Asnjë bisedë nuk do të kishte më fuqi të kthente gjë pas. Kastrioti nuk kishte ndërmend të ndryshonte. Melihate Zeneli nuk do të ndalej vetë.
Të nesërmen në mëngjes, Elvana mori në telefon një mjeshtër bravash.
Ai mbërriti afër drekës. U mor me derën rreth dyzet minuta, punoi në heshtje dhe, kur u largua, në vend të bravave të vjetra mbetën dy të reja: të forta, të shtrenjta, të sigurta. Elvana i mbajti për pak çelësat në pëllëmbë. Dy palë. Të dyja të sajat. Pastaj i futi në çantë.
Atë ditë Kastrioti u vonua në punë. Melihate Zeneli erdhi rreth gjashtë e gjysmë. Elvana e pa nga vrima e derës. Vjehrra nuk ishte vetëm; pranë saj qëndronte Flamur Lika, me pamjen e dikujt që kishte ardhur si përforcim.
U dëgjua zhurma e çelësit që futej në bravë. Një ndalesë e shkurtër. Pastaj një provë tjetër. Më pas zëri i Melihates, në fillim i hutuar, pastaj gjithnjë e më i ngritur:
— Po ç’është kjo… Flamur, shiko pak. Çelësi nuk hyn.
Elvana qëndronte në korridor, në anën tjetër të derës, pa lëvizur fare.
— Elvana! — Melihate Zeneli nisi të godiste derën me grushte. — Hape menjëherë! Çfarë po ndodh këtu?
Elvana e hapi.
Melihate Zeneli mbeti në prag, me faqe të skuqura nga inati dhe me çelësat të shtrënguar në grusht.
— I ke ndërruar bravat?! Pa na thënë asnjë fjalë?! Si guxove ti?!
— Guxova, — u përgjigj Elvana.
E tha thjesht, pa ngritur zërin, pa ngjyrim. Në atë fjalë nuk kishte as zemërim, as kënaqësi për fitore. Kishte vetëm qetësinë e ftohtë të një njeriu që e ka marrë vendimin dhe nuk ka ndërmend të tërhiqet.
— A e kupton çfarë ke bërë?! — Melihate bëri një hap përpara, por Elvana nuk u zmbraps. — Kjo është shtëpia e djalit tim! Ti nuk ke asnjë të drejtë!
— Është edhe shtëpia ime. Dhe në shtëpinë time, pa lejen time, nuk hyn më askush.
Pas shpinës së vjehrrës, Flamur Lika kryqëzoi krahët në gjoks.
— Hape derën, — tha me një ton sikur urdhri i tij nuk mund të diskutohej. — Përndryshe thërras policinë.
— Thirreni, — ia ktheu Elvana. — Shpjegojuni se keni ardhur në një banesë që nuk është e juaja, me çelësa që askush nuk jua ka dhënë.
Kjo e bëri Flamurin të ndalej. Ai i hodhi një vështrim Melihates. Ajo, nga ana e vet, filloi përsëri të fliste, tani më fort, qartë me shpresën që fqinjët, të fshehur pas dyerve, ta dëgjonin. Fliste për “marrje të shtëpisë”, për nusen që po përzinte familjen e burrit, për Kastriotin që nuk e dinte çfarë po bënte gruaja e tij.
Kastrioti mbërriti pas njëzet minutash. Me sa dukej, ishte nisur me vrap pas telefonatës së së ëmës, sepse fytyrën e kishte të ndezur.
— Elvana, çfarë po ndodh? — pyeti, duke parë herë të ëmën, herë gruan. — Pse i ke ndërruar bravat?
— Sepse nuk kisha më mënyrë tjetër për të mbyllur derën e shtëpisë sime.
— Ajo ka dalë fare nga mendja! — u hodh Melihate Zeneli. — Kastriot, foli ti! Thuaji t’i kthejë çelësat!
Kastrioti hyri brenda dhe u ndal në mes të korridorit. Elvana e vështroi me kujdes. Dhe pa tek ai të njëjtën gjë që kishte parë për tre vjet me radhë: një njeri që lëkundej mes dy brigjeve dhe nuk zgjidhte dot asnjërin.
— Mami ka të drejtë, — tha më në fund. Në zërin e tij kishte diçka gati fajtore, por Elvana nuk e kuptoi më ndaj kujt ndihej fajtor: ndaj nënës apo ndaj saj. — Të paktën duhej të më kishe lajmëruar. Jepi çelësat, pastaj ulemi dhe flasim normalisht.
— Nuk ka më çfarë të flasim, Kastriot.
— Elvana…
— Tre vjet kam folur. Tre vjet kam shpjeguar. Asgjë nuk ndryshoi.
Kastrioti shtrëngoi nofullat. Nga korridori, Melihate vazhdonte të thoshte diçka, por Elvana nuk e dëgjonte më.
— Atëherë po ta them hapur, — tha Kastrioti, dhe zëri iu ashpërsua. — Ose i kthen çelësat, ose… nuk e di çfarë do të bëhet më me familjen tonë. E kupton ç’dua të them?
Elvana e pa gjatë, pa nxituar të përgjigjej. Ndoshta, dikur, një fjali e tillë do ta kishte bërë të tërhiqej. Por tani ajo pa vetëm një burrë që sapo kishte treguar përfundimisht se në cilën anë qëndronte. Dhe për herë të parë, kjo nuk iu duk më një kërcënim.