Kur kthehej nga puna, hapat i ngadalësoheshin para derës së banesës. Përpara se të fuste çelësin në bravë, e kapte i njëjti mendim: a do ta gjente gjithçka siç e kishte lënë, apo përsëri dikush kishte hyrë aty gjatë mungesës së saj?
Shtëpia e vet, vendi ku dikur duhej të merrte frymë lirisht, dalëngadalë kishte pushuar së qeni strehë.
Pika që e përmbysi gjithçka erdhi një të martë krejt të zakonshme. Elvana u vonua në punë dhe mbërriti në shtëpi rreth orës tetë të mbrëmjes. Sapo hyri, pa në apartament Melihate Zenelin dhe një burrë të panjohur, rreth të tridhjetë e pesave, me një çantë pranë këmbëve. Ai ishte ulur në kuzhinë dhe po hante qetësisht, sikur ndodhej në shtëpinë e tij.
— Ky është Flamur Lika, nipi im, — sqaroi Melihate Zeneli pa asnjë lloj sikleti. — Për momentin nuk ka ku të rrijë. I thashë të qëndrojë këtu disa ditë. Vend ka boll.
Elvana mbeti në pragun e kuzhinës. Flamur Lika ngriti kokën, i bëri një përshëndetje të shkurtër me kokë dhe iu kthye përsëri pjatës.
— Zonjë Melihate, — tha Elvana pas një heshtjeje të shkurtër, duke u përpjekur të ruante qetësinë, — kjo është banesa jonë. Ju nuk mund të sillni njerëz të jetojnë këtu pa na pyetur më parë.
— Aman, mos e bëj kaq të madhe, — ia ktheu vjehrra, duke bërë një gjest mospërfillës me dorë. — Dy-tri ditë punë janë. Kastrioti nuk ka kundërshtim.
Më vonë, atë mbrëmje, doli se Kastrioti vërtet nuk kishte kundërshtim. Më saktë, ai nuk kishte ditur asgjë më parë, por kur e mori vesh, e pa situatën si diçka fare normale.
— Po janë vetëm disa ditë, Elvana. Njeriu është në hall.
— Kastriot, ne nuk ishim në shtëpi. Nëna jote futi një burrë në banesën tonë pa na bërë as edhe një telefonatë. Ty të duket normale kjo?
— Flamuri nuk është i huaj. Është i afërm.
— Për mua është i huaj, — u përgjigj ajo prerë.
Si gjithmonë, biseda përfundoi në një mur të mbyllur. Flamur Lika qëndroi katër ditë. Gjatë atyre katër ditëve, Elvana lëvizte nëpër shtëpinë e saj me ndjesinë e çuditshme se ishte mysafire aty.
Pas kësaj, ajo i kërkoi Melihate Zenelit t’ua kthente çelësat. Nuk ngriti zërin, nuk bëri skenë, nuk përdori fjalë të rënda. Thjesht ia kërkoi.
Melihate Zeneli qeshi. Jo me siklet, jo nga nervozizmi, por me një të qeshur të hapur, sikur Elvana sapo të kishte thënë diçka krejt absurde.
— Kjo është shtëpia e djalit tim, — tha ajo. — Dhe unë do të vij këtu sa herë të dua. Çelësat nuk i jap.
— Zonjë Melihate, ligjërisht kjo banesë është e të dyve, e imja dhe e Kastriotit. Dhe unë po ju kërkoj…
— Ti nuk ke çfarë kërkon, — ia preu ajo fjalën. Në zërin e saj nuk kishte zemërim; kishte vetëm atë sigurinë e ftohtë të një njeriu që as nuk e pranon mundësinë se dikush mund ta kundërshtojë. — Kastriot, thuaji edhe ti.
Kastrioti foli. Tha se nëna e tij kishte të drejtë, se kështu kishte qenë gjithmonë, se Elvana po e merrte tepër rëndë një gjest kujdesi të thjeshtë.
Pas asaj bisede, Elvana hoqi dorë nga shpjegimet. Ishte e qartë se fjalët, në atë shtëpi, nuk kishin më asnjë peshë.
Ajo nisi të priste. Jo nga dobësia, por me një llogari të ftohtë brenda vetes.
Zgjidhja erdhi një të enjte të zakonshme. Elvana mori një ditë pushim nga puna; lodhja i ishte mbledhur në trup dhe donte vetëm të rrinte në shtëpi, në qetësi. Rreth mesditës, dëgjoi zhurmën e bravës. Ajo ishte ulur në dhomë me një filxhan kafeje dhe një libër në dorë. Pastaj u dëgjuan hapa në korridor. Pas pak, nga dhoma e gjumit erdhi tingulli i derës së dollapit që hapej.
Elvana u ngrit dhe shkoi atje.
Melihate Zeneli qëndronte përpara dollapit të hapur dhe mbante në duar një pallto. Ishte palltoja e re, blu e errët, që Elvana e kishte blerë vetëm dy javë më parë dhe e kishte veshur gjithsej tri herë. Vjehrra po e shikonte me kujdes, sikur po e provonte me mendje: e kthente në varëse, i vështronte jakën, e maste me sy.
— Zonjë Melihate, — tha Elvana nga pragu.
Vjehrra nuk u tremb. As nuk u hutua. U kthye me një qetësi të plotë.
— Ah, qenke në shtëpi. Nuk e dija, — tha ajo, pastaj bëri me kokë nga palltoja. — Nuk ka gjë nëse e marr, apo jo? Më duhet tamam tani, kurse ti ke plot rroba.
— Mos prekni gjërat e mia.
Elvana e pa për disa sekonda, pa shtuar asgjë tjetër. Pastaj u kthye dhe doli nga dhoma.
Melihate Zeneli iku pas gjysmë ore. Palltoja mbeti e varur në dollap. Por pas asaj dite, brenda Elvanës diçka u vendos përfundimisht në vendin e vet: qartë, prerë dhe pa asnjë mundësi rishikimi.