– Sot do t’i kalosh mamit 600 mijë Lekë. Pa diskutime, Eriola Rexha. Je gruaja ime, jo ndonjë e huaj që s’ka lidhje me ne.
Agim Beqiri qëndronte në mes të kuzhinës, me këmishën e hekurosur për merak, dhe e mbante telefonin në dorë sikur debatin ta kishte fituar që më parë. Në ekran ndriçonte mesazhi i Nexhmije Kryeziut: “Bir, mos e zvarrit. Po më vjen turp përpara njerëzve.”
Eriola e uli filxhanin mbi tavolinë ngadalë, me kujdes.
– Përpara cilëve njerëz?
– Përpara njerëzve normalë, – ia preu ai shkurt. – Mami ka folur me ustallarët. Apartamenti i saj i vjetër po i bie mbi kokë, kurse ti rri mbi kursimet e tua si mbi thesar të fshehur.
– Janë paratë që më la babai.
– E ç’rëndësi ka kjo? – Agimi qeshi me përbuzje. – Familja është e përbashkët. Edhe hallet janë të përbashkëta. Apo ti je grua e mirë vetëm me fjalë?
Eriola e vështroi drejt. Ajo ishte 42 vjeçe. Agimi kishte mbushur 44. Kishin 11 vjet martesë dhe gjatë atyre viteve ajo kishte mësuar të dallonte çdo nuancë të pakënaqësisë së tij: kur zemërohej vetë, kur përsëriste fjalët e së ëmës dhe kur thjesht mundohej ta shtynte derisa ajo të dorëzohej.
Këtë herë nuk fliste vetëm ai.
Pas shpinës së tij rrinte Nexhmije Kryeziu. E shkurtër, e rregullt, me flokët e thinjur të krehur bukur dhe me atë zakonin e përhershëm për ta parë nusen sikur të ishte një punëtore që mbahej në shtëpi nga mëshira.
– Eriola, moj bijë, – zgjati fjalët vjehrra, – pse kapesh kot pas gjërave? Nuk po të kërkoj një milion. Vetëm 600 mijë Lekë. Agimi do t’i kthejë më vonë.
– Kur?
– Kur të ketë mundësi.
– Do të shkruani ndonjë deklaratë borxhi?
Agimi e ktheu kokën menjëherë, i acaruar.
– E ke seriozisht tani?
– Po, shumë seriozisht.
– Nëna ime duhet të të shkruajë ty letër borxhi? Nëna e burrit tënd?
Nexhmija lëshoi një psherëtimë të ulët dhe vuri dorën mbi kraharor. Jo nga dhimbja. Jo nga dobësia. Thjesht si skenë. Ajo dinte gjithmonë ta rrotullonte situatën në mënyrë që fajtore të dukej Eriola.
– Lëre, Agim, – tha ajo me zë të butë. – E dija që kështu do të shkonte. Gjaku i huaj mbetet gjak i huaj.
Eriola nuk iu përgjigj. Mori telefonin, hapi aplikacionin e bankës dhe pa shumën që kishte mbledhur ndër vite. 600 mijë Lekë qëndronin në një llogari më vete. Para se të vdiste, i ati i kishte thënë shkurt: “Mos i hidh të gjitha në kazanin e familjes. Mbaj një mbështetje për vete.” Atëherë ajo ishte fyer. Tani e kuptonte se ai thjesht i kishte njohur mirë njerëzit.
– Do t’i kaloj, – tha ajo.
Agimi u çlirua menjëherë, sikur dikush t’i kishte hequr një barrë nga supet.
– Ja pra. Kur do, di të sillesh si njeri normal.
– Vetëm se më parë do të shkoj në dhomë. Duhet të konfirmoj limitin.
– Shpejto pak. Mami do të zbresë një minutë te komshija, pastaj shkojmë bashkë tek ajo.
Nexhmije Kryeziu mblodhi buzët.
– Ikbale Begaj po më pret poshtë, te hyrja. I kam premtuar t’i jap çelësat e depos.
Eriola doli në korridor. Dera e dhomës ishte gjysmë e hapur. U ul në cep të krevatit, por nuk bëri asnjë transfertë. Gishtat i mbetën pezull mbi ekran. Nga kuzhina dëgjohej Agimi që i hidhte çaj së ëmës me zë të ulët. Pas pak, dera e jashtme u përplas lehtë.
Vjehrra kishte dalë.
Eriola ishte gati ta mbyllte aplikacionin, kur nga dritarja e lënë pak hapur i erdhi zëri i Nexhmije Kryeziut. Dritaret e kuzhinës binin nga oborri, dhe stoli pranë hyrjes ndodhej pikërisht poshtë tyre.
– Hë? – pyeti komshija. – Do t’i japë?
– Ku do të shkojë? – u tall Nexhmija. – Agimi do ta shtrëngojë derisa të pranojë. E kemi të butë atë. Ecën gjithmonë me faj në shpinë.
– Po nëse t’i kërkon mbrapsht?
– Le t’i kërkojë. Do t’i transferojë vetë, pa marrëveshje. Pastaj do t’i them: ishte dhuratë. Ndihmë për një grua të moshuar. Borxh nuk ka.
Eriola mbeti pa lëvizur.
– Po riparimi, do të bëhet vërtet? – pyeti Ikbale Begaj.
– Çfarë riparimi? – Nexhmija qeshi nën zë. – Ia kam premtuar Elsës për këstin e parë. Vajza do të martohet, asaj i duhen më shumë. Kjo le të gëzohet që Agimi rri ende me të. Nuse pa fëmijë, pa ndonjë bukuri të veçantë, me rrogë mesatare. Një e mbajtur me krenari.
– Po Agimi e di?
– Agimi di gjënë kryesore: nëna nuk i jep këshilla të këqija. I kam thënë se ka ardhur koha ta vërë Eriolën në vendin e saj. Nëse i jep paratë, do të mësohet të bindet. Nëse nuk i jep, atëherë nuk është familje.
Fjalët binin qetë. Nuk godisnin me zhurmë. Nuk digjnin. Vetëm ia hiqnin nga sytë një perde të vjetër që kishte qëndruar aty prej vitesh.
Eriola mbylli aplikacionin bankar. Pastaj hapi shënimet në telefon dhe shkroi vetëm një rresht: “600 mijë Lekë nuk do të transferohen.”
Në kuzhinë, Agimi tashmë ecte nga njëra anë në tjetrën. Ora e tij e shtrenjtë i shkëlqente pranë fytyrës sa herë ngrinte dorën. Ai gjithmonë bënte gjeste të mëdha kur donte të dukej si zot i shtëpisë dhe i jetës.
– Hë, ç’u bë? – thirri nga kuzhina.
Eriola u kthye.
– Nuk do të ketë transfertë.
Ai nuk e kuptoi menjëherë.
– Çfarë do të thuash me këtë?
– Dua të them se paratë nuk do t’i kaloj te nëna jote.
– Prapë me të tuat ti?
– Jo. Pikërisht tani mbarova me të miat.
Agimi bëri një hap drejt saj.
– Eriola, mos luaj. Mami po pret.
– E dëgjova bisedën e saj me Ikbale Begajn.
Për një çast, kuzhina u duk sikur u ngushtua. Agimi puliti sytë. Pastaj buzëqeshi me ironi.