– Sot do t’i kalosh mamit 600 mijë Lekë. Pa diskutime, Drita Frashëri. Je gruaja ime, jo ndonjë e huaj.
Ilir Kastrati rrinte në mes të kuzhinës, me këmishën të hekurosur mirë, dhe e mbante telefonin në dorë sikur debati tashmë ishte fituar prej tij. Në ekran ndriçonte mesazhi i Teuta Mullisit: “Bir, mos e zvarrit. Më vjen turp para njerëzve.”
Drita e uli ngadalë filxhanin mbi tavolinë.
– Para cilëve njerëz?
– Para njerëzve normalë, – ia preu ai. – Mami ka folur me mjeshtrat. Shtëpia e saj e vjetër po i bie copash, kurse ti rri mbi kursimet e tua si mbi arkë thesari.
– Janë paratë që më la babai.
– E ç’rëndësi ka? – Iliri qeshi shkurt, me shpoti. – Familja është e përbashkët, edhe hallet janë të përbashkëta. Apo ti je grua e mirë vetëm me fjalë?
Drita e vështroi pa u nxituar. Ajo ishte 42 vjeçe, Iliri 44. Kishin njëmbëdhjetë vite martesë, dhe gjatë asaj kohe ajo kishte mësuar t’i dallonte nuancat e pakënaqësisë së tij: kur zemërohej vetë, kur përsëriste fjalët e së ëmës, dhe kur thjesht donte ta shtynte derisa ajo të dorëzohej.
Këtë herë nuk fliste vetëm ai.
Pas shpinës së tij qëndronte Teuta Mullisi. E shkurtër, e rregulluar, me flokë të argjendtë të krehur bukur dhe me atë zakonin e përhershëm për ta parë nusen si një shërbëtore që mbahej në shtëpi nga mëshira.
– Dritë moj, – e zgjati zërin vjehrra, – pse kapesh kaq fort? Nuk po të kërkoj një milion. Vetëm 600 mijë Lekë. Iliri do t’i kthejë më vonë.
– Kur?
– Kur të ketë mundësi.
– Do të më shkruani një deklaratë borxhi?
Iliri ktheu kokën me vrull.
– E ke seriozisht?
– Po.
– Nëna ime duhet të të shkruajë ty deklaratë? Nëna e burrit tënd?
Teuta lëshoi një ofshamë të ulët dhe vuri pëllëmbën mbi kraharor. Jo nga dhimbja. Jo nga ligështia. Thjesht bukur, si në skenë. Ajo dinte gjithmonë ta kthente situatën në mënyrë që fajtore të dukej Drita.
– Lëre, Ilir, – tha ajo. – E dija që kështu do të shkonte. Gjaku i huaj mbetet i huaj.
Drita nuk iu përgjigj. Mori telefonin, hapi aplikacionin bankar dhe pa shumën e kursyer. 600 mijë Lekë qëndronin në një llogari më vete. Pak para se të vdiste, i ati i kishte thënë shkurt: “Mos i hidh të gjitha në kazanin e familjes. Mbaj diçka ku të mbështetesh.” Atëherë ajo ishte lënduar. Tani kuptonte se ai thjesht i kishte njohur mirë njerëzit.
– Do t’i kaloj, – tha ajo.
Iliri u çlirua menjëherë.
– Ja pra. Kur do, di të sillesh normalisht.
– Vetëm sa të shkoj në dhomë. Duhet të konfirmoj limitin.
– Shpejto. Mami do të kalojë një minutë te fqinja, pastaj shkojmë bashkë tek ajo.
Teuta mblodhi buzët.
– Vesa Prifti po më pret poshtë hyrjes. I kam premtuar t’i jap çelësat e depos.
Drita doli në korridor. Dera e dhomës ishte paksa e hapur. U ul në cep të krevatit, por transfertën nuk e bëri. Gishtat i mbetën pezull mbi ekran. Nga kuzhina dëgjoi Ilirin që i hidhte çaj së ëmës. Pastaj u përplas dera e jashtme.
Vjehrra kishte dalë.
Drita po bëhej gati ta mbyllte aplikacionin, kur nga dritarja gjysmë e hapur i erdhi zëri i Teutës. Dritaret e kuzhinës binin nga oborri, dhe stoli pranë hyrjes ishte pikërisht poshtë tyre.
– Hë? – pyeti fqinja. – Do t’i japë?
– Ku do të shkojë? – u përqesh Teuta Mullisi. – Iliri do ta shtrëngojë. Ajo është e butë. Rri gjithë jetën me ndjenjë faji.
– Po nëse i kërkon mbrapsht?
– Le t’i kërkojë. Do t’i kalojë vetë, pa asnjë marrëveshje. Pastaj do të them: ishte dhuratë. Ndihmë për një grua të moshuar. Borxh nuk ka pasur.
Drita mbeti e palëvizur.
– Po riparimi, do bëhet vërtet? – pyeti Vesa Prifti.
– Çfarë riparimi? – Teuta qeshi nën zë. – Ia kam premtuar Ina Likës për këstin e parë. Vajza do të martohet, i duhen më shumë. Kurse kjo le të gëzohet që Iliri jeton me të. Nuse pa fëmijë, pa ndonjë bukuri të veçantë, me rrogë mesatare. Një e mbajtur me krenari.
– Po Iliri e di?
– Iliri di më kryesoren: nëna nuk i jep këshillë të keqe. I thashë se Dritën ka ardhur koha ta vërë në vend. Po i dha paratë, do të bëhet e bindur. Po nuk i dha, do të thotë që nuk është familje.
Fjalët binin qetë. Nuk e goditën si shuplakë. Nuk e dogjën. Vetëm ia hoqën nga sytë një perde të vjetër.
Drita e mbylli aplikacionin bankar. Pastaj hapi shënimet në telefon dhe shkroi vetëm një rresht: “600 mijë Lekë nuk do të transferohen.”
Në kuzhinë, Iliri ecte tashmë sa andej-këtej. Ora e tij e shtrenjtë i shkëlqente pranë fytyrës. Sa herë donte të dukej zot i situatës, ai tundte dorën më shumë seç duhej.
– Hë, ç’u bë? – thirri.
Drita u kthye në kuzhinë.
– Nuk do të ketë transfertë.
Ai nuk e kuptoi menjëherë.
– Ç’do të thotë nuk do të ketë?
– Do të thotë se nënës sate nuk do t’i kaloj asnjë lek.
– Prapë po ia nis me të tuat?
– Jo. Pikërisht tani i mbarova.
Iliri bëri një hap drejt saj.
– Drita, mos luaj. Mami po pret.
– E dëgjova bisedën e saj me Vesa Priftin.
Për një çast, kuzhina u duk sikur u ngushtua. Iliri puliti sytë. Pastaj buzëqeshi me ironi.