Elvana e kishte blerë atë apartament pothuajse me forcat e veta. Jo se ulej e i numëronte me inat çdo Lek të hedhur aty; thjesht, kështu kishin rrjedhur gjërat. Në atë periudhë Kastrioti sapo kishte ndërruar vend pune, paga e tij ishte modeste dhe barra kryesore e këstit fillestar ra mbi të. Nga kursimet e veta Elvana nxori 730 000 Lekë, para që i kishte mbledhur për katër vjet rresht, duke punuar si llogaritare e lartë në një kompani ndërtimi. Kastrioti shtoi vetëm 80 000 Lekë. Kredinë e banesës e morën në emër të të dyve, por pagesat mujore, nga 21 000 Lekë, në të vërtetë i mbante ajo mbi shpinë. Rroga e saj vinte rregullisht, ndërsa burri kishte muaj kur mezi arrinte të siguronte paratë për ushqime. Në dokumente apartamenti ishte i përbashkët, por thellë në vete Elvana e dinte gjithmonë: ajo shtëpi ishte e saja. Jo nga lakmia. Ishte thjesht një e vërtetë e pakundërshtueshme.
Melihate Zeneli hyri në jetën e tyre menjëherë pas dasmës. Ose më saktë, ajo nuk kishte qenë kurrë jashtë saj; vetëm se më parë prania e saj rëndonte mbi Kastriotin, kurse pas martesës filloi të prekte edhe Elvanën. Çelësat e apartamentit vjehrra i pati që në fillim. Kastrioti ia kishte dhënë ende pa u shpërngulur mirë, “për çdo rast”, siç ishte shprehur ai. Ku i dihej. Ndoshta ndodhte ndonjë defekt, plas ndonjë tub, ndërkohë që ata ishin në punë.
— Mami banon afër, — i thoshte ai. — Dhjetë minuta në këmbë. Është më praktike kështu.
Atëherë Elvana nuk foli. Në muajt e parë ajo zgjodhi shpesh heshtjen: vëzhgonte, mësohej me rrethanat, përpiqej të mos ndizte grindje aty ku, ndoshta, nuk kishte ende arsye të vërtetë për t’u grindur. Mbase Melihate Zeneli ishte thjesht e tillë: e shqetësuar për çdo gjë, tepër kujdestare, një nënë që nuk dinte ta lëshonte nga dora djalin e saj. Ndodhin edhe këto. Elvana vendosi të duronte.
Vizitat e Melihates nuk kishin orar. Herë shfaqej në shtatë e gjysmë të mëngjesit, kur Elvana ende nuk kishte larë fytyrën. Herë vinte në mes të ditës, pikërisht kur ajo punonte nga shtëpia. Herë tjetër afrohej nga mbrëmja, pa telefonatë, pa një mesazh, pa asnjë njoftim. Dëgjohej vetëm kërcitja e bravës dhe pastaj zëri i vjehrrës mbushte korridorin:
— Jam unë, mos u trembni.
Por Elvana trembej çdo herë.
Melihate Zeneli nuk vinte kurrë vetëm për t’u ulur, për të pirë një kafe a për të shkëmbyer dy fjalë. Çdo hyrje e saj në shtëpi ngjante me kontroll. Ajo përshkonte apartamentin me një rregullsi të ftohtë, hapte dollapët e kuzhinës, kontrollonte çfarë kishte në frigorifer, zhvendoste tenxheret sipas një rendi që vetëm ajo e quante të drejtë. Një ditë hodhi në plehra gjysmë kilogrami hikërror, sepse vendosi se ishte i vjetër. Elvana e kishte blerë vetëm tri ditë më parë. Një herë tjetër i mori të gjitha peshqirët nga banja dhe i futi në një dollap tjetër, thjesht sepse, sipas saj, aty “duhej” të qëndronin.
Pas secilës prej këtyre vizitave, Melihate Zeneli telefononte Kastriotin. Elvana nuk i dëgjonte bisedat nga fillimi në fund, por e kuptonte përmbajtjen e tyre nga fytyra me të cilën i shoqi kthehej në shtëpi.
— Mami thotë se nuk e ke fshirë sobën pasi ke gatuar.
— Mami tha se në banjë prapë kishe lënë rroba të shpërndara.
— Mami mendon se ti nuk di fare ta organizosh hapësirën.
Elvana e shikonte dhe i kalonte në mendje vetëm një pyetje: a e dëgjonte vallë veten ai? A e kuptonte çfarë po i thoshte?
— Kastriot, — i tha një ditë me qetësi të sforcuar, — nuk dua që nëna jote të hyjë pa lajmëruar. Nuk është normale. Më vë në siklet. Dua të ndihem e sigurt në shtëpinë time.
Kastrioti psherëtiu me atë shprehje lodhëse të njeriut që po i shpjegon një fëmije diçka krejt të qartë.
— Elvana, po është nëna ime. Nuk e bën nga e keqja. Ajo vetëm do të ndihmojë. Duro edhe pak, do të qetësohet.
Por nëna e tij nuk u qetësua.
Kaloi një vit, pastaj edhe i dyti. Vizitat nuk u rralluan. Vërejtjet nuk pushuan. Elvana mësoi të mos shpërthente nga jashtë: nuk kthente përgjigje të ashpra, nuk ngrinte zërin, nuk e humbiste kontrollin. Megjithatë, brenda saj diçka po zhvendosej ngadalë. Çdo mëngjes, sapo hapte sytë, mbante frymën për një çast: do të vinte sot apo jo? Sa herë kthehej, e shoqëronte i njëjti ankth i heshtur.