– Dhe çfarë paske dëgjuar, moj? – pyeti ai me atë tonin shpërfillës. – Gra të moshuara janë, flasin lloj-lloj marrëzirash.
– Dëgjova se nuk do të bëhej asnjë riparim. Se paratë do t’i shkonin Ina Likës. Se askush nuk kishte ndër mend të firmoste ndonjë deklaratë borxhi. Dhe se unë qenkam një e tepërt në këtë shtëpi.
– Mbase e ka thënë nga nervat.
– Çudi, nervat e saj tingëllonin shumë të qeta.
Iliri e përplasi telefonin mbi tavolinë.
– Pra kështu? Për dy fjali të hedhura kot ti po i kthen shpinën nënës sime?
– Jo për dy fjali. Për të vërtetën.
– Ti je prishur fare, Drita. Jeton në familjen time, mban mbiemrin tim, dhe tani të vjen keq t’i japësh 600 000 Lekë nënës së burrit.
– Nënës sate, Ilir. Jo nënës sime.
Ai qeshi shkurt, ashpër, pa gëzim.
– Ja ku doli. Më në fund u shfaq Drita e vërtetë.
Në atë çast u hap dera e hyrjes. Teuta Mullisi hyri brenda me një fytyrë sikur lajmi i keq i kishte mbërritur para saj.
– Ilir?
– Nuk i kalon paratë, – tha ai menjëherë.
Vjehrra hoqi ngadalë shaminë nga koka.
– Pse?
– Sepse e dëgjoi bisedën tuaj poshtë, te hyrja.
Teuta e nguli shikimin te Drita. Nuk dukej e frikësuar. Vetëm e bezdisur.
– Nuk është e hijshme të përgjuash.
– As të mashtrosh nuk është e hijshme.
– U bëre shumë parimore tani. Po për njëmbëdhjetë vjet të jetosh pranë tim biri ishte mirë? Ai të mbajti në kurriz gjithë këtë kohë.
Drita ktheu kokën nga i shoqi.
– Ilir, tregoja nënës pagesat e tetë muajve të fundit. Faturat e shtëpisë, ushqimet, këstet e makinës sate, ilaçet e saj sa herë që i kërkonte.
– Mos e kthe tani në llogari.
– Pikërisht në llogari do ta kthej. Sepse fjala “më mbajti” këtu është tepër e madhe.
Teuta vendosi çantën mbi karrige.
– Gruaja duhet ta ndihmojë burrin.
– Po burri duhet të gënjejë bashkë me të ëmën?
Iliri goditi tavolinën me pëllëmbë.
– Mjaft! Tani do t’i kalosh paratë dhe kjo bisedë mbyllet këtu.
– Jo.
– Atëherë mblidh plaçkat.
Teuta ngriti pak mjekrën. Ajo priste skenën e zakonshme: Drita do të ulte sytë, do të niste të shpjegohej, do t’i lutej të mos nxitoheshin. Kështu kishte ndodhur më parë. Pas grindjeve. Pas fyerjeve në drekat familjare. Pas atyre këshillave për “urtësinë e gruas”, që për vjehrrën nënkuptonin vetëm heshtje.
Por Drita u kthye dhe shkoi drejt dhomës së gjumit.
Iliri e ndoqi pas.
– Ku po shkon?
– Të mbledh gjërat.
Ai mbeti te pragu.
– Domethënë po ikën vërtet?
– Ti vetë ma kërkove.
– E thashë për të të trembur!
– Nuk ia dole.
Drita zbriti nga sipër dollapit një valixhe gri. Ishte e vjetër, me dorezën të konsumuar. Dikur e kishte blerë për 900 Lekë, para udhëtimit të parë të punës. Iliri gjithmonë ishte tallur me të.
– Me këtë rreckë do të largohesh? – tha ai. – Sa domethënëse.
– Është valixhe e mirë. Nuk merr më shumë nga ç’duhet.
Brenda futi dokumentet, disa fustane, laptopin, kutinë e vogël ku ruante orën e të atit dhe një dosje me fatura. Jo dosjen blu. Një dosje të thjeshtë kartoni, me llastik.
Iliri e vështronte pa lëvizur.
– Në darkë do të kthehesh.
– Jo.
– Nesër, atëherë.
– Jo.
– Drita, kujt i duhesh ti me këto parime?
Ajo e mbylli zinxhirin e valixhes.
– Vetvetes.
Teuta qëndronte në korridor dhe e shihte nga lart, ndonëse ishte më e shkurtër se ajo.
– T’u mbush mendja se u bëre e zgjuar? Mirë, mirë. Vetëm mos na u kthe më pas. Iliri është i butë, por unë s’të lë të hysh prapë.
– Nuk do t’ju duhet.
– Ah, kështu qenka puna?
– Pikërisht kështu.
Drita doli nga apartamenti pa e përplasur derën. Në sheshpushim vinte erë bojë muri dhe pluhur i vjetër. Te ashensori nxori telefonin dhe mori Gresa Dushkun, shoqen e saj që nga koha kur punonin në rrobaqepësi.
– Gresa, a e ke të lirë atë dhomën?
– E kam. Çfarë ka ndodhur?
– Ta tregoj më vonë. Mund të rri nja dy javë?
– Hajde.
– Do të paguaj.
– Ti hajde njëherë.
Dyzet minuta më vonë, Drita ishte ulur në kuzhinën e Gresës. Ajo i mbushi një filxhan çaj të nxehtë dhe i shtyu përpara një pjatë me djathë. Pa pyetje. Pa keqardhje të tepruar. Kjo ishte më e mirë se çdo fjalë ngushëlluese.
– 600 000 Lekë? – pyeti Gresa, pasi Drita ia tregoi të gjitha.
– Po.
– Dhe gati i kishe kaluar?
– E kisha hapur aplikacionin.
Gresa e pa gjatë, pa folur.
– Babai yt, edhe nga ajo botë, ta paska mbajtur dorën.
Drita hoqi unazën dhe e vendosi pranë filxhanit.
– Jo. Dorën e mbajta vetë.
Të nesërmen erdhi mesazhi i parë nga Iliri: “Mos bëj budallallëqe. Kthehu.”
Pas një ore mbërriti i dyti: “Mami është keq për fajin tënd.”
Në mbrëmje shkroi të tretin: “E shkatërrove familjen për para.”
Drita nuk iu përgjigj. Shkoi në punë, mbylli porositë urgjente dhe pas drekës u drejtua për në bankë. Aty i kaloi 600 000 Lekë në një depozitë me kufizim për veprime të menjëhershme dhe hoqi hyrjen në llogarinë e përbashkët të kursimeve, ku më parë derdhte pa menduar rrogën e saj.
Pastaj u ul në një kafene të vogël pranë dritares dhe hapi dosjen me faturat.
Pamja ishte e thjeshtë. Dhe e hidhur.
Muajt e fundit, Iliri pothuajse nuk kishte marrë pjesë fare në shpenzimet e shtëpisë. Rrogën e ndante në pjesë dhe ia dërgonte së ëmës. Në krye të shënimeve qëndronin shpenzimet për ushqime.