Për çudi, ta shihte kështu të qartë ishte më e lehtë sesa të jetonte edhe një ditë tjetër në atë mjegull pasigurie që kishte zgjatur tre vjet.
— E kuptoj, — tha ajo qetë. — Shko te mamaja, Kastriot.
— Çfarë the?
— E kam me gjithë mend. Shko. Rrobat mund t’i marrësh nesër, kur të të ketë rënë gjaku. Çelësat do t’i lë te fqinja.
Kastrioti e vështroi sikur priste që ajo të qeshte, ta kthente në shaka ose të pendohej menjëherë për fjalët që kishte thënë. Por Elvana nuk buzëqeshi. Nuk tërhoqi asgjë mbrapsht.
— Ti s’e ke idenë çfarë po bën, — tha ai me zë të ulët.
— Përkundrazi. E di shumë mirë.
Nga korridori, Melihate Zeneli shpalli me një lloj kënaqësie të hapur se ajo gjithmonë e kishte ditur: kjo grua, sipas saj, nuk kishte as zemër, as mend në kokë. Flamur Lika murmuriti diçka në shenjë miratimi. Kastrioti qëndroi edhe pak, si të mos dinte ç’të bënte me veten, pastaj mori xhaketën dhe doli. Elvana mbylli derën pas tij. Brava e re bëri një kërcitje të thatë.
Ajo u kthye në kuzhinë, vuri çajnikun në zjarr dhe u ul pranë dritares. Jashtë, errësira kishte mbuluar xhamat.
Kastrioti erdhi për sendet e tij dy ditë më vonë. Zgjodhi mëngjesin, kur Elvana ndodhej në punë. Mori rrobat, laptopin dhe disa dokumente personale. Çelësat i la pas — ata të rinjtë, që ajo i kishte lënë te fqinja. I kishte vendosur mbi tavolinën e kuzhinës, pranë një shënimi të shkurtër ku shkruante se i duhej kohë për të menduar. Elvana e lexoi deri në fund, e palosi letrën me kujdes dhe e futi në sirtar.
Edhe ajo kishte kohë. Dhe tashmë po mendonte. Jo me nxitim, jo mes lotësh, por me atë kthjelltësi të ftohtë që vjen vetëm kur një vendim i shtyrë për shumë kohë më në fund është marrë.
Pas një jave shkoi te një juriste. Jo sepse donte të nxitohej, por sepse kishte nevojë të kuptonte saktësisht si funksiononin gjërat. Juristja ishte një grua jo më e re, me shpinë të drejtë dhe me zakonin për të folur shkurt, pa zbukurime të panevojshme. Elvana i shpjegoi gjithçka nga fillimi. Gruaja e dëgjoi pa e ndërprerë, mbajti disa shënime dhe më pas e pyeti nëse kishte prova për pagesën fillestare dhe historikun e kësteve të kredisë.
Dokumentet ekzistonin. Elvana kishte ruajtur çdo gjë: ekstrakte bankare, fatura, kontratën e blerjes, vërtetime nga banka. Katër vite pune në një kompani ndërtimi, ku ishte mësuar të mbante llogari deri në qindarkën e fundit, nuk kishin shkuar kot.
Juristja i kaloi një nga një letrat, ngriti kokën dhe tha:
— Pozicioni juaj është i fortë.
Më pas gjithçka mori rrjedhën e vet: ngadalë, përmes gjykatës, ekspertizave dhe përpjekjeve të pashmangshme të Kastriotit për të arritur një marrëveshje “paqësore”, por sipas kushteve të tij. Elvana shkonte në takime, dëgjonte, përgjigjej shkurt dhe nuk hynte në shpjegime të gjata. Një herë telefonoi Melihate Zeneli dhe i tha se do të pendohej, sepse karma, sipas saj, ishte gjë e frikshme. Elvana iu përgjigj se do ta mbante shënim këtë mendim dhe e mbylli bisedën me mirësjellje.
Gjykimi zgjati tre muaj. Elvana paraqiti dosjen e plotë: kontratën e shitblerjes, vërtetimet që tregonin prejardhjen e kursimeve të saj personale, si edhe historikun e pagesave të kredisë, nga ku shihej qartë se pjesën më të madhe të kësteve e kishte paguar ajo. Kastrioti u përpoq të kundërshtonte ndarjen e pjesëve, por avokati i tij mund të punonte vetëm me ato që kishte në dorë — dhe ato nuk ishin shumë.
Vendimi i gjykatës i njohu Elvanës dy të tretat e apartamentit. Kastrioti mori një kompensim financiar në përputhje me kontributin e tij real. Melihate Zeneli nuk mori asgjë, sepse asnjëherë nuk kishte pasur ndonjë të drejtë mbi atë banesë. Thjesht, deri atëherë, askush nuk ishte lodhur t’ia kujtonte këtë.
Elvana e mori lajmin për vendimin në një ditë krejt të zakonshme pune, gjatë pushimit të drekës. Lexoi mesazhin e juristes, e mbylli telefonin dhe vazhdoi të hante supën.
Një muaj pasi u mbyllën të gjitha procedurat, ajo bleu një vazo të re për fikusin. Ishte e madhe, prej qeramike, me ngjyrë terrakote. E nxori bimën me kujdes nga vazoja e vjetër, e mbolli në të renë dhe e vendosi sërish pranë dritares. Ditët e para fikusi u përkul pak, siç ndodh zakonisht pas zhvendosjes, por më pas u drejtua ngadalë dhe nisi të zgjatej drejt dritës.
Në mëngjes, me filxhanin e kafesë në duar, Elvana e shikonte dhe mendonte se ndoshta prej kohësh i ishte dashur më shumë hapësirë. Vetëm se askush nuk ishte kujtuar ta rimbillte.