– E çfarë paskësha thënë unë aq të tmerrshme? – ia ktheu ai, ende me atë buzëqeshje të shtrembër. – Dy gra të moshuara flasin kot, si gjithmonë.
– Dëgjova se nuk do të bëhet asnjë riparim. Se paratë do t’i jepen Elsës. Se askush nuk ka ndër mend të firmosë ndonjë deklaratë borxhi. Dhe se unë, sipas nënës sate, jam thjesht një e huaj që mbahem në këtë shtëpi.
– Mund t’i ketë shpëtuar nga nervat.
– Çuditërisht, nervat e saj tingëllonin shumë të qeta.
Agimi e hodhi telefonin mbi tavolinë me një lëvizje të prerë.
– Pra kështu qenka puna? Për dy fjali që dëgjove rastësisht, ti i kthen shpinën nënës sime?
– Jo për dy fjali. Për të vërtetën.
– Eriola, ti je bërë shumë rehat. Jeton në familjen time, mban mbiemrin tim, dhe tani të dhimbsen 600 mijë Lekë për nënën e burrit.
– Për nënën tënde, Agim. Jo për timen.
Ai qeshi fort, thatë, si të kishte pritur pikërisht këtë.
– Më në fund. Ja ku dole si je në të vërtetë.
Në atë çast u dëgjua dera e hyrjes. Nexhmije Kryeziu hyri brenda me fytyrën e një njeriu që e kishte ndier që në prag se plani nuk po ecte siç duhej.
– Agim?
– Nuk i kalon paratë, – tha ai shkurt.
Vjehrra hoqi ngadalë shaminë nga koka.
– Pse?
– Sepse e dëgjova bisedën tuaj poshtë, te hyrja.
Nexhmija e pa drejt në sy. Nuk u tremb. Nuk u zbeh. Vetëm iu mblodh fytyra nga bezdia.
– Nuk është mirë të përgjohet.
– As të mashtrohet.
– Sa parimore na qenke bërë papritur! Po njëmbëdhjetë vjet pranë djalit tim ishin mirë, apo jo? Ai të ka mbajtur në kurriz gjithë këto vite.
Eriola hodhi një vështrim të shkurtër nga i shoqi.
– Agim, tregoja mamit pagesat e tetë muajve të fundit. Dritat, ujin, ushqimet, këstin e makinës sate, ilaçet e saj sa herë që i kërkonte.
– Mos e nis tani me llogari.
– Do ta nis. Sepse fjala “të ka mbajtur” këtu është shumë e madhe.
Nexhmija e vendosi çantën mbi karrige.
– Gruaja duhet ta ndihmojë burrin.
– Po burri duhet të gënjejë bashkë me nënën e vet?
Agimi përplasi pëllëmbën mbi tavolinë.
– Mjaft! Tani do t’i transferosh paratë dhe kjo histori mbyllet këtu.
– Jo.
– Atëherë mblidh rrobat.
Nexhmije Kryeziu ngriti pak mjekrën. Po priste atë që kishte parë gjithmonë: Eriola do t’i ulte sytë, do të niste të shpjegohej, do t’i lutej Agimit të mos nxehej. Kështu kishte ndodhur pas çdo sherri. Pas çdo poshtërimi në darkat familjare. Pas çdo këshille për “urtësinë e gruas”, që Nexhmija e përkthente vetëm si heshtje.
Por këtë herë Eriola u kthye dhe shkoi drejt dhomës së gjumit.
Agimi iu vu pas.
– Ku po shkon?
– Të mbledh gjërat.
Ai ngriu te dera.
– Domethënë po ikën?
– Ti vetë ma kërkove.
– E thashë që të trembeshe!
– Nuk funksionoi.
Eriola zbriti nga pjesa e sipërme e dollapit një valixhe gri. Ishte e vjetër, me dorezën të konsumuar. Dikur e kishte blerë 900 Lekë, para udhëtimit të parë të punës. Agimi tallej gjithmonë me të.
– Me këtë hedhurinë do të ikësh? – pyeti ai. – Sa simbolike.
– Është valixhe e mirë. Nuk mban gjëra të tepërta.
Ajo futi brenda dokumentet, disa fustane, laptopin, kutinë e vogël me orën e të atit dhe dosjen me faturat. Jo dosjen blu. Një dosje të thjeshtë kartoni, me llastik.
Agimi e ndiqte me sy pa lëvizur.
– Sonte do të kthehesh.
– Jo.
– Nesër, atëherë.
– Jo.
– Eriola, kujt i duhesh ti me këto parime?
Ajo mbylli zinxhirin e valixhes.
– Vetvetes.
Nexhmija qëndronte në korridor dhe e shihte nga lart-poshtë, megjithëse ishte më e shkurtër se ajo.
– U bëre e zgjuar tani? Mirë, mirë. Vetëm mos u kthe pastaj. Agimi është i butë, por unë nuk të lejoj më të hysh këtu.
– Nuk do të keni nevojë të më ndaloni.
– Ah, kështu?
– Pikërisht kështu.
Eriola doli nga banesa pa e përplasur derën. Në sheshpushim vinte erë bojë e freskët e përzier me pluhur të vjetër. Te ashensori nxori telefonin dhe telefonoi Donika Nikollës, shoqes së saj që nga koha kur punonin në rrobaqepësi.
– Donikë, e ke të lirë atë dhomën?
– E kam. Çfarë ka ndodhur?
– Ta tregoj më vonë. Mund të rri nja dy javë?
– Eja.
– Do të paguaj.
– Ti vetëm eja njëherë.
Dyzet minuta më vonë, Eriola ishte ulur në kuzhinën e Donikës. Ajo i hodhi çaj të nxehtë dhe ia shtyu përpara një pjatë me djathë, pa bërë asnjë pyetje. Pa mëshirë të tepërt. Pa fjalë boshe. Dhe kjo vlente më shumë se çdo ngushëllim.
– Gjashtëqind mijë Lekë? – pyeti Donika, pasi Eriola i tregoi gjithçka.
– Po.
– Dhe ti ishe gati t’i kaloje?
– E kisha hapur aplikacionin.
Donika e vështroi gjatë.
– Babai yt, edhe nga ajo botë, të paska mbajtur për dore.
Eriola hoqi unazën dhe e vendosi pranë filxhanit.
– Jo. Këtë herë e mbajta vetë veten.
Të nesërmen në mëngjes, Agimi i dërgoi mesazhin e parë: “Mos bëj budallallëqe. Kthehu.”
Pas një ore erdhi i dyti: “Mamit iu bë keq prej teje.”
Në mbrëmje, i treti: “E shkatërrove familjen për para.”
Eriola nuk iu përgjigj asnjërit. Shkoi në punë, mbylli porositë urgjente dhe, pas drekës, u drejtua për në bankë. Atje i vendosi 600 mijë Lekët në një depozitë me kufizim për veprime të shpejta dhe ndërpreu qasjen në llogarinë e përbashkët të kursimeve, ku më parë hidhte rrogën e saj pa u menduar gjatë.
Më pas u ul në një kafene të vogël pranë dritares dhe hapi dosjen me faturat.
Pamja që doli prej tyre ishte e thjeshtë. Dhe e hidhur.
Agimi, gjatë muajve të fundit, pothuajse nuk kishte marrë pjesë fare në shpenzimet e shtëpisë. Rrogën e ndante copa-copa dhe ia kalonte nënës së tij.