Iliriana Molla e kishte blerë atë apartament thuajse me forcat e veta. Jo se kishte bërë ndonjëherë llogari me laps në dorë për ta nxjerrë këtë përfundim; thjesht, rrethanat kishin folur vetë. Në atë kohë, Gentian Hasani sapo kishte ndërruar punë, paga e tij ishte modeste, ndaj pjesa kryesore e këstit fillestar ra mbi supet e saj. Iliriana derdhi nga kursimet e veta shtatëqind e tridhjetë mijë Lekë, para që i kishte mbledhur për katër vjet me radhë, duke punuar si llogaritare e lartë në një kompani ndërtimi. Gentiani shtoi vetëm tetëdhjetë mijë. Kredinë e morën në emër të të dyve, por pagesat mujore — nga njëzet e një mijë Lekë — në të vërtetë i mbante ajo, sepse rroga e saj vinte rregullisht, ndërsa burrit i qëllonin muaj kur mezi ia dilte edhe për shpenzimet e ushqimeve. Në dokumente, banesa ishte e përbashkët. Megjithatë, thellë në vete, Iliriana e dinte gjithmonë: ai apartament ishte i saj. Jo nga lakmia. Ishte thjesht e vërteta.
Vjollca Deda hyri në jetën e tyre menjëherë pas dasmës. Më saktë, ajo nuk kishte qenë kurrë larg as më parë; vetëm se dikur prania e saj lidhej vetëm me Gentianin, ndërsa tani filloi të rëndonte edhe mbi Ilirianën. Çelësat e apartamentit, vjehrra i pati në dorë që në fillim. Gentiani ia kishte dhënë ende pa u sistemuar mirë në shtëpinë e re, “për çdo rast”, siç e shpjegoi ai. Ku i dihej. Mund të çahej ndonjë tub ndërkohë që ata ishin në punë.
— Mamaja banon afër, — i thoshte ai. — Dhjetë minuta në këmbë. Është më praktike kështu.
Atëherë Iliriana nuk tha asgjë. Në përgjithësi, muajt e parë ajo heshti shumë: vëzhgonte, mësohej, përpiqej të mos hapte sherre aty ku ndoshta nuk kishte arsye për sherr. Mbase Vjollca Deda ishte thjesht e tillë nga natyra: e shqetësuar, përkujdesëse, e paaftë ta linte të birin të jetonte më vete. Ndodhte edhe kështu. Iliriana vendosi të duronte.
Vjollca vinte kur t’i tekej. Nganjëherë në shtatë e gjysmë të mëngjesit, kur Iliriana ende nuk kishte larë fytyrën. Herë të tjera, në mes të ditës, kur ajo punonte nga shtëpia. Kishte raste që shfaqej edhe nga mbrëmja — pa telefonatë, pa njoftim, pa trokitur. Thjesht dëgjohej kërcitja e bravës dhe, pas pak, zëri i vjehrrës mbushte korridorin:
— Jam unë, mos u trembni.
Iliriana trembej çdo herë.
Vjollca Deda nuk hynte kurrë sa për të ndenjur pak, për të pirë një çaj apo për të bërë muhabet. Çdo vizitë e saj ngjante me kontroll pune. Ajo e përshkonte apartamentin me një rregull të ftohtë, hapte dollapët e kuzhinës, shihte çfarë kishte frigoriferi, ndërronte vendin e tenxhereve sipas mënyrës që asaj i dukej më e drejtë. Një herë hodhi gjysmë kilogrami hikërror, sepse vendosi se ishte i vjetër. Iliriana e kishte blerë vetëm tri ditë më parë. Një herë tjetër, i nxori të gjitha peshqirët nga banja dhe i vendosi në një dollap tjetër, thjesht sepse, sipas saj, aty duhej të rrinin.
Pas çdo hyrjeje të tillë në shtëpi, Vjollca telefononte Gentianin. Iliriana nuk i dëgjonte bisedat nga fillimi në fund, por e kuptonte fare mirë përmbajtjen e tyre nga fytyra me të cilën i shoqi kthehej në mbrëmje.
— Mamaja thotë se nuk e ke fshirë sobën pasi ke gatuar.
— Mamaja thotë se në banjë prapë ka rroba të hedhura andej-këtej.
— Mamaja thotë se ti nuk di fare ta organizosh hapësirën.
Iliriana e shikonte dhe në mendje i vinte vetëm një pyetje: a e dëgjonte ai veten? A e kuptonte vallë çfarë po i thoshte?
— Gentian, — i tha një ditë me zë të qetë, — unë nuk dua që nëna jote të hyjë këtu pa na telefonuar më parë. Është e papërshtatshme. Më bezdis. Dua të ndihem e sigurt në shtëpinë time.
Gentiani psherëtiu me atë shprehje që merr njeriu kur i shpjegon një fëmije diçka fare të qartë.
— Iliriana, po është mamaja ime. Nuk e bën me të keq. Ajo vetëm do të ndihmojë. Duroje edhe pak, do të qetësohet vetë.
Por mamaja nuk u qetësua.
Kaloi një vit, pastaj edhe i dyti. Vizitat nuk u rralluan. Vërejtjet nuk pushuan. Iliriana mësoi të mos reagonte nga jashtë: nuk kthente fjalë, nuk ngrinte zërin, nuk e humbiste qetësinë para tyre. Mirëpo brenda saj diçka po ndryshonte ngadalë. Çdo mëngjes, sapo hapte sytë, e mbante frymën për një çast: do të vinte sot apo jo? Dhe sa herë që kthehej, e ndiente atë ankth të njohur t’i mblidhej në gjoks.