Mjaftonte që njoftimet të mos më ndiqnin më atë natë.
Pak më vonë më telefonoi Anxhela Elezi.
— Znj. Vrioni, procesverbali iu dërgua të gjithë pjesëmarrësve. Taulant Imeri e ka konfirmuar marrjen. Në postën zyrtare të kompanisë ka ardhur edhe një email prej tij, ku kërkon anulimin e mbledhjes, me arsyetimin se “mosmarrëveshjet familjare nuk kanë lidhje me biznesin”.
— Kthejini përgjigjen standarde.
— E kam bërë tashmë. I shkrova se objekti i shqyrtimit është dëmtimi i pasurisë së shoqërisë, shkelja e rregullave të aksesit dhe kushtet e marrëveshjes së opsionit.
— Faleminderit.
— Edhe diçka. Punonjësit po pyesin nëse nesër do të ketë mbledhje të zakonshme.
Hodha sytë nga kalendari. Prezantimi para investitorëve ishte vendosur për në orën dhjetë të mëngjesit. Bota nuk kishte ndalur. Projekti nuk ishte zhdukur. Ekipi priste një vendim.
— Do të mbahet, — thashë. — Në orarin e zakonshëm.
Të nesërmen, Taulanti erdhi gjithsesi.
Në tetë e dyzet e tetë, ai qëndronte te turniketi në hollin e qendrës së biznesit dhe afronte kartën e hyrjes. Një herë. Pastaj përsëri. Pastaj për të tretën herë.
Drita e kuqe nuk ndryshoi.
Roja te sporteli foli me mirësjellje:
— Aksesi juaj nuk është aktiv.
Në atë çast, Taulanti më pa pranë ashensorit.
— Elvana!
U ndala. Afër meje ishin dy zhvillues dhe menaxheri i projektit. Të gjithë ulën kokën mbi telefonat e tyre, sikur papritur kishin gjetur diçka tepër të rëndësishme për të lexuar.
— Çështjet e kompanisë nuk i diskutoj në holl, — i thashë.
— Ke vendosur të më poshtërosh?
— Unë kam ardhur në punë.
— Edhe unë.
— Ti nuk ke më leje hyrjeje.
— Kjo është firma ime!
— Ti kishe të drejtën të merrje një paketë opsioni prej tetëmbëdhjetë për qind. Ajo e drejtë është ndërprerë me vendim të bordit, sipas kushteve të marrëveshjes që ke firmosur vetë.
Ai bëri një hap drejt meje. Roja u ngrit menjëherë nga vendi.
Taulanti e vuri re.
— Tani ke vënë edhe rojet kundër meje?
— Po zbatoj rregulloren e aksesit.
— Elvana, mjaft tani. U nxeha. Edhe mami u nxe. Ti e di si është, ajo është e një brezi tjetër. Ka karakter të vështirë.
— Karakteri nuk i jep askujt të drejtë të dëmtojë pronën e kompanisë.
— Do të të blej një laptop tjetër.
— Kompanisë, — e korrigjova. — Dhe çështja nuk mbyllet me kaq.
Ai uli zërin.
— Çfarë kërkon prej meje?
— Shpjegime me shkrim. Kthimin e të gjitha kartave të hyrjes. Dorëzimin e çdo mjeti pune dhe materiali që mban. Dhe asnjë kontakt me punonjësit pa miratimin e juristit.
— Po flet me mua sikur të isha i huaj.
— Në biznes, tani je palë kundërshtare në një mosmarrëveshje.
Ai hodhi sytë nga njerëzit përreth. Pastaj nga roja. Më pas nga turniketi.
Një ditë më parë, ende besonte se unë do të përpiqesha të shpëtoja fytyrën e familjes. Atë mëngjes iu desh të shpëtonte të vetën.
Nxori kartën e hyrjes nga xhepi dhe e vendosi mbi sportel.
— Merreni.
— Edhe të dytën, — shtova.
Ai ngriu në vend.
— Cilën të dytë?
— Të vjetrën, të zezën. Atë që kishe dje në sallën e mbledhjeve.
Roja e pa më me vëmendje.
Taulanti futi dorën në xhepin e brendshëm të xhaketës dhe nxori kartën tjetër. Pa thënë asnjë fjalë, e la pranë së parës.
Dy copëza plastike. Kaq kishte qenë pushteti i tij gjatë muajve të fundit.
Hyra në ashensor dhe u ngjita në katin e nëntë. Në sallën e takimeve, ekipi ishte mbledhur tashmë. Në ekran ishte hapur mjedisi testues. Investitorët po lidheshin përmes linkut të siguruar.
Vasil Deda më pyeti:
— Fillojmë?
— Fillojmë.
Prezantimi shkoi qetë. Pa Taulantin. Pa ndërhyrjet e tij të zhurmshme. Pa shprehjet e tij të preferuara për “drejtimin femëror” dhe “forcën e butë të Elvanës”. Folën ata që e kishin ndërtuar realisht produktin: zhvilluesit, analisti, përgjegjësi i zbatimit. Unë e mbylla takimin me një marrëveshje për fazën e radhës.
Pas përfundimit të telefonatës, në dhomë ra për disa sekonda një heshtje pune. E përqendruar. E nevojshme.
— Znj. Vrioni, — tha Arlind Tahiri, — kam përgatitur matricën e re të aksesit. Këtë herë pa përjashtime për familjarët e drejtuesve.
— Shumë mirë. Do ta paraqesim për miratim.
Deri në drekë, Taulanti dërgoi një email të gjatë. Ishte i mbushur me pakënaqësi, akuza, aludime për jetën tonë të përbashkët, një rresht të veçantë për “mungesën e respektit ndaj nënës” dhe kërkesën që t’i kthehej “pjesa e tij e ligjshme”.
Anxhela Elezi më përcolli draftin e përgjigjes.
I ftohtë. I saktë. Pa asnjë tepricë emocionale.
“Taulant Imeri nuk zotëron pjesë të regjistruar në kapitalin themeltar të shoqërisë. E drejta për përfitimin e paketës së opsionit është ndërprerë për shkak të përmbushjes së kushteve të parashikuara në marrëveshje. Çdo komunikim i mëtejshëm, ju lutemi, të kryhet përmes përfaqësuesit ligjor.”
E lexova dhe shkrova vetëm: “Miratohet.”
Në mbrëmje hyra në zyrën time. Jo në shtëpi. Pikërisht në zyrë. Duhej të merrja kopjen fizike të kontratës me investitorin.
Mbi tavolinë ishte vendosur laptopi i ri rezervë. I zi, pa ngjitëse, i pastër. Arlind Tahiri kishte konfiguruar tashmë të gjitha akseset. Pranë tij gjendej një kartelë e vogël: “Materialet u rikuperuan. Rreziqet u mbyllën.”
Kalova gishtin përgjatë buzës së kapakut. Thjesht kontrollova nëse mbyllej siç duhej. Pastaj hapa kalendarin.
Nesër — takim me juristin për martesën.
Pasnesër — mbledhje e pjesëmarrësve për ndryshimin e rregullores së aksesit për vizitorët.
Pas një jave — vlerësimi i dëmit dhe kërkesa zyrtare ndaj Ikbale Canit.
Pas një muaji — auditimi i të gjitha kompetencave drejtuese.
Dikur do ta kisha quajtur periudhë të rëndë. Tani i vija një emër tjetër: vendosje rregulli.
Taulanti kishte dashur të zinte vendin tim duke përdorur lodhjen, lidhjen familjare dhe duart e dikujt tjetër. Ai kishte llogaritur se, nëse nëna e tij do ta përplaste laptopin tim në dysheme, unë do të nisja të justifikohesha, të kërkoja që shtëpia të mos përzihej me punën, ta lusja të mos i sillte punët e familjes në zyrë.
U gabua vetëm në një gjë.
Unë kisha ditur prej kohësh ta ndaja privaten nga korporata. Vetëm se, për shumë gjatë, nuk e kisha zbatuar këtë parim ndaj burrit tim.
Mesazhi i fundit prej tij erdhi vonë në mbrëmje.
“Ti më le pa asgjë.”
E vështrova atë fjali dhe, për herë të parë atë ditë, mora frymë qetë.
Nuk isha unë ajo që e kishte lënë pa asgjë. Ai vetë e kishte hedhur në dysheme pjesën e tij të ardhshme, në çastin kur vendosi se puna ime mund të thyhej me duart e dikujt tjetër.
Fika ekranin e punës, mora kontratën dhe dola nga zyra drejt ashensorit. Pas murit të xhamtë mbetej kompania që nuk do të shtirej më sikur ishte kuzhinë familjare.