Ushqimet i paguante Eriola Rexha. Faturat e dritave, ujit e shërbimeve të tjera binin sërish mbi të. Edhe makina, me të cilën Agim Beqiri shëtiste Nexhmije Kryeziun nga dyqanet te poliklinikat, mbahej me paratë e saj. Madje edhe dhurata për ditëlindjen e Elsa Likës ishte blerë nga karta e Eriolës.
Dhe gjatë gjithë kësaj kohe, asaj i përsërisnin me një ton sikur po i bënin nder:
— Në familjen tonë duhet të dish të jesh mirënjohëse.
Në mbrëmje i ra telefoni. Ishte Agimi.
— Ku je?
— Te Donika Nikolla.
— Vërtet? Te ajo e divorcuara?
— Nëse ke diçka për të thënë, thuaje shkurt.
— Mami po qan.
— Thuaji që 600 mijë Lekët nuk do t’i marrë.
— Po sillesh poshtërsisht.
— Unë thjesht nuk ia kalova paratë një njeriu që deshi të më mashtronte.
— Ajo është nëna ime!
— Atëherë merre ti përsipër.
Zëri i tij u ul, sikur po përpiqej të tingëllonte më i arsyeshëm.
— Eriola, çfarë kërkon të arrish? Të më detyrosh të zgjedh mes teje dhe saj?
— Jo. Ti e ke bërë tashmë zgjedhjen.
— Unë s’kam zgjedhur asgjë.
— Zgjodhe atë ditë kur më the të mbledh rrobat.
Në anën tjetër të telefonit heshtja u bë e rëndë, e mbushur me inat.
— Mendon se do të vrapoj pas teje?
— Jo, nuk e mendoj.
— Atëherë divorc.
— Mirë.
Agimi mbeti pa fjalë. Me sa dukej, atë fjalë e kishte ruajtur si kërcënim, por ajo papritur u kthye në një përgjigje krejt të zakonshme.
— Do të pendohesh, — tha më në fund.
— Ndoshta. Por jo për paratë.
Pas një jave, Nexhmije Kryeziu e mori vetë në telefon. Eriola u habit, megjithatë e hapi.
— Eriola, — nisi vjehrra me një butësi të stisur, — ti je grua e rritur. Pse duhet ta çoni punën deri te divorci?
— Ju deshët të më tregonit vendin tim.
— Zot i madh, kush ta ka futur këtë në kokë?
— Ju. Para hyrjes së pallatit.
— Isha e shqetësuar. M’u ngrit tensioni.
— Nexhmije Kryeziu, ju lutem, mos e vazhdoni.
Ajo heshti për pak çaste.
— Mirë, po flas hapur. Agimi është i acaruar. Pa ty ka dalë fare nga vetja. Shtëpia është rrëmujë. Ha çfarë t’i dalë përpara. Vonon edhe në punë. Ti e njeh karakterin e tij.
— E njoh.
— Atëherë kthehu. Sa për paratë… nëse nuk do t’i japësh 600 mijë Lekë, dërgo të paktën 300 mijë. Pjesën tjetër më vonë.
Eriola mbylli sytë. Jo nga dhimbja. Nga lodhja.
— Pas gjithë asaj bisede, ju po më kërkoni gjysmën e shumës?
— Po të kërkoj për hir të familjes.
— Për hir të Elsës, doni të thoni.
Nexhmije Kryeziu nxori frymën me ashpërsi.
— Edhe Elsa është familje.
— Atëherë le t’ia kalojë Agimi paratë e veta.
— Ai nuk i ka ato para!
— Atëherë dasma le të bëhet më e thjeshtë.
— Sa e ftohtë je bërë.
— Jo. Thjesht nuk jam më e përshtatshme për t’u përdorur.
Pas atij telefonimi kaluan dhjetë ditë të qeta.
Eriola mori me qira një apartament të vogël, garsoniere, për 28 mijë Lekë në muaj. Nuk ishte në periferi, por as ndonjë vend me shkëlqim të panevojshëm. Vendosi valixhen pranë dollapit, bleu dy filxhanë, një komplet peshqirësh të rinj dhe një llambë tavoline. Mbrëmjeve kthehej atje dhe nuk dëgjonte më se e kishte prerë bukën “gabim”, se e kishte vendosur tenxheren në vendin “e gabuar”, apo se i ishte përgjigjur Agimit me “ton të papërshtatshëm”.
Ajo punonte si konstruktore veshjesh në një atelie të vogël. Prej kohësh mund të merrte porosi private, por sa herë që e përmendte, Agimi shtrembëronte fytyrën.
— Prapë me ato leckat e tua? Merru më mirë me ndonjë punë serioze.
Tani, pikërisht ato “lecka” i sollën 74 mijë Lekët e para brenda muajit. Pastaj erdhi një porosi tjetër. Më pas një kliente e rregullt solli edhe motrën e saj.
Donika Nikolla i tha:
— Hape një faqe më vete. Shfaqi punët që bën.
— Nuk di të shkruaj bukur për reklama.
— Po di të krijosh bukur. Kaq mjafton.
Eriola e hapi faqen. Pa premtime të mëdha, pa fjalë të fryra. Vetëm fotografi, masa, lloje pëlhurash dhe afate. Një muaj më vonë, kishte porosi të planifikuara për tri javë rresht.
Agimi u shfaq në fund të gushtit.
Po e priste pranë hyrjes së pallatit ku ajo banonte me qira. Në dorë mbante një buqetë. Nuk ishin krizantemat që ajo pëlqente, por trëndafila të kuq, të njëjtët që ai u blinte të gjitha grave kur donte të dukej bujar.
— Përshëndetje, — tha ai.
— Pse ke ardhur?
— Të flasim.
— Fol.
Ai hodhi sytë nga oborri.
— Ndoshta ngjitemi lart?
— Jo.
— Eriola, unë i kam kuptuar të gjitha.
— Çfarë saktësisht?
— Që u nxitova. Edhe mami u nxitua. Ajo është njeri i brezit të vjetër, e ka gjuhën të rëndë.
— Jo. Ajo e ka gjuhën të sinqertë kur mendon se unë nuk po dëgjoj.
Agimi u rrudh në fytyrë.
— Mjaft tani, mos u kap pas çdo fjale.
— Ke ardhur të pajtohesh apo të më shpjegosh pse fajin e paskam prapë unë?
Ai e uli buqetën.
— Jam lodhur. Në shtëpi nuk durohet. Mami më ha kokën çdo ditë. Elsa me të fejuarin kërkojnë para. Kredia e makinës po më mbyt. Unë… shkurt, e kuptova që pa ty është keq.
Eriola tundi lehtë kokën.
— Sigurisht që është keq. Unë paguaja rehatinë tënde.
— Mos fol kështu.
— Duhet të flas kështu.
Ai vështroi çantën e saj, fustanin e rregullt, fytyrën e qetë.
— Ke ndryshuar.
— Jo. Ti më parë shihje vetëm atë që të leverdiste.
Agimi bëri një hap më afër.
— Ta nisim nga e para. Do të flas me mamin. Askush nuk do t’i prekë më paratë.
— Kërkesa për divorc është dorëzuar tashmë.
— Mund të tërhiqet.
— Unë nuk do ta tërheq.
Ai shtrëngoi dhëmbët.