Ushqimet i paguante Drita Frashëri. Edhe faturat e dritave, ujit e shërbimeve të tjera dilnin nga xhepi i saj. Kredinë e makinës, me të cilën Ilir Kastrati shëtiste Teuta Mullisin nga dyqanet në qendrat shëndetësore, po ashtu e mbante ajo mbi supe. Madje edhe dhurata për ditëlindjen e Ina Likës ishte blerë me kartën e saj.
Dhe gjatë gjithë kësaj kohe, të njëjtët njerëz i kishin përsëritur me qetësi:
“Ti duhet të jesh mirënjohëse që je pjesë e familjes sonë.”
Në mbrëmje i ra telefoni. Ishte Iliri.
– Ku je?
– Te Gresa Dushku.
– Seriozisht? Te ajo e divorcuara?
– Thuaj çfarë ke për të thënë.
– Mami po qan.
– Thuaji se 600 000 Lekët nuk do t’i marrë.
– Po sillesh shumë poshtë.
– Unë thjesht nuk i kalova para një njeriu që po përpiqej të më mashtronte.
– Ajo është nëna ime!
– Atëherë zgjidhe vetë me të.
Ai e uli zërin, sikur po përpiqej të dukej më i arsyeshëm.
– Drita, çfarë kërkon të arrish? Të më detyrosh të zgjedh mes teje dhe saj?
– Jo. Ti zgjedhjen e bëre.
– Unë nuk kam zgjedhur asgjë.
– Zgjodhe në çastin kur më the të mblidhja plaçkat.
Në anën tjetër të linjës ra një heshtje e rëndë, e mbushur me inat.
– Mendon se do të vrapoj pas teje?
– Jo, nuk e mendoj.
– Atëherë divorc.
– Mirë.
Iliri mbeti pa fjalë. Me sa dukej, atë fjalë e kishte ruajtur si kërcënim, por papritur ajo u kthye në një përgjigje të zakonshme.
– Do të pendohesh, – tha më në fund.
– Ndoshta. Por jo për paratë.
Pas një jave telefonoi vetë Teuta Mullisi. Drita u habit, megjithatë e hapi telefonin.
– Drita, – nisi vjehrra me një butësi të stisur, – ti je grua e rritur. Përse duhet ta çoni punën deri në divorc?
– Ju deshët të më tregonit vendin.
– Zot i madh, kush të ka thënë një gjë të tillë?
– Ju. Te hyrja e pallatit.
– Isha e tronditur. Më ishte ngritur tensioni.
– Zonja Teuta, mos vazhdoni.
Vjehrra heshti për pak, pastaj ndryshoi ton.
– Mirë. Ta flasim hapur. Iliri është nervoz. Pa ty ka dalë fare nga vetja. Shtëpia është rrëmujë. Ha çfarë t’i dalë përpara. Shkon vonë në punë. Ti e njeh karakterin e tij.
– E njoh.
– Ja pra. Kthehu. Sa për paratë… nëse nuk do t’i japësh 600 000 Lekë, kalo të paktën 300 000. Pjesën tjetër më vonë.
Drita mbylli sytë. Jo nga dhimbja, por nga lodhja.
– Pas gjithë asaj bisede, ju tani po më kërkoni gjysmën e shumës?
– Po të kërkoj për hir të familjes.
– Për hir të Inës.
Teuta Mullisi nxori frymën me forcë.
– Edhe Ina është familje.
– Atëherë le t’ia kalojë Iliri paratë e veta.
– Ai nuk ka aq para!
– Atëherë dasma le të bëhet më modeste.
– Sa e ashpër je bërë.
– Jo. Thjesht nuk jam më e leverdishme për ju.
Pas asaj telefonate, erdhën dhjetë ditë të qeta.
Drita mori me qira një apartament të vogël, vetëm me një dhomë, për 28 000 Lekë në muaj. Nuk ishte në periferi, por as ndonjë vend luksoz. Vendosi valixhen pranë dollapit. Bleu dy filxhanë, një palë peshqirë të rinj dhe një llambë tavoline. Mbrëmjeve kthehej aty dhe nuk dëgjonte më se e kishte prerë bukën “gabim”, se e kishte vënë tenxheren “në vendin e gabuar”, apo se i ishte përgjigjur Ilirit “me ton të papërshtatshëm”.
Ajo punonte si stiliste rrobash në një punishte të vogël. Prej kohësh mund të merrte porosi private, por Iliri çdo herë shtrembëronte fytyrën.
– Prapë me ato leckat e tua? Më mirë merru me ndonjë punë normale.
Tani, pikërisht ato “lecka” i sollën 74 000 Lekët e para brenda një muaji. Pastaj erdhi një porosi tjetër. Më pas një kliente e rregullt, e cila solli edhe motrën e saj.
Gresa Dushku i tha:
– Hape një faqe më vete. Trego punët që bën.
– Nuk di të shkruaj bukur.
– Po di të krijosh bukur.
Drita e hapi faqen. Pa premtime të mëdha, pa fjalë të zbukuruara. Vetëm fotografi, masa, pëlhura dhe afate. Pas një muaji, porositë i ishin mbledhur për tri javë përpara.
Iliri u shfaq në fund të gushtit.
Po e priste para hyrjes së pallatit ku ajo jetonte me qira. Në dorë mbante një buqetë. Nuk ishin krizantemat që ajo pëlqente, por trëndafila të kuq, nga ata që ai ua blinte të gjitha grave njësoj kur donte të dukej bujar.
– Tung, – tha ai.
– Pse ke ardhur?
– Të flasim.
– Fol.
Ai hodhi sytë nga oborri.
– Ndoshta ngjitemi lart?
– Jo.
– Drita, i kam kuptuar të gjitha.
– Çfarë saktësisht?
– Që u nxeha kot. Edhe mami po ashtu. Ajo është njeri i brezit të vjetër, flet rëndë.
– Ajo flet sinqerisht. Sidomos kur mendon se unë nuk po dëgjoj.
Iliri u vrenjt.
– Mjaft tani, mos u kap pas çdo fjale.
– Ke ardhur të pajtohesh apo të më shpjegosh pse përsëri faji qenka imi?
Ai uli buqetën poshtë.
– Jam lodhur. Në shtëpi nuk durohet. Mami më ha kokën çdo ditë. Ina me të fejuarin kërkojnë para. Kredia e makinës më rëndon. Unë… me pak fjalë, e kuptova që pa ty është keq.
Drita pohoi lehtë me kokë.
– Sigurisht që është keq. Unë ta paguaja rehatinë.
– Mos fol kështu.
– Duhet të flas kështu.
Ai e pa çantën e saj, fustanin e rregullt, fytyrën e qetë.
– Ti ke ndryshuar.
– Jo. Vetëm se më parë ti shihje tek unë vetëm atë që të leverdiste.
Iliri bëri një hap më afër.
– Le ta nisim nga e para. Do të flas me mamin. Askush nuk do t’i prekë më paratë.
– Kërkesa për divorc është dorëzuar tashmë.
– Mund ta tërheqësh.
– Nuk do ta bëj.
Ai shtrëngoi dhëmbët.
– Dhe gjithë kjo për 600 000 Lekë?