patentave.
Taulanti u drejtua në karrige.
— Është akses pune. Jam zëvendësdrejtor.
— Zëvendësdrejtori nuk ka të drejtë të anashkalojë nivelet e autorizimit, — tha Arlindi.
— Edhe ti tani je kundër meje?
— Unë jam pro perimetrit të sigurisë.
Taulanti shtrëngoi buzët.
Unë hapa dosjen që kisha përpara. Brenda ishte kontrata korporative e marsit të vitit 2023. Bashkë me të, edhe marrëveshja e opsionit.
Të dy dokumentet Taulanti i kishte firmosur vetë. Me buzëqeshje. Atëherë thoshte se ishte thjesht formalitet. Atëherë dëshironte shumë të quhej “partner”, por nuk donte të fuste para në biznes. Unë i propozova një skemë të pastër: pjesëmarrje në kompani përmes një pakete opsioni pas pesë vitesh pune dhe vetëm nëse nuk kishte veprime me faj kundër shoqërisë.
Ai ato tetëmbëdhjetë për qind i quante “pjesa ime”. Mburrej me to në takime. I thoshte ekipit tim: “Së shpejti Elvana do të lodhet dhe unë do ta marr gjithçka mbi vete.” Nuk e kisha dëgjuar vetëm një herë.
Dhe kisha heshtur shumë gjatë.
— Taulant Imeri, — tha Anxhela Elezi, — pika shtatë, paragrafi dy i marrëveshjes së opsionit. Ngjarje e pjesëmarrësit të pandershëm. Dëmtim i qëllimshëm ose ndihmë në dëmtimin e pasurisë së shoqërisë. Shkelje e regjimit të aksesit. Përpjekje për marrje të paautorizuar të materialeve të mbyllura. Pasoja: përfundimi i së drejtës për pranimin e opsionit dhe zerimi i të gjitha bonuseve të papaguara që lidhen me pjesën e ardhshme.
— Janë letra, — hodhi ai me përbuzje.
— Është firma jote, — thashë unë.
Ai më pa drejt.
Për herë të parë atë mëngjes, në fytyrën e tij u shfaq një hutim i vërtetë. Jo pendesë. Vetëm llogaritja që nuk i kishte dalë.
— Ti nuk mundesh, — tha ai me zë të ulët.
— Nuk jam unë ajo që mundet. Mundet kontrata. Dhe bordi i drejtorëve.
— Ti e paske përgatitur qëllimisht këtë.
— Unë e përgatita kompaninë për rritje. Ti, gjithë kohën, mendove se po ndërtoja një kafaz për veten time.
Bujar Rexha trokiti lehtë me stilolaps mbi tavolinë.
— Për procesverbal dua ta saktësoj. Nuk po flasim për heqje të një kuote të regjistruar në kapitalin themeltar. Po flasim për ndërprerjen e së drejtës së opsionit të Taulant Imerit dhe të pjesëmarrjes së tij menaxheriale në programin e partneritetit. Saktë?
— Saktë, — u përgjigj Anxhela Elezi. — Taulant Imeri nuk ka kuotë të regjistruar në kapitalin themeltar. Ai ka vetëm të drejtën për ta marrë atë në të ardhmen, nëse plotësohen kushtet. Kushtet janë shkelur.
Taulanti u ngrit vrullshëm.
— Domethënë, për vite me radhë më ke quajtur partner, ndërsa tani po thua se nuk jam askushi?
E mbylla dosjen.
— Për vite me radhë të kam dhënë mundësinë të bëheshe partner. Ti solle nënën tënde në një zonë të mbyllur, i dhe lejekalimin tim, e le të dëmtonte pajisje pune dhe pastaj u përpoqe ta përdorje këtë si mjet presioni. Kjo nuk është partneritet.
— Mami thjesht u nxeh!
— Në procesverbal do të shkruhet: një person i jashtëm dëmtoi pronën e kompanisë. Zëvendësdrejtori siguroi aksesin dhe nuk e parandaloi incidentin.
— Mos u bëj sikur je gruaja këtu. Pa mua nuk e mban dot këtë firmë.
Vasil Deda ngriti kokën.
— Unë punoj këtu prej dymbëdhjetë vitesh. Firmën e mban Elvana Vrioni. Jo bisedat familjare.
Taulanti e nguli vështrimin tek ai.
— Tradhtar.
— Punonjës, — iu përgjigj Vasil Deda.
Unë e hodha çështjen në votim.
E para: bllokimi i aksesit të Taulant Imerit në të gjitha sistemet e brendshme deri në përfundimin e hetimit të shërbimit.
E dyta: pezullimi i Taulant Imerit nga detyra e zëvendësdrejtorit, duke filluar nga dita e sotme.
E treta: njohja e ndodhjes së ngjarjes së pjesëmarrësit të pandershëm sipas marrëveshjes së opsionit.
E katërta: ndërprerja e së drejtës së tij për të marrë paketën e opsionit prej tetëmbëdhjetë për qind.
E pesta: dërgimi i kërkesës për kompensimin e dëmit të shkaktuar kompanisë.
E gjashta: kalimi i materialeve të incidentit te një jurist i jashtëm për veprime të mëtejshme.
Votimi u bë pikë për pikë.
Pro. Pro. Pro. Pro.
Taulanti nuk tha asgjë. Vetëm shikonte duart e mia, sikur priste që ato të dridheshin.