Por ato nuk u drodhën.
Pas mbledhjes, Anxhela Elezi e nxori procesverbalin në letër. Unë hodha firmën time. Firmosi edhe Bujar Rexha. Pastaj Vasil Deda. Arlind Tahiri bashkëngjiti raportin teknik.
Pak minuta më vonë, në monitorin e punës së Taulant Imerit, që ndodhej ende mbi tavolinën e zyrës së tij, u shfaq njoftimi i zakonshëm i sistemit: “Llogaria është çaktivizuar nga administratori”.
Ai e pa vetë.
Unë qëndroja te pragu i derës. Nuk e nxitova. Nuk ngrita zërin.
Mbi tavolinën e tij ishin tri mbajtëse kartëvizitash, një stilolaps i shtrenjtë, një peshë letrash me logon e kompanisë dhe një grumbull prezantimesh ku ai, pa pyetur askënd, kishte ndryshuar titullin e vet në “partner operacional”. Më parë bëja sikur nuk i vija re. Isha gjithmonë tepër e zënë. Projekte pa fund. Shumë gjëra për t’u mbyllur. Dhe, mbi të gjitha, një zakon i lodhshëm për të zbutur gjithçka.
Tani, çdo imtësi e tillë ishte kthyer në provë.
— Po e shkatërron familjen për një laptop, — tha Taulanti.
— Jo. Falë atij laptopi, pashë të gjithë skemën.
— Çfarë skeme?
— Presioni në shtëpi. Presioni në zyrë. Bisedat me punonjësit pas shpinës sime. Përpjekja për të marrë materiale të mbyllura. Dhe shfaqja e sotme me Ikbale Canin.
Ai përplasi pëllëmbën mbi tavolinë. Jo fort. Më shumë për zhurmë.
— Ajo është grua e moshuar!
— Ajo është person me zotësi të plotë veprimi, që hyri në zyrë me kartën tënde të aksesit.
— Do ta hedhësh në gjyq?
— Dua të mbroj kompaninë.
— Kompania jam edhe unë!
— Jo më.
Pikërisht atëherë e kuptoi.
Jo kur laptopi ishte copëtuar në dysheme. Jo kur Klajdi Osmani u vendos te dera. Jo kur juristja lexoi nenin e marrëveshjes.
E kuptoi vetëm pas atyre dy fjalëve.
Jo më.
Telefoni i tij nisi të dridhej mbi tavolinë. Një herë. Pastaj përsëri. Pastaj për të tretën herë. Ai hodhi sytë mbi ekran dhe menjëherë ktheu kokën anash. Më pas, megjithatë, e hapi njoftimin.
Ishte email nga sekretaria korporative.
“Njoftim për ndërprerjen e pjesëmarrjes në programin e opsioneve”.
Menjëherë pas tij erdhi një tjetër mesazh nga shërbimi i sigurisë.
“Akseset janë bllokuar”.
Pastaj një email nga burimet njerëzore.
“Urdhër për pezullim nga ushtrimi i detyrës gjatë periudhës së hetimit të brendshëm”.
Taulanti u ul ngadalë në karrige. Pa skena. Pa gjeste teatrale. Thjesht sepse, në atë çast, qëndrimi në këmbë iu bë i vështirë.
— Elvana, — tha ai me një zë krejt tjetër. — Le të flasim në shtëpi.
— Do të flasim përmes avokatëve.
— E ke seriozisht?
— Po.
— Jam burri yt.
— Për momentin, po. Kërkesa për zgjidhjen e martesës do të paraqitet veçmas.
Ai u përpoq të buzëqeshte, por fytyra nuk iu bind.
— Pra, e paske vendosur gjithçka.
— Ti e vendose në mëngjes, kur the: “Mami ta theu atë laptopin tënd budalla”. Vetëm se nuk kuptove çfarë ishte thyer në të vërtetë.
Ai nuk dha përgjigje.
Në korridor, Ikbale Cani po debatonte me Klajdi Osmanin. Fjalët vinin të copëzuara.
— Unë jam nëna e zëvendësdrejtorit!
— Ju lutem, drejt daljes.
— Jam grua e moshuar!
— Drejt daljes, ju lutem.
Dola tek ajo.
Sapo më pa, u drejtua menjëherë.
— Hë, u kënaqe tani? Taulanti do të ta tregojë vendin.
— Taulanti nuk është më zëvendësdrejtor.
Fytyra iu ngrirë.
— Çfarë?
— Është pezulluar. Paketa e opsionit është ndërprerë. Akseset janë mbyllur. Për dëmtimin e pajisjes do t’ju përgatitet kërkesë zyrtare për dëmshpërblim.
— Për një copë hekur?
— Për veprimet. “Copa e hekurit” thjesht ndihmoi që ato të dokumentoheshin.
Ajo shtrëngoi rripin e çantës.
— Nuk guxon ta bësh këtë me familjen.
— Në zyrë nuk ka familje. Ka pozicione, pasuri të kompanisë, të drejta aksesi dhe përgjegjësi.
— Po kush je ti pa djalin tim?
Vështrimin e çova te tabela në mur. SHPK “KedrSoft”. Poshtë saj ishte një pllakë e vogël metalike: “Drejtore e Përgjithshme – Elvana Vrioni”.
Jo për zbukurim. Jo për mendjemadhësi. Thjesht një fakt.
— Drejtorja e përgjithshme, — thashë.
Klajdi Osmani ia hapi Ikbale Canit derën që të çonte drejt hollit të ashensorëve. Ajo deshi të shtonte edhe diçka, por në atë moment Taulanti doli nga zyra me një kuti në duar.
Brenda kutisë kishte sendet e tij personale: dy libra menaxhimi, karikuesin, kufjet, një mbajtëse druri për telefon. Sipër tyre qëndronte pikërisht ajo mbajtësja e kartëvizitave me mbishkrimin “partner operacional”, të cilën e kishte porositur pa miratim.
Ikbale Cani pa kutinë. Pastaj të birin.
— Taulant?
Ai nuk e pa në sy.
— Hajde, mami.
Në hollin e ashensorit, ai u kthye nga unë.
— Ke për t’u penduar.
— Çdo pretendim me shkrim, — iu përgjigja.
Dyert e ashensorit u mbyllën.
U ktheva në sallën e mbledhjeve. Po atë sallë. Copat nuk ishin më mbi tavolinë. Një specialist i sigurisë kishte vendosur aty një laptop rezervë. Vasil Deda kishte hapur në ekran panelin e rikuperimit të projektit.
— Kodi është i paprekur, — tha ai. — Repozitorët janë të pastër. Çelësat janë gjeneruar nga e para. Materialet e patentës janë rikthyer nga arkivi. Humbëm vetëm kasën e laptopit dhe nja dy orë punë.
— Jo vetëm kasën, — i thashë.
Ai e kuptoi dhe nuk pyeti më.
Nga mbrëmja erdhi juristi i jashtëm. Një burrë i qetë, me një dosje të hollë në dorë dhe me zakonin për të bërë pyetje të shkurtra. Ai pa regjistrimin, raportet e aksesit, procesverbalin e bordit drejtues, marrëveshjen e opsionit dhe aktin e dëmtimit të pajisjes.
— Për opsionin, pozicioni është i fortë, — tha ai. — Edhe për dëmin. Me pjesën e marrëdhënies së punës duhet kujdes: pezullim, hetim, shpjegime, urdhër. Pa fjalë të tepërta.
— Fjalë të tepërta nuk do të ketë.
— Mirë. Po për pjesën familjare?
Nxora një dosje tjetër. Aty ishin kopjet e dokumenteve të apartamentit, pasqyrat bankare të llogarive personale dhe drafti i kërkesës për zgjidhjen e martesës.
— Veçmas, — thashë. — Pa e lidhur me kompaninë.
Juristi pohoi me kokë.
— Ashtu është më drejt.
Në mbrëmje, Taulanti më dërgoi mesazhin e parë.
“Duhet të qetësohemi.”
Nuk iu përgjigja.
Një minutë më pas erdhi i dyti.
“Mami është shumë e shqetësuar.”
Sërish nuk shkrova asgjë.
Pastaj mbërriti i treti.
“Nuk mund t’i fshish kështu njëzet vjet.”
E pashë ekranin për pak çaste dhe i çaktivizova njoftimet deri në mëngjes. Numrin nuk e bllokova ende; për këtë ishte herët. Megjithatë, qetësia deri në mëngjes më duhej.